"อะไรนะ"
หญิงชราสายตาคมกริบ โกรธจนมุมปากกระตุก
"แกกล้าสาปฉันงั้นเหรอ"
"จะเชื่อไม่เชื่อก็ตาม บางทีอาจอยู่ได้ไม่ถึงสามวันด้วยซ้ำ"
เซี่ยงเฟิงทำปากยื่นอย่างไม่ยี่หระ
"ไอ้เด็กเวรนี่โผล่มาจากไหน แกหุบปากไปเลย"
หลิ่วฉางเซิงจ้องหน้าด้วยความโกรธ "พ่อบ้าน ไล่มันออกไปเดี๋ยวนี้"
"หยุนเอ๋อ เจ้าทำให้ผิดหวังจริงๆ"
อาหลิ่วหงผู้เป็นอารองตบหน้าอกด้วยความเศร้าใจ "ฟังอาเถอะ รีบตัดขาดกับเจ้าหมอนี่ซะ แล้วไปขอโทษท่านย่าเสีย"
"พ่อหลิวหง แค่ขอโทษก็จบแล้วงั้นหรือ ข้ากับเทียนหลงโดนมันตีฟรีๆ หรือไง"
หวังฮุยหลันลูบแก้มที่ยังร้อนผ่าว จ้องเซี่ยงเฟิงอย่างเคียดแค้นสุดขีด ก่อนจะเลื่อนสายตาไปหยุดที่หลิ่วหรูอวิ๋น
"ดูผู้ชายที่เจ้าหามาสิ จะให้ย่าตายคามือถึงจะพอใจใช่ไหม"
"ใช่ ย่าดีกับเจ้ามาก เจ้าก็ตอบแทนย่าอย่างนี้หรือ" หลิ่วเทียนหลงเติมเชื้อไฟอีกแรง "หาผู้ชายแบบนี้มา กลัวว่าตระกูลหลิ่วของเราจะขายหน้าไม่พอหรือไง"
หลิ่วหรูอวิ๋นกัดริมฝีปากแน่น มองเซี่ยงเฟิงด้วยความเป็นห่วง
เซี่ยงเฟิงปกป้องเธอด้วยใจจริง แต่เธอก็ไม่อยากให้ความสัมพันธ์ย่ำแย่ถึงขั้นนั้น
สุดท้ายเธอก็ยังเป็นคนของตระกูลหลิ่ว ตระกูลหลิ่วเป็นผู้มอบทุกสิ่งให้แก่เธอ
ทว่า เธอก็ไม่อาจทิ้งเซี่ยงเฟิงไปได้เช่นกัน
ผู้ชายคนนี้ทำทุกอย่างก็เพื่อเธอทั้งนั้น
"ข้าไม่ได้พูดเล่นๆ หญิงชรามีโรคร้ายสะสมอยู่ เกรงว่าสามวันก็ยังไม่แน่ว่าจะรอด"
ท่ามกลางคำประณามของทุกคน เซี่ยงเฟิงยังคงสงบนิ่ง
"เหอะ"
หญิงชราหัวเราะเย็น หรี่ตามอง "เช่นนั้นเจ้าบอกข้าหน่อย ว่าข้าเป็นโรคร้ายอะไรถึงได้อยู่ไม่ถึงสามวัน"
"ทำไมข้าต้องบอกเจ้าด้วย"
เซี่ยงเฟิงกลอกตาอย่างไม่แยแส ก่อนจะดึงมือขาวนุ่มของหลิ่วหรูอวิ๋น "วันนี้ข้ามา ก็เพื่อบอกพวกเจ้าว่า จากนี้ไป หลิ่วหรูอวิ๋นคือผู้หญิงของเซี่ยงเฟิง พวกเจ้าอย่าคิดจะตีหัวเธอเด็ดขาด อย่างไอ้คุณชายหลี่นั่น ให้มันไสหัวไปให้ไกล อย่ามารบกวนชีวิตดีๆ ของเราสองคน"
พูดจบ เซี่ยงเฟิงก็จูงมือหลิ่วหรูอวิ๋นหมุนตัวเดินจากไป
"ชั่วช้า บังอาจนัก บังอาจนัก"
"นังคนเลว ไปแล้วก็อย่าหวังจะกลับมาอีก"
"ไอ้บ้านนอกต่ำช้า กล้าดียังไงมาตีข้า หลิ่วเทียนหลงไม่มีทางปล่อยแกไปแน่"
เหล่าคนในตระกูลหลิ่วต่างโกรธเกรี้ยว
ทว่า เซี่ยงเฟิงและหลิ่วหรูอวิ๋นกลับไม่ได้ยินคำด่าทอเหล่านั้นแล้ว เพราะทั้งคู่ขึ้นรถขับออกไปแล้ว
"ขอโทษนะ จะให้เจ้ามาลำบากไปกับข้า แย่ละสิที่ต้องเป็นโล่กำบังให้ข้า"
หลิ่วหรูอวิ๋นขับรถไปด้วยพลางยิ้มขมขื่น
"ไม่เป็นไร"
เซี่ยงเฟิงปัดมืออย่างไม่ใส่ใจ
"แต่ข้าดูเจ้าคล้ายไม่ค่อยพอใจนะ ตอนนี้เจ้ายังเสียใจก็ยังทันนะ ข้าจะไปจัดการหย่ากับเจ้าให้เสร็จเรียบร้อยเลย" หลิ่วหรูอวิ๋นเตือนอีกครั้ง
ตอนแรกที่ตัดสินใจจดทะเบียนสมรสกับเซี่ยงเฟิงนั้น ส่วนหนึ่งก็เพื่อแก้แค้นตระกูลหลิ่ว เธอไม่อยากให้ชะตาชีวิตถูกคนอื่นบงการ อีกส่วนหนึ่งก็เพื่อแก้แค้นเซี่ยงเฟิงเช่นกัน ยังไงเจ้านี่ก็ถอดเสื้อผ้าเธอหมด แล้วยังจับต้องเนื้อตัวเธออีก...
