“เฮ้อ ขอบคุณนะพี่เสี่ยวอวี่”
ซูเจียหมินยิ้มกว้างอย่างดีใจแทบตาย บุหรี่สี่ห่อเอาไปแลกอาหารดี ๆ ในโรงอาหารได้ตั้งสองมื้อ กางเกงตัวเดียวคุ้มที่สุดในประวัติศาสตร์แล้วไหมล่ะ?
ทุกคนมองชายหนุ่มที่สวมเพียงกางเกงชั้นในด้วยความอิจฉา
ในใจต่างทอดถอนใจ
หมอนี่ไปทำบุญด้วยอะไรมา ถึงได้โชคดีขนาดนี้ กางเกงตัวเดียวแลกบุหรี่ได้ตั้งสี่ห่อ เอากางเกงฉันไปด้วยสิ!
กู่ยวี่วิ่งกลับไปที่ท้ายรถ หยิบเสื้อผ้ากับกางเกงส่งให้หญิงสาว แล้วปลอบด้วยเสียงนุ่มนวลว่า “ไม่ต้องกลัวนะ ไม่เป็นไรแล้ว”
หญิงสาวขดตัวอยู่ในกระบะรถ มือกำเสื้อผ้าไว้แน่น ไม่สบตาใครและไม่ขยับเขยื้อน
“ขอโทษ”
กู่ยวี่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรู้ว่าหญิงสาวไม่อยากให้ใครเห็น เธอจึงรีบหันหลังให้
ไม่นานนัก
เสียงเสียดสีแผ่วเบาก็ดังมาจากด้านหลัง กู่ยวี่พูดเสียงเบาจนมีเพียงสองคนที่ได้ยินว่า
“พี่สาว ไม่ต้องกังวลนะ พวกนั้นไม่มีทางรอดแน่ พี่ไปฐานที่มั่นกับพวกเราได้ คนอื่นไม่เคยเห็นพี่มาก่อน พี่เริ่มต้นชีวิตใหม่ได้”
เธอจำได้ว่าคุณปู่นกฮูกเคยพูดไว้ว่า
ไม่ว่าจะเจอเรื่องยากลำบากแค่ไหน ก็ห้ามยอมแพ้เด็ดขาด หากมีใครหรือสถานที่ไหนทำให้เราไม่มีความสุข ก็จงจากมา แล้วไปยังที่ที่เราชอบ
กู่ยวี่รู้ว่าพี่สาวที่อยู่ด้านหลังต้องเสียใจมาก แต่ถึงอย่างไรก็ต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป
ตอนที่เธอยังเป็นต้นหญ้า อยู่บนหน้าผาสูงชัน ไม่มีที่กำบังสักนิด ยังต้องเจอกับลูกเห็บและพายุหิมะ
เธอก็ยังอดทนผ่านมาได้
แถมยังพยายามบำเพ็ญเพียรจนกลายเป็นภูตน้อยแสนน่ารัก
พูดถึงเรื่องนี้ กู่ยวี่ก็ภูมิใจมาก เพราะพวกปีศาจชั้นสูงต่างบอกว่า ในสภาพแวดล้อมเลวร้ายขนาดนั้น การแปลงร่างสำเร็จเป็นเรื่องที่ไม่ง่ายเลย