ชายฉกรรจ์สองคนนอนแผ่อยู่บนพื้น มองหลินเซิ่งตงด้วยแววหวาดระแวง
ถูกซัดกระเด็นไปถึงสองครั้ง ความต่างด้านฝีมือระหว่างทั้งสองฝ่ายเห็นได้ชัดเจนแล้ว แต่โกวต้าจื้อจะไม่ช่วยก็ไม่ได้ พี่ชายของเขา โกวโหย่วเหวย ไม่ใช่คนที่ใครจะไปล่วงเกินได้
ทั้งสองสบตากัน จากนั้นก็กลิ้งเกลือกไปมาบนพื้น ร้องโอดโอยไม่หยุด ก่อนจะพ่นเลือดออกมาอีกคำ แล้วหมดสติไปทีละคน
ในเมื่อทั้งสองฝ่ายล้วนล่วงเกินไม่ได้ แกล้งหมดสติไปเสียเลยดีกว่า
โกวต้าจื้อร้องครวญครางไม่หยุด เจ็บจนหน้าซีด ราวกับใกล้ตายเต็มที
แต่ความจริงแล้ว
กู่ยวี่ให้เถาวัลย์ลงมือเพียงครั้งเดียว คือตอนฟาดเข้าที่ต้นขา แค่นั้นก็ทำให้โกวต้าจื้อแทบทนไม่ไหวแล้ว
เห็นเขาอยู่ในสภาพเช่นนี้ กู่ยวี่กลับยิ่งโมโหขึ้นไปอีก เธอถามเสียงเย็นว่า “เจ็บไหม?”
โกวต้าจื้อมองกู่ยวี่ด้วยแววอาฆาต คำตอบชัดเจนอยู่แล้ว
แต่กู่ยวี่ไม่สนใจความแค้นของเขา กลับถามว่า “ตอนที่นายต่อยพวกเด็กผู้หญิงไม่ยั้ง เตะพวกเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า พวกเธอเจ็บไหม?”
“ตอนที่นายฟันพวกเธอด้วยดาบทีละแผล พวกเธอเจ็บหรือเปล่า? พวกนายชอบพูดว่าคนเรามีหัวใจ แต่ฉันว่าอย่างนายไม่มีหัวใจหรอก”
พูดจบ กู่ยวี่ก็เหยียบลงบนบาดแผลที่ขาของโกวต้าจื้อ
“อ๊าก...”
ความเจ็บปวดราวกับถูกแทงทะลุหัวใจทำให้โกวต้าจื้อร้องลั่น “นังสารเลว แกคอยดูเถอะ ฉันจะทำให้แกตายอย่างอนาถ!”
พอเห็นโกวต้าจื้อด่าตัวเอง กู่ยวี่ก็ให้เถาวัลย์ตบเขาอีกสองฉาด
เธอพูดอย่างดูแคลนว่า “แค่นี้ก็เจ็บจนด่ากราดแล้วเหรอ? ฉันยังไม่ได้หักซี่โครง ตัดมือ ตัดเท้านายเลยนะ”