“ได้แน่นอน”
ชางโม่กล่าวอย่างใจเย็นว่า “เพราะเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น พวกเราโดนฝนเมื่อเช้าเข้า เลยเลื่อนระดับกันทั้งกลุ่ม”
อะไรนะ?
สวี่เยว่เซิงกับพวกอีกสองคนต่างเผยสีหน้าตกตะลึง
แต่นั่นเป็นวาสนาของพวกเขา อิจฉาไปก็ไม่มีประโยชน์ ยิ่งไปกว่านั้นชางโม่ก็เป็นพวกเดียวกัน ทุกคนจึงได้แต่ยินดีกับเขา
แต่มู่เจี้ยนซานกลับรู้สึกกังขาอยู่บ้าง
“บังเอิญขนาดนั้นเลยหรือ ทั้งห้าคนโดนฝนห่ะนั้นกันหมด พวกคุณรู้ข่าวล่วงหน้าหรือเปล่า?”
พอได้ยินมู่เจี้ยนซานพูด ฟางฉางกุ้ยก็ไม่พอใจ จึงโต้กลับทันที
“ท่านนายกเทศมนตรีมู่ คำพูดแบบนี้ฟังไม่เข้าหูเลยนะ
เรื่องวาสนาใครจะพูดได้ชัดเจน? ฝนเมื่อเช้าตกแค่แป๊บเดียว จะมีเวลาไปแจ้งคนอื่นได้ยังไง?
อีกอย่าง ต่อให้พวกเขารู้ล่วงหน้า แล้วทำไมต้องบอกคุณด้วย?”
ฟางฉางกุ้ยไม่ชอบพฤติกรรมของมู่เจี้ยนซานที่เอาแต่ยกเรื่องส่วนรวมมาอ้าง แล้วเรียกร้องให้คนอื่นเสียสละอยู่ตลอด
“ไม่มีคำพูดไหนเป็นเรื่องโกหก”
ชางโม่มองมู่เจี้ยนซานแล้วเอ่ยเสียงเรียบ คำเตือนของกู่ยวี่เป็นเรื่องไม่คาดคิดสำหรับพวกเขาจริง ๆ
แต่เขาไม่มีทางเปิดเผยเรื่องกู่ยวี่
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนที่พวกเขารู้เรื่อง ฝนกรดกัดกร่อนก็กำลังตกอยู่ จะให้เสี่ยงชีวิตออกไปแจ้งคนอื่นได้อย่างไร
อีกอย่าง ฝนเมื่อเช้าตกอยู่เพียงสิบกว่านาที พวกเขาไม่มีเวลาไปแจ้งคนอื่นอยู่แล้ว
มู่เจี้ยนซานจุ๊ปาก แต่ไม่ได้พูดอะไรต่อ
ที่จริงเขาก็รู้ดีว่าฝนเมื่อคืนโหดร้ายแค่ไหน หากฝ่าสายฝนออกไปข้างนอก คงโดนชะจนกลายเป็นมนุษย์เลือดแน่
แต่พอเห็นสวี่เยว่เซิงมีผู้มีพลังพิเศษระดับสองถึงห้าคน เขาก็อดอิจฉาไม่ได้