"ไอ้สัตว์ กล้าตบข้าคนนี้เหรอ? รู้ไหมข้าคนนี้เป็นใคร?"
หลิ่วเทียนหลงลูบหน้าซีกที่ร้อนผ่าว อยู่พักใหญ่กว่าจะแน่ใจว่าตัวเองถูกคนตบเข้าให้แล้ว
คนที่ตบเขา ก็คือไอ้หนุ่มตรงหน้าที่ใส่เสื้อเชิ้ตปอน ๆ ตัวนี้
บนเสื้อเชิ้ตยังมีตัวอักษรเขียนว่า "อาหารสัตว์ทงเวย"
กางเกงขายาวหลวม ๆ กับรองเท้าผ้าสีดำอีกคู่
นี่มันไอ้ถ่อยบ้านนอกชั้นต่ำชัด ๆ!
ส่วนเขาหลิ่วเทียนหลง เป็นถึงคุณชายใหญ่แห่งตระกูลหลิ่ว ทายาทสืบทอดตระกูลหลิ่วในอนาคต ประธานกรรมการในอนาคตของหยุนซ่างกรุ๊ป
ฐานะของทั้งสองฝ่าย ไม่ต่างอะไรกับฮ่องเต้กับไพร่
ใครให้ความกล้ามันลงมือ?
"รังแกเมียข้า ต่อให้เป็นเง็กเซียนฮ่องเต้ข้าก็กล้าตบแก"
เซี่ยงเฟิงแค่นเสียงพูด พลางบังหลิ่วหรูอวิ๋นไว้ด้านหลัง
"เมียแก?"
หลิ่วเทียนหลงขมวดคิ้ว
แค่คืนเดียว อีนังแพศยานั่นก็แต่งงานแล้ว?
"ใช่ ตั้งแต่วันนี้ไป ฉันก็คือเมียของเซี่ยงเฟิง นี่ไง ทะเบียนสมรสของเราสองคน แท้แน่นอนไม่สับเปลี่ยน"
หลิ่วหรูอวิ๋นล้วงทะเบียนสมรสของทั้งคู่ออกมาพูด พลางเหลือบมองเซี่ยงเฟิงด้วยหางตาหยาดเยิ้ม
ถูกผู้ชายปกป้อง ทำเอาหัวใจดวงน้อยของเธอเต้นระรัว
เดิมคิดว่าเซี่ยงเฟิงรูปร่างผอมบาง แล้วก็เกิดบนภูเขา คงจะค่อนข้างขี้ขลาดอ่อนแอ
แต่ประโยคที่ว่า "รังแกเมียข้า ต่อให้เป็นเง็กเซียนฮ่องเต้ข้าก็กล้าตบแก" ตะโกนออกมาได้หนักแน่น
ส่วนนั่น ตบได้สะใจจริง!
ตระกูลหลิ่วในเมืองเซียนไห่เป็นแค่ตระกูลระดับสอง หยุนซ่างกรุ๊ปมีมูลค่าการผลิตต่อปีแค่หลักสิบล้าน ในสายตาตระกูลใหญ่ที่แท้จริงไม่น่ามองด้วยซ้ำ
แต่นางหลิ่วหรูอวิ๋น เป็นหนึ่งในสามสาวงามแห่งเซียนไห่ที่ใคร ๆ ก็ยอมรับ มีคนตามจีบมากมาย
และในหมู่คนตามจีบมากมาย ก็มีหลี่ตงเฮ่าแห่งตระกูลหลี่เป็นหัวหน้า
ตระกูลหลี่มีฐานะเป็นตระกูลร่ำรวยที่สุดในเซียนไห่ ตระกูลใหญ่ชั้นสูงสุดของเซียนไห่ แค่หลิ่วหรูอวิ๋นได้เกาะกิ่งสูงของตระกูลหลี่ ตระกูลหลิ่วก็จะเหินขึ้นคบหงส์ ฐานะตระกูล ฐานะทางธุรกิจก็จะพุ่งสูงขึ้น
เพราะเหตุนี้ คนตระกูลหลิ่วพยายามอย่างเต็มที่ หลิ่วเทียนหลงยิ่งเอาจริง
แต่ทว่า หลิ่วหรูอวิ๋นกลับรังเกียจคุณชายเสเพลอย่างหลี่ตงเฮ่าเป็นที่สุด ไม่อยากเป็นเหยื่อการแต่งงานเพื่อผลประโยชน์ของตระกูล
เมื่อคืนหลิ่วเทียนหลงหลอกหลิ่วหรูอวิ๋นว่าไปกินข้าวกับลูกค้า ผลคือคนที่ปรากฏในห้องวีไอพีของร้านอาหารกลับไม่ใช่ลูกค้า แต่เป็นหลี่ตงเฮ่า
หลิ่วหรูอวิ๋นยังถูกกรอกเหล้าไปไม่น้อย โชคดีที่ภายหลังแอบหนีออกมาได้ ออกไปเดินเล่นริมทะเลสาบคนเดียว แต่เกือบจมน้ำตายในทะเลสาบ
เคราะห์ดีที่ท้ายที่สุดเซี่ยงเฟิงช่วยไว้!
