"มีลูกกับคุณ?"
หลิ่วหรูอวิ๋นเขินอายจนหน้าแดงก่ำ
เจ้านี่ต้องเป็นเด็กอันธพาลแน่ ๆ!
ตัวเองบอกว่าจะแต่งงานกับเขา เขากลับบอกให้ตัวเองมีลูกกับเขา!
แต่นึกขึ้นได้ว่าตนเองไม่มีทางถอยให้เลือกอีกแล้ว นางจึงกัดฟันกล่าว "ได้ ฉันตกลง!"
"ตกลงง่าย ๆ แบบนี้เลย?"
ความฉับไวของหลิ่วหรูอวิ๋นกลับทำให้เซี่ยงเฟิงงงงันไปบ้าง
"ทำไม? ฉันตกลงกับคุณแล้ว ยังกลัวว่าจะเสียเปรียบอีกหรือ?"
หลิ่วหรูอวิ๋นเลิกคิ้วเรียวขึ้น ใบหน้ารูปไข่ได้รูปปรากฏรอยยิ้มเยาะเยือก คางยกขึ้นเล็กน้อย หยิ่งยโสและยั่วยวนอย่างหาที่เปรียบมิได้
แน่นอนว่าหลิ่วหรูอวิ๋นมีทุนพอที่จะหยิ่ง
นางเป็นหนึ่งในสามสาวงามแห่งเมืองเซียนไห่ ผู้ตามจีบมากมายดั่งฝูงปลา นับไม่ถ้วน
ตระกูลหลิ่วที่อยู่เบื้องหลัง ในเมืองเซียนไห่ก็มีชื่อเสียงโด่งดังและร่ำรวยมหาศาล
"ไม่ถึงกับเสียเปรียบหรอก"
เซี่ยงเฟิงส่ายหน้า งึมงำเบา ๆ "คุณหนูหลิ่วหน้าตางดงามราวกับจันทร์ ดั่งดอกไม้งามของแผ่นดิน หุ่นดีด้วย แต่งงานกับคุณได้ก็ดีอยู่แล้ว แค่…ทำไมคุณถึงอยากแต่งงานกับผม? เราเพิ่งเจอกันครั้งแรก คุณถูกผมหลงเสน่ห์เข้าแล้ว?"
"อายุยังน้อย แต่หน้าหนาจริง"
หลิ่วหรูอวิ๋นหลุดขำออกมา
แม้รูปลักษณ์ภายนอกของเซี่ยงเฟิงจะไม่น่าตื่นตะลึง แต่ใบหน้าคมเข้มคล้ำเล็กน้อยนั้นชัดเจน จมูกโด่ง ตาโต ดูสบายตายิ่ง ดวงตาสุกใสแจ่มกระจ่าง รอยยิ้มบริสุทธิ์สะอาดหมดจด
ในฐานะสตรีผู้เก่งกาจในโลกธุรกิจ ชนชั้นสูงแห่งเมืองใหญ่ ผู้มีประสบการณ์พบเห็นชายหนุ่มรูปงาม ชายหน้าใสราวหนุ่มหน้าขาวมานับไม่ถ้วน จะหลงใหลง่าย ๆ เพียงแค่รูปลักษณ์ภายนอกที่ดีได้อย่างไร?
"ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร คุณแค่ต้องรู้ไว้ ว่าคุณได้แตะต้องร่างกายของฉัน ดังนั้นคุณต้องรับผิดชอบและแต่งงานกับฉัน!"
"เอ่อ…"
เซี่ยงเฟิงอึ้งไป
เพราะแค่นี้ คุณถึงอยากแต่งงานกับผม?
"คุณเห็นร่างกายฉันไหม?"
สายตาของหลิ่วหรูอวิ๋นกดดันบีบคั้น
"เห็น"
"คุณลูบคลำร่างกายฉันไหม?"
"ลูบ ก็ลูบ"
"คุณควรรับผิดชอบไหม?"
"ควร!"
