ภายในโกดัง
เถาวัลย์จับจ้องเจ้าตัวเล็กตรงหน้าโดยไม่ขยับเขยื้อน ส่วนผู้คนที่อยู่ไม่ไกลก็เฝ้ามองอย่างตึงเครียด
พวกเขาไม่รู้ว่าจ้าวมู่มู่ควบคุมเถาวัลย์ได้แล้วหรือยัง จึงไม่กล้าผลีผลาม
“งูยักษ์ทำไมไม่ขยับเลย หรือว่ามู่มู่ควบคุมมันได้แล้ว?”
“พวกเราดึงมู่มู่กลับมากันเถอะ”
มีคนเสนอขึ้นมา แต่พอทุกคนมองร่างงูยักษ์ที่ตั้งชันอยู่ ความหวาดกลัวก็เข้าครอบงำ ไม่มีใครตอบรับ
ขณะที่ทุกคนกำลังลังเล เถาวัลย์ก็ขยับขึ้นกะทันหัน หัวแหลมพุ่งเข้าใส่เด็กชายตัวน้อย
ทุกคนร้องลั่น
“อ๊า!”
“แย่แล้ว มู่มู่ไม่รอดแน่”
“มู่มู่...”
โจวชุนเหมยมองเด็กที่กำลังจะตายอยู่ใต้ปากงูยักษ์ด้วยความเศร้าโศก
แต่ที่เธอเสียใจยิ่งกว่าคือ เมื่อไม่มีผู้มีพลังพิเศษอย่างมู่มู่คอยปกป้อง สถานะของเธอคงตกต่ำลงฮวบฮาบ และจะไม่มีใครคุ้มครองอีกต่อไป
ทว่าหนูน้อยจ้าวมู่มู่กลับไม่กลัวแม้แต่น้อย ยังคงมองเถาวัลย์ด้วยแววตาเปี่ยมความฝันและไร้เดียงสา
แต่ภาพเลือดสาดที่ทุกคนคาดคิดกลับไม่เกิดขึ้น
เถาวัลย์พันตัวเด็กชายไว้ทันที ก่อนเลื้อยไปยังหน้าต่างระบายอากาศ ทิ้งให้เหล่าผู้รอดชีวิตยืนตะลึงอยู่กับที่
“พวกเขาไปกันทำไม?”
“จ้าวมู่มู่ไปแล้ว พวกเราจะทำยังไง?”
ทุกคนงุนงงไปหมด หลังจากชะงักงันอยู่ชั่วครู่ ความหวาดกลัวก็ถาโถมเข้ามาไม่ขาดสาย แต่ละคนร้อนใจจนแทบเต้นเร่า อยากตามไปก็กลัวงูยักษ์จะโจมตี
หากไม่มีผู้มีพลังพิเศษอย่างมู่มู่คอยควบคุมซอมบี้รอบ ๆ โรงงานแปรรูปแห่งนี้ก็ป้องกันไว้ไม่อยู่