สวรรค์ไม่ให้นางตาย นางก็จะอยู่เพื่อตัวเอง!
ตระกูล? บริษัท? ใครแคร์ความรู้สึกของนาง?
ที่เรียกว่าญาติพี่น้อง ยังไม่เท่าสามีตัวน้อยที่รู้จักกันไม่ถึงวัน
"หลิ่วหรูอวิ๋น นี่เจ้าจะฟ้าถล่มดินทลายหรือ?"
หลิ่วเทียนหลงมองทะเบียนสมรสในมือหลิ่วหรูอวิ๋น สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย "เมื่อคืนคุณชายหลี่เพิ่งสารภาพรัก ขอแต่งงานกับเจ้า แต่วันนี้เจ้ากลับไปจดทะเบียนกับไอ้บ้านนอกคนหนึ่ง เจ้าเอาสมรสไปเป็นอะไร? แล้วเอาหน้าคุณชายหลี่ไปไว้ที่ไหน? ในใจเจ้ายังมีตระกูลหลิ่วอยู่หรือเปล่า? ท่านปู่รับเจ้ามาเลี้ยงแต่แรก เลี้ยงเจ้ามายี่สิบกว่าปี เจ้าก็ตอบแทนตระกูลหลิ่วแบบนี้?"
สาดข้อหาเต็ม ๆ หลิ่วเทียนหลงกลับหวาดหวั่นอยู่ลึก ๆ
เรื่องนี้ถ้าทำให้คุณชายหลี่รู้เข้า ตระกูลหลิ่วเกรงว่าจะเดือดร้อนแล้ว
"สมรสของฉัน ฉันตัดสินใจเอง หรือว่า ฉันแม้แต่สิทธิ์ที่จะเลือกคนรักก็ไม่มี?"
หลิ่วหรูอวิ๋นเลิกคิ้วสวย สีหน้าก็เคร่งขึ้นหลายส่วน ไม่ถูกขู่เลยสักนิด
หลังจากเรียนจบมหาวิทยาลัย นางก็ทุ่มเททำงานในตำแหน่งหน้าที่ ขยันพัฒนา ดูแลลูกค้า ถวายทุกสิ่งให้ตระกูลหลิ่ว ให้หยุนซ่างกรุ๊ป ที่ตัวเองทุ่มเทให้ยังไม่มากพอหรือ?
"เจ้าตัดสินใจเอง? หึ อีแพศยา คำพูดของท่านย่าเจ้ากล้าฟังหรือไม่?"
หลิ่วเทียนหลงหัวเราะเย็น "ท่านย่าตกลงเรื่องแต่งงานระหว่างคุณชายหลี่กับเจ้าแล้ว และอีกไม่กี่วันสองฝ่ายจะพบปะกันหมั้นหมาย เลือกวันดีฤกษ์ดีจัดงานแต่งงานให้พวกเจ้า ชีวิตคุณนายรวย ๆ ไม่เอา กลับไปแต่งกับไอ้บ้านนอก เจ้านี่มันกระดูกเดนจริง ๆ..."
"ปัง!"
เซี่ยงเฟิงฟังไม่ไหว ลงมืออีกครั้ง
ไม่ใช่ ลงเท้า!
แค่เท้าเดียว หลิ่วเทียนหลงก็กระเด็นลอยไปสามเมตรไกล เจ็บจนฮือ ๆ อยู่นานกว่าจะปีนลุกขึ้นมา
"เกิดอะไรขึ้น?"