เซี่ยงเฟิงโพล่งออกมา
"งั้นก็จบแล้ว? พายเรือเข้าฝั่ง เราไปที่สำนักทะเบียนเลย"
หลิ่วหรูอวิ๋นไม่ให้โอกาสเซี่ยงเฟิงโต้แย้ง ตัดสินใจเด็ดขาดทันที
ขอเพียงแค่ตัวเองแต่งงานแล้ว ครอบครัวก็คงจะไม่บังคับอีกต่อไป ให้ตนต้องแต่งงานกับชายคนนั้นที่ตนเกลียดชัง?
"ก็ ก็ได้"
เซี่ยงเฟิงยิ้มขื่น ส่ายหน้า ถือไม้ไผ่พายเรือ เรือมุงจากลอยละลิ่ว แล่นเข้าใกล้ฝั่งอย่างช้า ๆ
"ทำไม? คุณดูไม่มีความสุขเลย?"
หลิ่วหรูอวิ๋นนั่งอยู่หัวเรือ เรียวขายาวตรงสวยงดงามภายใต้กางเกงยีนส์สีฟ้าอ่อน ยิ่งดูเย้ายวน เท้าขาวผ่องตีน้ำเล่น อย่างสบายอารมณ์ที่สุด
"เปล่า ผมกำลังคิดบางเรื่องอยู่" เซี่ยงเฟิงส่ายหน้า
"เรื่องอะไร เล่ามาฟังหน่อยสิ" หลิ่วหรูอวิ๋นเงยหน้าถาม
"ลงจากเขามาก็แต่งงานเลย คุณสวยดี เสียงพูดเพราะ หุ่นดีด้วย ตื่นเต้นนิด ๆ เหมือนฝันไป ไม่จริงจังเลย"
"แต่ว่า ที่คุณบอกเมื่อก่อนว่าจะกลับบ้านกับคุณ หมายถึงเป็นลูกเขยเขยยมาถึงบ้านใช่ไหม?"
"ลูกเขยเขยยมาถึงบ้านไม่ต้องยกน้ำล้างเท้าให้แม่ยายใช่ไหม? จะไม่ถูกรังแกจากครอบครัวคุณใช่ไหม?"
สีหน้าของเซี่ยงเฟิงเต็มไปด้วยความกังวล คิ้วเข้มขมวดเป็นปม
"พรืด!"
หลิ่วหรูอวิ๋นหัวเราะออกมา ราวกับดอกลิลลี่บานสะพรั่งกลางหุบเขา งดงามบริสุทธิ์ หอมหวน กลีบบางบนแก้มนวลมีลักยิ้มตื้นสองข้าง ชวนให้หลงใหล
"ไม่ต้องเป็นลูกเขยมาถึงบ้าน"
หลิ่วหรูอวิ๋นยิ้ม "พอจดทะเบียนแล้ว คุณก็แค่กลับไปบ้านกับฉันสักครั้ง ไปพบบรรดาผู้ใหญ่ในครอบครัว พวกเขาอาจจะไม่ค่อยชอบคุณเท่าไหร่นัก"
"ผมเข้าใจแล้ว ที่แท้คุณไม่ได้หลงในรูปลักษณ์หล่อเหลาของผม แต่แค่อยากใช้ผมเป็นโล่บังหน้า?"
เซี่ยงเฟิงยิ่งขมวดคิ้วแน่นขึ้น มองออกแนวความคิดแยบยลของหลิ่วหรูอวิ๋นได้ในแวบเดียว
"ทำไม? ไม่พอใจหรือกลัว?"
หลิ่วหรูอวิ๋นสายตายั่วยวน ยิ้มพลางมองเซี่ยงเฟิง
นางไม่ปฏิเสธ ไม่ยอมรับเช่นกัน
"กลัว?"
เซี่ยงเฟิงเบ้ปาก ดูถูกเหยียดหยามเต็มหน้า "ข้าไม่ใช่แค่หมอเทวดาน้อยแห่งเขาชิงอวิ๋น แต่ยังเป็นยอดฝีมืออันดับสองของเขาชิงอวิ๋นด้วย มีก็แค่ไอ้แก่ไม่ตายนั่นที่เก่งกว่าข้านิดหน่อย!"
"ยอดฝีมืออันดับสอง? ไอ้แก่ไม่ตาย?"