บรรยากาศเครียดแค้นในคฤหาสน์ตระกูลหลิ่วเมื่อครู่ ทำให้หลิ่วหรูอวิ๋นกังวลมาก ต่อจากนี้ไม่รู้จะเผชิญหน้ากับความโกรธแค้นของหลี่ตงเฮ่าและตระกูลหลี่ทั้งหมดยังไง
"ไม่ได้เสียใจ ข้าแค่กำลังคิดเรื่องหนึ่งอยู่ นึกไม่ออกชั่วคราวน่ะ"
เซี่ยงเฟิงส่ายหน้า
"เรื่องอะไร บอกมาสิ บางทีข้าอาจช่วยไขข้องให้เจ้าได้" หลิ่วหรูอวิ๋นถามด้วยความอยากรู้
"คืออย่างนี้"
เซี่ยงเฟิงพูด "ข้าได้ยินคนที่มีประสบการณ์เล่าว่า หลังแต่งงานแล้วสามีภรรยาจะกอดกัน จูบกัน นอนด้วยกัน ถึงจะมีลูกได้ ข้าอยากถามเจ้าหน่อย ภรรยา เรากลับบ้านไปมีลูกกันเลยได้ไหม"
"ฟืด"
หลิ่วหรูอวิ๋นได้ยิน ใบหน้าแดงก่ำขึ้นทันทีจนแทบมีเลือดหยด
เธอแค่อยากหาใครสักคนเป็นโล่กำบัง ส่วนเรื่องมีลูกเนี่ย...
ไม่เคยคิดเลยจริงๆ
"คือ ข้า เราทำความรู้จักกันก่อนดีไหม"
"ข้าก็รู้จักเจ้าดีนี่"
เซี่ยงเฟิงพูดโพล่งออกไป "ท่านภรรยาสูงหนึ่งเมตรเจ็ดสิบ น้ำหนักหนึ่งร้อยหนึ่ง รอบอกแปดสิบเจ็ด ขายาวหนึ่งเมตรยี่สิบ รอบเดือนใกล้มาแล้ว ก็เหมาะแก่การบ่มฟูมเลี้ยงตัวอ่อนอยู่หรอกนะ... ถูกแล้ว เธอยังซิง..."
"อี๊"
เธอเบรกกะทันหัน เซี่ยงเฟิงเกือบหัวทิ่มกระจกหน้ารถ
"ภรรยา ข้าพูดไม่ถูกหรือ"
เซี่ยงเฟิงมองหน้าหลิ่วหรูอวิ๋นอย่างสับสน
"เจ้า เจ้ารู้ได้ไงว่าข้าซิง"
หลิ่วหรูอวิ๋นจ้องหน้าชายหนุ่มด้วยความตกตะลึง
เธอซิงจริงๆ ในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดที่ชีวิตเร่งรีบ ความสัมพันธ์ก็รวดเร็วขึ้น ผู้ชายผู้หญิงอยู่ด้วยกันก่อนแต่งไม่ใช่เรื่องแปลก หลายคนแม้แต่นักเรียนยังไม่มีสิ่งป้องกันนั่นแล้วด้วยซ้ำ
แต่หลิ่วหรูอวิ๋นไม่เหมือนใคร ดูเผินๆ เหมือนจะล้ำสมัย รถเร็วๆ ก็แวบผ่านได้เป็นครั้งคราว แต่ความจริงแล้วเธอหัวโบราณมาก
จูบแรกยังถูกเซี่ยงเฟิงฉกฉวยไปในวันนี้
"ก็เพราะข้าคือหมอเทวดาน้อยแห่งเขาชิงอวิ๋นน่ะสิ แค่สังเกตสีหน้าของเธอดีๆ ก็ดูออกได้ง่ายๆ เลย"
เซี่ยงเฟิงพูดพลางยิ้มกว้าง
"หมอเทวดางั้นหรือ อย่างนี้แสดงว่าเมื่อกี้เจ้าไม่ได้หลอกลวงใคร ย่าของข้าป่วยจริงๆ น่ะหรือ"
หลิ่วหรูอวิ๋นตกใจ เอ่ยถามทันที
"ไม่ใช่อาการป่วยนะ แต่เป็นโรคร้าย เป็นโรคเก่าหลายสิบปีแล้วนะ" เซี่ยงเฟิงชี้ไปที่หน้าอก พลางพูด "รากโรคอยู่ที่ปอด เหลืออีกแค่สองสามวันนี้แหละ"
"ปอดมีปัญหาเหรอ"
หลิ่วหรูอวิ๋นขมวดคิ้วแน่น "จริงหรือเปล่า ท่านย่าต้องไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลใหญ่ทุกปีเลยนะ หมอโจวที่เป็นคนรับผิดชอบตรวจให้ ก็เป็นผู้เชี่ยวชาญจากโรงพยาบาลประชาชนที่หนึ่งด้วย ทุกครั้งก็บอกว่าท่านย่าร่างกายแข็งแรงดีนะ"
"พวกเขาหมอกันหมดแหละ เครื่องมือก็ใช่ว่าจะเที่ยงตรง" เซี่ยงเฟิงทำหน้าเหยียดหยาม ดูถูกพวกหมอฝรั่งจนถึงทรวง
"......"
