ป้าใหญ่หลินมีรูปหน้าและคางคล้ายผู้เฒ่าหลิน ส่วนดวงตากับจมูกคล้ายแม่เฒ่าหลิน เป็นคนหน้าตาสะสวยโดดเด่น ดูสง่าผ่าเผย เสียงหัวเราะสดใสกังวาน เธอจำชื่อเด็ก ๆ ในบ้านได้ทุกคนอย่างแม่นยำ และแจกน้ำตาลให้คนละสองเม็ด
หลินหนานเป็นพวกชอบกิน พอรับน้ำตาลมาก็หรี่ตายิ้มจนหุบปากแทบไม่ลง เดินวนเวียนอยู่ข้างป้าใหญ่หลิน ปากหวานเรียกป้าใหญ่ไม่ขาด
จู่ ๆ แก้มขวาก็ถูกหยิกเข้าให้ หลินหนานเจ็บจนยกมือกุมแก้ม “อาเล็ก มือหนักจังเลยครับ”
อาเล็กหลินมีชื่อว่าหลินเสวี่ยเหมย ตอนนี้เธอมองหลินหนานอย่างไม่พอใจ “ฮึ ตอนนี้ในสายตาเธอมีแต่ป้าใหญ่สินะ ฉันกลับมาตั้งนาน เธอยังไม่เรียกฉันเลย หรือเพราะฉันไม่ได้ให้น้ำตาลเธอ?”
“จะเป็นแบบนั้นได้ยังไงครับอาเล็ก ผมชอบอาเล็กที่สุดเลย ไม่ได้เจอกันตั้งหลายวัน ผมคิดถึงอาเล็กจะแย่ ว่าแต่อาเล็กเถอะ อยู่บ้านป้าใหญ่จนเพลิน ไม่อยากกลับบ้านแล้วหรือไงครับ” หลินหนานยังไม่ได้กินน้ำตาลด้วยซ้ำ แต่ปากกลับหวานราวกับเคลือบน้ำผึ้ง
อาเล็กหลินเลิกคิ้ว “เสี่ยวหนาน ไม่เบาเลยนะ รู้จักใช้สำนวนสี่พยางค์แล้ว แถมยังพูดว่าเพลินจนลืมทางกลับบ้านอีก รู้หรือเปล่าว่าเขียนยังไง?”
หลินหนานเกาหลังศีรษะ น่าจะเขียนเป็นมั้ง?
หลินเหล่าซื่อกับอาเล็กหลินต่างก็โตมากับป้าใหญ่หลิน ความสัมพันธ์ของพวกเขาจึงดีมาก ป้าใหญ่หลินกับอาเล็กหลินสนิทสนมกับบ้านสี่เป็นพิเศษ
ฟังจากน้ำเสียงที่อาเล็กหลินใช้พูดกับหลินหนานก็รู้แล้ว
ป้าใหญ่หลินดึงหลินซีซีเข้ามาใกล้อย่างเอ็นดู มองพิจารณาอย่างละเอียด “แม่ ลองดูซีซีสิ ตากลมโต แถมยังมีชั้นตาสองชั้นด้วย ขาวขึ้นกว่าตอนที่ฉันเจอคราวก่อนอีก โตขึ้นยิ่งสวยนะ”
หลินซีซีแสร้งยิ้มอย่างเขินอาย
หลินตงจื้อหยิบน้ำตาลใส่กระเป๋าอย่างไม่รีรอ ของฟรีไม่เอาก็โง่แล้ว เธอไม่ใช่เด็กจริง ๆ น้ำตาลจึงไม่ได้ดึงดูดใจเท่าไร เก็บไว้ก่อน เผื่อวันหน้าจะมีประโยชน์กับเธอ พอเห็นคนในห้องคุยกันอย่างสนิทสนม เธอก็รู้สึกว่าไม่มีอะไรน่าสนใจ ไม่อยากอยู่ที่นี่ต่อ