ความเคลื่อนไหวตรงนี้ ดึงคนในบ้านทั้งหมดออกมา
คนแรก เป็นหญิงชราอายุเจ็ดแปดสิบปี มือถือไม้เท้าหัวมังกรไม้จันทน์แดง สีหน้าเปี่ยมไปด้วยอำนาจ
นางคือท่านย่าของหลิ่วหรูอวิ๋น!
หลังจากท่านปู่ของหลิ่วหรูอวิ๋นจากไป นางก็กลายเป็นผู้กุมอำนาจของตระกูลหลิ่วในตอนนี้
หลิ่วเทียนหลงเห็นคนมา ก็ชี้หน้าหลิ่วหรูอวิ๋น เซี่ยงเฟิงทั้งสอง ฟ้องไม่หยุด
"ท่านย่า ท่านต้องเป็นประธานให้ข้าแน่นะ หลิ่วหรูอวิ๋นไม่รู้ไปหาไอ้เด็กบ้านนอกจากไหนมาทำโล่บังกระสุน บอกว่าพวกเขาสองคนแต่งงานกันแล้ว ข้าแค่ต่อว่านางสองสามประโยค เรื่องสมรสไม่ปรึกษาผู้ใหญ่ในครอบครัว ไอ้ผู้ชายป่านั่นก็ทำร้ายข้า ท่านดูหน้าข้า แล้วก็ท้อง..."
"หลิ่วหรูอวิ๋น นี่ปีกกล้าขาแข็งแล้วหรือ?"
หญิงชราผมขาวโพลนแม้จะถือไม้เท้า ดูแก่เต็มที แต่แววตาขุ่นมัวคู่นั้น กลับเต็มไปด้วยอำนาจคุกคาม ดั่งคมมีดกรีดลงบนใบหน้าหลิ่วหรูอวิ๋น
ชั่วขณะนั้น เกือบทุกคนพากันมองหลิ่วหรูอวิ๋น
"หรูอวิ๋น ยังไม่รีบไปขอโทษคุณชายเทียนหลงของเจ้า ไม่เห็นหรือว่าท่านย่าของเจ้าโกรธแล้ว?"
ท่านลุงรองหลิ่วหงถลึงตาใส่หลิ่วหรูอวิ๋น
"เหลวไหล เหลวไหลเกินไปแล้ว ยังไม่ทันแต่งงานศอกก็ออกนอกตัว ข้าว่าเจ้านี่ไร้ฟ้าดินเสียจริง! ขอโทษ ขอโทษเดี๋ยวนี้!"
หวังฮุยหลันมองหน้าลูกชายที่บวมปูด ปวดใจจนตัวสั่น
"ขอโทษ?"
หลิ่วหรูอวิ๋นยิ้มเยาะ
ฉากต่อว่า ถมึงตาเย็นชาแบบนี้ นางก็ผ่านมาหลายครั้ง เบื่อเต็มทนแล้ว
"ท่านย่า เขาเป็นคนด่าฉันว่าแพศยาก่อน ถ้าท่านไม่เชื่อ ดูกล้องวงจรปิดได้"
หลิ่วหรูอวิ๋นสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พูดอย่างไม่ยอมอ่อนข้อหรือถือดี "ตระกูลหลิ่วเลี้ยงดูฉันมา ฉันจะตอบแทนเท่าที่ทำได้ แต่ฉันมีสิทธิ์ที่จะแสวงหาความสุขของตัวเอง มีสิทธิ์ที่จะเลือกสามีของตัวเอง สมรสของฉัน ต้องตัดสินใจด้วยตัวเอง"
"ท่านย่า ท่านฟังดู เรียกว่านี่เป็นคำพูดอะไร การคลุมถุงชน คำสั่งของผู้ใหญ่ไม่ฟังเลย นางไม่เคยเห็นตัวเองเป็นคนตระกูลหลิ่ว แล้วก็ไม่เห็นท่านด้วย"
หลิ่วเทียนหลงพัดไฟต่อ
"ด่าว่าแพศยาแล้วทำไม?"