"คุณปู่ของข้าเอง ท่านเก่งกว่าข้านิดหน่อย แต่ข้าจะต้องแซงท่านได้สักวัน"
"คุณเรียกคุณปู่ของคุณว่าไอ้แก่ไม่ตาย?" หลิ่วหรูอวิ๋นยิ่งตกใจ
"นี่เป็นวิธีแสดงความรักความสนิทสนมแบบหนึ่ง อย่างเช่นไอ้แก่ไม่ตายก็ชอบเรียกข้าว่าเจ้ากระต่ายน้อย ไอ้ลูกเต่า" เซี่ยงเฟิงลูบจมูก
"…"
หลิ่วหรูอวิ๋นสับสนเล็กน้อย
"จริงสิ พวกเราใกล้จะแต่งงานแล้ว ผมควรเรียกคุณว่าอะไร? 'คุณหนูหลิ่ว' ฟังดูไม่สนิทพอ" เซี่ยงเฟิงกล่าวอีก
"เอ่อ…"
หลิ่วหรูอวิ๋นก็อึ้งไปเหมือนกัน นางก็ไม่เคยแต่งงานมาก่อน ไม่เคยศึกษาเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เหล่านี้มาก่อน พวกคำว่าใจน้อยที่รัก ฟังดูหวานเลี่ยนไป ไม่เหมาะกับบุคลิกสาวเก่งในโลกธุรกิจของนาง
"ในหมู่บ้านคุณ สามีภรรยาเขาเรียกกันว่าอะไร?"
"เมีย, แม่บ้าน, คนของข้า"
คำพูดเรียบง่ายจริงใจแฝงเอกลักษณ์ท้องถิ่นอย่างมาก โดยเฉพาะคำว่า"เมีย" ทำให้หลิ่วหรูอวิ๋นหน้าแดงก่ำด้วยความอาย
"ใช้สามีภรรยาเถอะ" หลิ่วหรูอวิ๋นปาดเหงื่อที่หน้าผาก
"ได้ นั่งดี ๆ นะภรรยา ข้าจะเร่งเร็วแล้วนะ"
สิ้นคำ เซี่ยงเฟิงออกแรงพายเรือ ทั้งสองถึงฝั่งอย่างรวดเร็ว
หลิ่วหรูอวิ๋นพบรถของตนที่ริมฝั่งแล้ว ขับพาเซี่ยงเฟิงตรงไปยังสำนักทะเบียน
กรอกเอกสาร ถ่ายรูป สาบานตน จดทะเบียน…
ใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วโมงก็เสร็จเรียบร้อย
"ภรรยา ต่อไปพวกเราจะไปไหนดี? ไม่งั้นคุณเลี้ยงข้าวผมสักมื้อ เราฉลองกันหน่อย?"
ออกจากสำนักทะเบียน เซี่ยงเฟิงกล่าวอย่างอารมณ์ดี
"เอ่อ ไม่งั้นฉันพาคุณกลับบ้านไปพบบรรดาคนในครอบครัวก่อน?"
หลิ่วหรูอวิ๋นยังติดขัดกับคำว่าภรรยาอย่างเห็นได้ชัด
"ผมไม่ขัดข้อง"
เซี่ยงเฟิงกล่าว "แต่ว่า ครั้งแรกที่เจอผู้ใหญ่ ไม่ต้องซื้อของขวัญบ้างหรือ? เหล้าขาวเหล่าไป๋กานได้ไหม? ไม่งั้นเอาเหล้าเอ้อร์กัวโถวแล้วกัน แรงดี"
"ช่างเถอะ ไม่ต้องซื้ออะไร บ้านฉันไม่ขาดอะไรทั้งนั้น"
หลิ่วหรูอวิ๋นส่ายหน้ายิ้ม ๆ คนในครอบครัวนางคงไม่เห็นเหล้าเหล้าเอ้อร์กัวโถวอยู่ในสายตาแน่
"เสี่ยวเฟิง…"
"เรียกสามี"
เซี่ยงเฟิงทำหน้าดุกล่าวแก้
"สะ, สามี"
หลิ่วหรูอวิ๋นหน้าแดงเอ่ยเสียงเบา
ช่างเถอะ เพื่อละครฉากต่อไป ตนเองควรเข้าบทบาทให้เร็วเข้าไว้
"อ้า เสียงภรรยานายเพราะจริง ๆ"
เซี่ยงเฟิงยิ้มอย่างมีความสุข นั่งในรถบีเอ็มดับบลิวสุดหรู มองซ้ายมองขวา มองดูสาวงามและเรียวขาหลากหลายแบบนอกรถ สีหน้ายิ้มแย้มหนักขึ้น
ไอ้แก่ไม่ตายนี่ไม่ดีจริง เมืองนี้วิเศษนัก ไฉนไม่ให้ข้าลงเขามาก่อนหน้านี้?
