วันเวลาอันวุ่นวายดำเนินต่อเนื่องเกือบหนึ่งเดือนเต็ม หลินเหล่าซื่อกับหลี่ชุนซิ่งต่างคอยหาโอกาสอู้งานอยู่เป็นระยะ ออกแรงแค่ห้าหกส่วน แต่พอผ่านฤดูเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงไป ทั้งคู่ก็เหนื่อยแทบหมดแรง ผิวตรงท้ายทอยลอกออกไปชั้นหนึ่งเพราะโดนแดดเผา
ผิวของหลี่ชุนซิ่งคล้ำลงเพราะแดด เธอสวมหมวกฟางอยู่ตลอด มองสามีด้วยสายตาอิจฉา ทำไมโดนแดดเหมือนกันแท้ ๆ แต่สามีของเธอกลับไม่ดำเลยนะ!
งานเก็บรวงข้าวกับเก็บถั่วลิสงของหลินซีซีกับหลินหนานก็ใกล้จะเสร็จสิ้นแล้ว
ปริมาณที่เก็บได้ถือว่าไม่น้อยเลย
หลินหนานลงแรงทำงานมาหลายวันจริง ๆ ถ้าไม่ใช่เพราะน้องสาวคอยจับตาดู เขาคงวิ่งออกไปเล่นตั้งนานแล้ว
ในที่สุดโรงเรียนก็ใกล้เปิดเทอม หลินหนานคิดในใจว่า ในที่สุดก็ใกล้จะหลุดพ้นจากน้องสาวสักที
หลินหนานเดินกระมิดกระเมี้ยนมาหาหลินซีซี “น้องเล็ก เพื่อนเรียกฉันไปหา ขอออกไปเล่นสักพักได้ไหม?”
หลังผ่านฤดูเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงนี้มา หลินซีซีก็ใช้ไหวพริบของตัวเอง—ทักษะขุดรูหนูนา—พิชิตใจหลินหนานได้อย่างราบคาบ จนเขาเผลอมองน้องสาวเป็นหลักยึดของตัวเองไปแล้ว เวลาออกไปเล่นก็จะบอกน้องสาวก่อนโดยไม่รู้ตัว แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่ทันสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงนี้
หลินซีซีรู้เหมือนกันว่าตัวเองคุมพี่รองเข้มงวดไปหน่อย ช่วงไม่กี่วันสุดท้ายนี้จึงปล่อยเขาบ้าง ถึงเวลาทำงานก็ทำ ถึงเวลาเล่นก็เล่นให้เต็มที่
“ได้สิ พี่รอง ไปเถอะ แต่อย่าปีนต้นไม้นะ ระวังกางเกงขาด เดี๋ยวแม่ตีเอา แล้วก็อย่าลงน้ำด้วย” หลินซีซีถักผมเป็นจุกคู่ จังหวะที่พูดจุกผมก็แกว่งไปมา น้ำเสียงนุ่มนิ่ม แต่คำพูดกลับเต็มไปด้วยอำนาจข่มขู่ ช่างเป็นความน่ารักที่ชวนให้รู้สึกขัดแย้งเสียจริง
หลินหนานรีบรับปาก ก่อนจะวิ่งหายไปในพริบตา