หลิ่วหรูอวิ๋นมองสามีน้อยข้างกายที่ดูอ่อนวัยแต่ก็เซ่อๆ ซื่อๆ อย่างพินิจพิเคราะห์ สมองเต็มไปด้วยความคิดนับหมื่น เขาเป็นหมอเทวดาจริงหรือ
ถ้าเขาไม่เข้าใจวิชาแพทย์ เขาจะรู้รอบเดือนของหล่อนได้ยังไง จะรู้ได้อย่างไรว่าหล่อนเคยหกล้มขาหักตอนเด็ก
ดวงตาคู่นั้นช่างน่าอัศจรรย์ราวกับมีพลังทะลุทะลวง ต่อหน้าเขาราวกับไม่มีสิ่งใดปิดบังได้
"ภรรยา ต่อไปเราจะไปไหนกันดีนะ กลับบ้านไปมีลูกไหม"
เซี่ยงเฟิงกลับสนใจเรื่องนี้มากกว่า
เพิ่งจะลงจากเขาก็เก็บได้ภรรยางามขาวน่ารัก ในใจช่างเป็นสุขอย่างยิ่ง
"เสี่ยวเฟิง ให้เวลาข้าหน่อยได้ไหม ข้ายังไม่พร้อมเลย"
หลิ่วหรูอวิ๋นพูดอย่างเอาจริง "อย่างแรกคืองานยุ่งมาก เลี้ยงท้องให้สงบไม่ได้จริงๆ อีกอย่าง เราก็เพิ่งรู้จักกันเมื่อวานนี้เอง แต่งงานจดทะเบียนก็แค่เพื่อเป็นโล่กำบัง สำหรับการพัฒนาความสัมพันธ์ต่อไป ข้าไม่เคยคิดเลยจริงๆ หวังว่าเจ้าจะให้เวลาข้าหน่อย"
"หมายความว่าข้าโดนเธอหลอกแต่งงานน่ะสิ ข้ารักเธอมากนะ แต่ยังละโมบกายเธอไม่ได้เลยหรือ"
เซี่ยงเฟิงไม่สบายใจขึ้นมา
ภรรยาคนสวยช่างไม่ซื่อตรงนัก ได้แต่มองไกลๆ ไม่อาจเล่นสนุกใกล้ชิด...
"เสี่ยวเฟิง ให้เวลาข้าหน่อยได้ไหม"
หลิ่วหรูอวิ๋นเองก็รู้สึกผิด คนอุตส่าห์ใจดีช่วยชีวิตตนไว้ แต่กลับเป็นแค่หมากเดินหมากหนึ่ง ไม่ได้ประโยชน์อะไรเลย จะโกรธบ้างก็สมควรแล้ว
"เราเริ่มจากค่อยๆ คบหากันก่อน ค่อยๆ จีบกัน รอให้ความรู้สึกบ่มเพาะถึงที่แล้ว ค่อยว่ากันเรื่องลูกดีไหม"
"เฮ้อ ก็ได้"
เซี่ยงเฟิงถอนใจยาว "ใครใช้ให้ข้าหลงรักเธอเล่า รูปสวยอย่างเธอ จะพูดอะไรก็ถูกไปหมด"
"ขอบใจนะ เสี่ยวเฟิง"
หลิ่วหรูอวิ๋นรู้สึกเบาใจขึ้นมาก เปลี่ยนเรื่องคุย "ว่าแต่เจ้าต่อไปเจ้าจะทำยังไง จะกลับเขาชิงอวิ๋น หรืออยู่เซียนไห่ต่อ"
"ไม่กลับแน่นอน ข้าต้องอยู่เป็นเพื่อนภรรยาสิ"
เซี่ยงเฟิงส่ายหน้าพลิ้วๆ "แล้วก็ ข้าตั้งใจจะเปิดคลินิกแพทย์แผนจีนสักแห่ง จากนั้นข้าจะหาเงินมาเลี้ยงดูเจ้า ส่วนเจ้าทำตัวงามอย่างดอกไม้ คลอดลูกให้ข้าสักกอง..."