"สามี คุณควรเตรียมใจไว้ให้ดีนะ ครอบครัวฉันอาจกลั่นแกล้งคุณ พูดจาไม่ดี หรือแม้กระทั่งลงไม้ลงมือ คุณยังมีโอกาสเสียใจทีหลังได้นะ"
มองดูรอยยิ้มใสซื่อบริสุทธิ์ของเซี่ยงเฟิง ในใจหลิ่วหรูอวิ๋นอดเกิดความสงสารขึ้นมาไม่ได้
"ไม่เป็นไร คุณเรียกผมว่าสามีแล้ว ต่อให้ฟ้าถล่มผมก็จะยืนหยัดให้"
เซี่ยงเฟิงไม่แยแส
"…"
หลิ่วหรูอวิ๋นฟังแล้ว กระแสอุ่นวาบแผ่ซ่านในใจ
แม้เซี่ยงเฟิงจะเชยเหมือนปืนใหญ่ภูเขา แต่รอยยิ้มของเขาอบอุ่นมาก คอยมอบความไว้เนื้อเชื่อใจและความมั่นคงให้คนอื่นเสมอ
รถวิ่งบนถนนชิงเจียงอยู่ถึง40นาที สุดท้ายเข้าสู่คฤหาสน์หลิ่ว
เป็นเรือนสไตล์ซื่อเหอย่วนจวนเก่าแก่สง่างาม
พอลงจากรถ เซี่ยงเฟิงก็ตะลึงงัน
"ภรรยา บ้านคุณใหญ่มาก คุณคือคุณนายร่ำรวยในตำนานสินะ ผมถูกคุณเลี้ยงนี่ใช่ไหม?"
เซี่ยงเฟิงมองไปรอบ ๆ ท่าทางเหมือนคนบ้านนอกเข้ากรุงไม่มีผิด
"พรืด!"
หลิ่วหรูอวิ๋นที่เดิมรู้สึกกังวลอยู่บ้าง ได้ฟังแล้วก็หลุดหัวเราะออกมา
สามีน้อยที่เก็บมาจากแม่น้ำนี่ช่างมีเสน่ห์ ดูเชยได้ลงตัวจริง ๆ
"หลิ่วหรูอวิ๋น อีนังสารเลว ยังกล้าหน้าเข้ามาอีก?"
ขณะนั้นเอง มีคนผู้หนึ่งเดินออกมาจากห้องโถงด้านใน พอเห็นหลิ่วหรูอวิ๋นก็ด่าทอด้วยถ้อยคำหยาบคายทันที
"…"
รอยยิ้มบนหน้าหลิ่วหรูอวิ๋นแข็งค้าง กลายเป็นดั่งน้ำค้างแข็ง จ้องมองชายหนุ่มที่เดินอาด ๆ เข้ามาหาด้วยสายตาเย็นชา
อีกฝ่ายชื่อหลิ่วเทียนหลง เป็นลูกพี่ลูกน้องของนาง
หลานชายคนโตแห่งตระกูลหลิ่ว!
"เมื่อคืนทำไมไม่ไปปรนนิบัติคุณชายหลี่ให้ดี? รู้ไหมคุณชายหลี่โกรธมาก? สารเลวที่ทำเรื่องเสียหายไม่รู้จักพอ…"
"เพี๊ยะ!"
ทันใดนั้น เงาดำแวบผ่าน เสียงตบดังชัดขึ้น
"คุณชายหลี่โกรธหรือเปล่าผมไม่รู้ แต่คุณรู้ไหมว่า ตอนนี้ผมโกรธมาก?"
น้ำเสียงของเซี่ยงเฟิงเยียบเย็น จ้องหลิ่วเทียนหลงอย่างดุดัน