มองมู่เจี้ยนซานอยู่ครู่หนึ่ง สวี่เยว่เซิงก็ขมวดคิ้ว เงียบไปนาน ก่อนเอ่ยขึ้นว่า
“มู่เจี้ยนซาน ฉันไม่สนหรอกว่าลับหลังคุณคิดจะทำอะไร แต่ตอนนี้ฐานที่มั่นกำลังเผชิญช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อเป็นตาย ถ้าเราไม่ร่วมมือกัน สุดท้ายฐานที่มั่นแตกสลาย พวกคุณก็ไม่ได้ผลประโยชน์ที่ต้องการเหมือนกัน”
“ร้ายแรงขนาดนั้นเลยหรือ?”
มู่เจี้ยนซานจ้องสวี่เยว่เซิง ราวกับต้องการดูว่าคำพูดของเขาจริงเท็จแค่ไหน
เขายอมรับว่าตนอยากได้อำนาจควบคุมฐานที่มั่น แต่ถ้าต้องแลกกับการที่ฐานแตกสลายหรือถึงขั้นพินาศ นั่นไม่ใช่ผลลัพธ์ที่เขาอยากเห็น
เพียะ!
สวี่เยว่เซิงโยนเอกสารลงตรงหน้ามู่เจี้ยนซาน “อ่านให้ดีสิ! จะนับนิ้วดูก็ได้ว่า วันดี ๆ แบบนี้จะอยู่ต่อไปได้อีกกี่วัน”
เห็นท่าทางจริงจังของสวี่เยว่เซิง มู่เจี้ยนซานก็เริ่มตระหนักว่าสถานการณ์อาจร้ายแรงจริง ๆ เขาคว้าเอกสารมาอ่านอย่างละเอียดทันที
ปัญหาเรื่องแหล่งน้ำ
ปัญหาเรื่องอาหาร
เครื่องจักรและอุปกรณ์ที่เสื่อมสภาพลงอย่างต่อเนื่อง
ผลกระทบระยะยาวของน้ำฝนที่มีต่อดินและอินทรียวัตถุ และอื่น ๆ
ปัญหาแต่ละข้อที่บันทึกอยู่ในเอกสารราวกับภูเขาลูกเล็ก ๆ ถาโถมกระแทกลงมาไม่หยุด
มู่เจี้ยนซานถามอย่างตกใจ “ทำไมถึงร้ายแรงขนาดนี้? ข้อสรุปของห้องทดลองแม่นยำหรือเปล่า?”
“คุณก็มีคนอยู่ในห้องทดลองไม่ใช่หรือ? ลองไปตรวจสอบดูก็ได้” สวี่เยว่เซิงเอนหลังพิงเก้าอี้ มองมู่เจี้ยนซานด้วยสีหน้าซับซ้อน
มู่เจี้ยนซานมีความสามารถ ไม่อย่างนั้นคงไม่ได้นั่งตำแหน่งนายกเทศมนตรี แต่สิ่งที่มาพร้อมกับความสามารถก็คือความทะเยอทะยาน
เขาไม่ได้ต้องการแค่ครอบครองฐานที่มั่น แต่อยากกุมอำนาจไว้คนเดียว เป็นจักรพรรดิในเขตปกครองของตัวเอง