แม่เฒ่าหลินเหลือบมองหลานสาวคนเล็ก ก่อนพยักหน้าอย่างไม่ใส่ใจนัก ไม่ได้บอกว่าตกลงหรือไม่ตกลง
หลินเหล่าซื่อเข้าใจแม่ของตัวเองดี ถึงนางจะไม่ได้พูดตรง ๆ แต่ดูจากท่าทางก็แปลว่าตกลงแล้ว
เดิมทีหลินตงจื้อค่อนข้างดีใจ เธอเดาไว้นานแล้วว่าต่อให้ได้ไปโรงเรียน ก็ยังต้องทำงานบ้านอยู่ดี จึงเตรียมใจไว้แล้ว
ตอนแม่เฒ่าหลินพูด เธอไม่ได้คิดอะไร ขอแค่ได้ไปโรงเรียนก็พอ
ชาติที่แล้วเธอเรียนถึงแค่ชั้นประถมปีที่ 2 รู้จักตัวหนังสืออยู่ไม่กี่ตัว เธอเสียเปรียบเพราะไม่มีความรู้ ชาตินี้ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องได้ไปโรงเรียน
พอได้ยินว่าคนบ้านสี่ก็จะไปโรงเรียนด้วย ย่าของเธอกลับไม่พูดเรื่องให้ทำงาน ย่าลำเอียงเข้าข้างคนอื่นอย่างมากจริง ๆ ทำไมพวกเธอไปโรงเรียนถึงต้องทำงานให้เสร็จก่อน แต่บางคนกลับไม่ต้องทำ เธอรู้สึกไม่เป็นธรรมขึ้นมาทันที
ชาตินี้เธอจะไม่ยอมให้คนบ้านสี่เอาเปรียบเธอแม้แต่น้อย
“ย่า ไม่ยุติธรรมเลย หนูกับพี่ต้องทำงานถึงจะได้ไปโรงเรียน แล้วทำไมพอเธอจะไปโรงเรียน ย่าถึงไม่พูดเรื่องให้ทำงานล่ะ?” หลินตงจื้ออดทนแล้วอดทนอีก แต่สุดท้ายก็ยังกลั้นไว้ไม่อยู่
เวลานี้คนบ้านหลินกำลังกินข้าวกันอยู่ พอได้ยินคำพูดนั้น ทุกคนก็ชะงักมือไปเล็กน้อย
แม่เฒ่าหลินเลิกเปลือกตาขึ้น “ทำไม? แกมีความเห็นเหรอ? มีความเห็นก็เก็บไว้ในใจ เมื่อไหร่ถึงตาเด็กผู้หญิงอย่างแกมาชี้นิ้วสั่งฉัน อยากไปก็ไป ไม่ไปโรงเรียนก็ประหยัดเงินได้ด้วย”
หลินตงจื้อยังคงขุ่นเคือง คราวนี้แม้แต่หลินเหล่าซาน ผู้เป็นพ่อก็ทนไม่ไหว “ตงจื้อ อย่าทำตัวไม่มีสัมมาคารวะ พูดกับย่าแบบนั้นได้ยังไง ย่าตกลงให้ไปโรงเรียนแล้ว ยังจะโวยวายอะไรอีก?”