“ฮัดชิ่ว...”
เรือพายหลังคาโค้งโยกเยกไปตามผิวน้ำ
เสียงจามดังขึ้น หลิ่วหรูอวิ๋นตื่นแล้ว
นอกจากรู้สึกหนาวเย็น สมองยังไม่แจ่มใสนัก
“คุณหนู ในที่สุดก็ฟื้นแล้ว รู้สึกดีขึ้นบ้างไหม”
ม่านผ้าถูกเปิดออก แสงแดดสีทองส่องลอดเข้ามา ใบหน้าสะอาดอ่อนเยาว์ดวงหนึ่งเข้ามาใกล้หลิ่วหรูอวิ๋น
“คุณหนู”
หลิ่วหรูอวิ๋นขมวดคิ้ว รู้สึกขำ
คำเรียกนี้... เชยจัง
“คุณผู้หญิง”
เซี่ยงเฟิงเปลี่ยนคำเรียก
“...”
หน้าของหลิ่วหรูอวิ๋นดำทะมึน
ลมหายใจที่เพิ่งสูดขึ้นมาแทบจะค้างอยู่ในอก
ดูเป็นหนุ่มหล่อเหลาทีเดียว ทำไมอ้าปากก็ด่าคน
“คุณช่วยฉันเหรอ”
หลิ่วหรูอวิ๋นข่มความโกรธ เอ่ยถาม
ก่อนหน้านี้เพราะอารมณ์ไม่ดี เธอดื่มเหล้าไปไม่น้อย เดินเล่นแถวนั้นเพื่อผ่อนคลาย แต่ไม่คิดว่าจะลื่นล้มตกลงไปในทะเลสาบ
พลางเอื้อมมือไปเปิดผ้าฝ้ายที่คลุมกายอยู่ใต้จิตสำนึก
ข้างในขาวโพลนราวภูเขาหิมะสูงชันตระหง่าน สั่นไหวกระเพื่อมตามลมหายใจ...
“คุณ คุณถอดเสื้อผ้าฉัน”
หลิ่วหรูอวิ๋นใบหน้างามเย็นยะเยือก
ดวงตาคู่คมกริบจ้องเขม็งไปที่ชายตรงหน้า
“ใช่ครับ คุณตกน้ำนี่ครับ ผมช่วยคุณขึ้นมา คุณก็หมดสติไป กลัวคุณจะเป็นหวัด เลยถอดเสื้อผ้าออก ดูสิ เกือบแห้งแล้ว”
เซี่ยงเฟิงไม่ทันสังเกตว่าใบหน้าหญิงสาวเต็มไปด้วยความเย็นชา ยังคงยิ้มอย่างซื่อใส เผยฟันขาวสะอาดเรียงเป็นระเบียบ รอยยิ้มกระจ่างใส
“คุณ!”
สีหน้าหลิ่วหรูอวิ๋นย่ำแย่ลง
เธอถูกมองเห็นจนหมดแล้ว
“อ้อ ใช่แล้ว”
เซี่ยงเฟิงตบหน้าผากตัวเอง “คุณตกน้ำนาน สำลักน้ำไปเยอะ ผมยังผายปอดและนวดหัวใจให้คุณด้วย...”
“หยุด หยุดก่อน พอแล้ว!”
หลิ่วหรูอวิ๋นดึงผ้าฝ้ายขึ้นมาปิดส่วนสำคัญ
หมอนี่ถอดได้เกลี้ยงจริงๆ
แม้แต่ผ้าผืนเดียวก็ไม่เหลือให้!
ใช่แล้ว เขายังจูบเธอ แถมจับต้องด้วย!
ไอ้สารเลว!
“คุณผู้หญิง หน้าคุณดูแย่มาก เป็นอะไร มีตรงไหนไม่สบายหรือเปล่า”
เซี่ยงเฟิงไม่รู้สึกถึงบรรยากาศผิดปกติ ขยับเข้าไปใกล้อีกนิด
“คุณ ไม่ควรพูดอะไรกับฉันอีกสักหน่อยหรือ”
หลิ่วหรูอวิ๋นกัดฟันกรอด จ้องเซี่ยงเฟิงอย่างดุเดือด
เซี่ยงเฟิงเกาหัวด้วยความสงสัย งุนงง “อย่างอื่น พูดอะไรครับ”
“คุณมองเรือนร่างของข้าคนนี้แล้ว คุณคิดว่าควรพูดอะไร”
หน้าหลิ่วหรูอวิ๋นเย็นชาขึ้นอีก
ไอ้สารเลวนี่ ไม่ควรขอโทษเธอหรือไง
“อ้อ ผมรู้แล้ว!”
เซี่ยงเฟิงเข้าใจทันที
“หึ!”
หลิ่วหรูอวิ๋นเลิกคิ้วเรียว จมูกเชิดรั้นพ่นลมหายใจเย็นๆ
“หุ่นคุณดีมาก ผิวขาวมาก ใหญ่มาก ไฝที่หน้าอกก็พิเศษ...”
“หยุด หยุดนะ!”
หลิ่วหรูอวิ๋นทั้งอายทั้งโมโห
ไอ้หมอนี่ข้าคนนี้ให้แกขอโทษ ไม่ได้ให้แกมาวิพากษ์วิจารณ์หุ่นข้าคนนี้
“เป็นอะไรไปครับ คุณผู้หญิง...”
