ระหว่างรอคำตอบ
กู่ยวี่กับพวกเริ่มกวาดล้างซอมบี้รอบนอก ตั้งใจเก็บแก่นคริสตัลไปก่อน
แต่พวกเขาไม่ได้คาดหวังอะไรกับคนกลุ่มนั้น คนขี้ขลาดกลัวปัญหาขนาดนั้น จะกล้าเสี่ยงออกมาได้อย่างไร
เมื่อไม่มีเถาวัลย์อยู่ข้างกาย ทั้งสี่คนของชางโม่จึงเป็นกำลังหลักในการโจมตี ส่วนกู่ยวี่ถือมีดสั้น ควานหาแก่นคริสตัลในสมองของซอมบี้ที่ถูกฆ่า
หลังจากลงมือกันอยู่พักใหญ่ ก็เก็บแก่นคริสตัลได้สิบกว่าชิ้น
เผิงซิงใช้มีดสั้นแทงทะลุสมองซอมบี้ ก่อนลากศพมาโยนไว้ข้างกู่ยวี่ เธอชำนาญกับการควานหาแก่นคริสตัลจากสมองของซอมบี้ หย่อนมันลงถุงพลาสติกที่วางอยู่ข้างตัว
จู่ ๆ ซอมบี้รอบบริเวณก็ส่งเสียงคำรามต่ำ ๆ ระงมขึ้นมา ราวกับตอนที่พวกมันพบอาหารไม่มีผิด
ทั้งห้าคนระแวดระวังขึ้นทันที หยุดไล่ฆ่าซอมบี้แล้วถอยไปด้านข้าง คอยจับตาดูฝูงซอมบี้อย่างระมัดระวัง
“เกิดอะไรขึ้น? คนพวกนั้นไม่อยากไปก็ช่างเถอะ นี่คิดจะปล่อยให้ซอมบี้กัดเราตายด้วยหรือไง?”
เผิงซิงทำหน้างุนงง พวกเขาก็ไม่ได้ทำอะไรเกินเลยสักหน่อย!
หลินเซิ่งตงเพ่งมองโรงงานอย่างละเอียด ก่อนร้องออกมา “ให้ตายสิ พวกนั้นทะเลาะกันแล้ว แถมดูท่าจะเดือดน่าดู นี่คิดจะลงไม้ลงมือกันหรือไง?”
“ทำไมถึงทะเลาะกันได้ล่ะ?”
“ดูท่าคนกลุ่มนั้นจะไม่ได้สามัคคีกันอย่างที่คิด”
กู่ยวี่เองก็ได้รับข้อมูลจากเถาวัลย์
หลังได้รับข้อความในกระดาษ ทุกคนก็ถกเถียงกันไม่จบ ไม่มีใครโน้มน้าวอีกฝ่ายได้