หวังฮุยหลันด่าพึมพำ "คุณชายหลี่เป็นบุตรชายคนเดียวของตระกูลหลี่ ลูกของคนที่รวยที่สุดในเซียนไห่ ผู้สืบทอดหลี่ซื่อกรุ๊ปในอนาคต ตรงไหนไม่คู่ควรกับเจ้า?"
"ชีวิตคุณนายรวย ๆ ดี ๆ ไม่เป็น ไปแต่งกับไอ้บ้านนอก นี่ไม่ใช่ความต่ำช้าหรือ? ธรรมชาติต่ำ ๆ..."
"เพียะ!"
เสียงตบกรอบดังขึ้นอีกครั้ง
หวังฮุยหลันที่สะบัดน้ำลายด่าหลิ่วหรูอวิ๋นอยู่ ซวนเซล้มลงกับพื้น
ส่วนไอ้บ้านนอกในปากพวกเขาอย่างเซี่ยงเฟิง ก็เหมือนขุนเขาที่ข้ามไม่ได้ ขวางอยู่ตรงหน้าหลิ่วหรูอวิ๋น
"ถึงแม้ปกติข้าจะไม่ตบผู้หญิง แต่ถ้ากล้าด่าเมียข้า ข้าก็จะทำข้อยกเว้น"
เซี่ยงเฟิงจ้องเขม็งหวังฮุยหลัน
"แกเป็นใคร? กล้ามาลงมือตีคนในคฤหาสน์ตระกูลหลิ่ว?"
หลิ่วฉางเซิงนั่งไม่ติดแล้ว ลูกชายก็ถูกตี ภรรยาก็ถูกตี ถ้าตัวเองไม่ส่งเสียงอีก จะเรียกลูกผู้ชาย?
"ขอแนะนำตัว ข้าเซี่ยงเฟิง ตอนนี้เป็นสามีของหรูอวิ๋น"
เซี่ยงเฟิงล้วงทะเบียนสมรสยื่นให้ดูทั่ว แล้วเก็บกลับเข้ากระเป๋า "พวกแกเป็นคุณชายหลี่หรือคุณชายจางอะไร ข้าไม่สน แต่ถ้าพวกแกจะรังแกเมียเซี่ยงเฟิงของข้า ข้าเป็นคนแรกที่ไม่ยอม!"
ข้าเป็นคนแรกที่ไม่ยอม!
คำพูดนี้หยาบคายสุด ๆ
โดยเฉพาะประโยคที่ว่า "เมียเซี่ยงเฟิงของข้า" นั่น ทำให้ในดวงตางามของหลิ่วหรูอวิ๋นพราวไปด้วยหมอกบาง ๆ สันจมูกแดงนิด ๆ แทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่
หลายปีมานี้ นี่คือผู้ชายคนแรกที่ออกมาปกป้องตัวเองนอกจากท่านปู่
"ดี ดี ดี หรูอวิ๋น เจ้าทำให้ข้าตาเฒ่าเปิดหูเปิดตาแล้ว นี่หรือคือผู้ชายที่เจ้าเลือก?"
หญิงชราเอ่ยปากอีกครั้งในที่สุด ไม้เท้ากระแทกพื้นแรง สีหน้าเคร่งเครียด
"ท่านย่า ข้า..."
"คุณนายหญิงทวด ข้าตรงไหนด้อย?"
เซี่ยงเฟิงไม่ยอมแล้ว ห้ามหลิ่วหรูอวิ๋นไว้ ขมวดคิ้วถาม
"หึ ตรงไหนด้อย?"
จมูกของหญิงชราคนนี้กระดกขึ้น พ่นลมเย็นออกมา สีหน้ารังเกียจเต็มที่
"เจ้าเป็นลูกหลานตระกูลร่ำรวย หรือพ่อค้าใหญ่ยักษ์? ใช้วรรณกรรมค้ำจุนแผ่นดินได้ หรือใส่เครื่องแบบไปรักษาชายแดน? หรือว่า เจ้าได้แต่ใช้สองขาเปื้อนโคลน ไปปลูกข้าวดำนาในทุ่ง?"
พูดจบ รังเกียจบนหน้าหญิงชรายิ่งเข้มขึ้น
"โอ้ ข้อที่ท่านว่ามาข้าทำไม่ได้หมด แต่ข้ารู้ว่า ท่านเหลืออายุขัยอีกแค่สามวัน"