“ทำไมกับข้าวบนโต๊ะพวกนั้นถึงไม่มีของเรา?”
เมื่อเห็นกู่ยวี่กับพวกอีกสามคนกำลังกินหมูผัดฮุยกัวหอมฉุยกับหมูทอดกรอบสีเหลืองทอง
หญิงสาวในชุดสูทสีน้ำเงินสวยสะดุดตาซึ่งนั่งโต๊ะข้าง ๆ ชี้ไปทางกู่ยวี่กับคนอื่น ก่อนหันไปตวาดถามพนักงานเสียงดัง
เธอมีใบหน้าเรียวเล็กคล้ายเมล็ดแตง ค่อนข้างสูงโหนกแก้ม หางตาเชิดขึ้นเล็กน้อย จึงดูอ่อนโยนและนุ่มนวลน้อยกว่าหญิงสาวทั่วไป แต่กลับมีท่าทีแข็งกร้าวเอาแต่ใจ ยิ่งชูนิ้วชี้ใส่คนอื่นอย่างไร้มารยาท ก็ยิ่งดูคุกคามไม่ไว้หน้า
“คุณหนูมู่ กับข้าวพวกนั้นเป็นคำสั่งจากเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยค่ะ”
สาวโรงอาหารในผ้ากันเปื้อนไม่กล้าล่วงเกินมู่อันอัน จึงได้แต่ยิ้มประจบแล้วพูดเสียงเบา
การเป็นผู้ช่วยงานในโรงอาหารถือเป็นงานดี บางครั้งยังมีอาหารเหลือที่แจกไม่หมด คนจากหน่วยงานอื่นต่างอิจฉากันแทบแย่ เธอจะตกงานไม่ได้