“อย่างแรก ฉันไม่ใช่คุณผู้หญิง แล้วก็ไม่ใช่คุณหนู”
หลิ่วหรูอวิ๋นสูดลมหายใจลึกหลายครั้ง ข่มไฟโกรธที่ลุกโชนในอก
“ฉันชื่อหลิ่วหรูอวิ๋น”
“อย่างที่สอง คุณช่วยชีวิตฉัน ฉันควรขอบคุณ แต่คุณไม่ควรถอดเสื้อผ้าฉันจนหมด แล้วก็ไม่ควรมอง นี่ไม่สุภาพเลย คุณเข้าใจไหม”
“เอ่อ...”
เซี่ยงเฟิงเข้าใจแล้ว แต่ก็รู้สึกว่าตัวเองไม่ผิด
“ไม่ค่อยเข้าใจ!”
“หา”
หลิ่วหรูอวิ๋นเลิกคิ้วเรียว
“ไม่ถอดเสื้อผ้าคุณก็ต้องเป็นหวัด ไม่ดูก็คงคลำมั่วไม่ได้”
เซี่ยงเฟิงขมวดคิ้ว สีหน้าไม่พอใจเล็กน้อย พึมพำ “หมอไม่รังเกียจคนไข้ ไม่ดูไม่จับไม่ถาม จะรักษาได้ยังไง ผมเป็นหมอเทวดา แต่ไม่ใช่เซียน”
“เหอะ!”
ได้ยินดังนั้น หลิ่วหรูอวิ๋นโมโหจนขำ
“คุณฉวยโอกาสจากฉัน ฉันต้องขอบคุณคุณอีก”
“คุณหลิ่ว ขอแก้ความเข้าใจหน่อย นี่ผมจำเป็นต้องทำเพื่อช่วยชีวิตคุณ คุณเมาตกน้ำ ถ้าผมไม่มาถึงทัน ตอนนี้ครอบครัวคุณคงต้องเรียกคนมายกโต๊ะแล้ว”
เซี่ยงเฟิงทำหน้าขรึม พูดจริงจัง “ผมขอย้ำอีกครั้ง ผมเป็นหมอ หมอไม่รังเกียจคนไข้ ในสายตาหมอก็ไม่มีแบ่งชายหญิง แต่ว่า คุณหลิ่ว หุ่นของคุณเป็นผู้หญิงที่ผมเคยเจอมาดีที่สุด สวยที่สุดด้วย อืม... ตรงนั้นน่ะ ยังใหญ่กว่าแม่หม้ายหวังในหมู่บ้านเราเสียอีก!”
“...”
หลิ่วหรูอวิ๋นหน้าแดงก่ำ ริมฝีปากแดงขยับเหมือนอยากพูดอะไร
“คุณ คุณเป็นหมอจริงเหรอ ดูคุณก็ยังเด็กอยู่เลย”
ครู่หนึ่ง หลิ่วหรูอวิ๋นปรับอารมณ์ได้แล้ว ถามด้วยความสงสัย
“แน่นอน! ของแท้ไม่มีปลอม ตั้งแต่สิบขวบผมก็รักษาคน ปีนี้อายุยี่สิบแล้ว ไม่เด็กแล้ว” เซี่ยงเฟิงพูดเคร่งขรึม
“สิบขวบก็รักษาคน คุณโม้หรือเปล่า”
หลิ่วหรูอวิ๋นไม่เชื่อเลย
เด็กสิบขวบไม่ควรอยู่โรงเรียนอ่านหนังสือเหรอ
หมอ
รักษาคน
เด็กชนบทบางคน ยังเขียนชื่อตัวเองไม่ได้ด้วยซ้ำ
“คุณเป็นโรคกระเพาะค่อนข้างหนัก ตอนเด็กหน้าแข้งซ้ายเคยหัก แถมมีภาวะโลหิตจางเล็กน้อย ผมพูดผิดไหม”
เซี่ยงเฟิงจ้องผู้หญิงคนนั้นพลางยิ้ม
เขาไม่ได้โม้ ตอนสองสามขวบหัดพูด ก็ขึ้นไปบนเขาไปฝึกวรยุทธ นั่งสมาธิ เรียนอักษร เรียนแพทย์กับไอ้แก่ไม่ตาย
อายุมากขึ้นอีกนิด ก็เริ่มหาบน้ำ ผ่าฟืน ซักเสื้อผ้า ทำกับข้าว งานทุกอย่างล้วนต้องทำ
ตั้งแต่อายุสิบขวบ เซี่ยงเฟิงก็ลงเขามารักษาคนในหมู่บ้านใกล้เคียง
กลางวันรักษาโรค กลางคืนฝึกวิทยายุทธ แถมยังถูกไอ้แก่ไม่ตายเล่นงานอีกต่างหาก
วันนี้เป็นวันแรกที่เซี่ยงเฟิงลงจากเขา หลุดพ้นจากห้วงทุกข์
ใครจะรู้ว่าเพิ่งออกเรือมาไม่นาน ก็เจอหลิ่วหรูอวิ๋นจมน้ำ
“...”
หลิ่วหรูอวิ๋นอึ้งไปสามวินาที ตกใจ “ฝีมือแพทย์คุณเก่งขนาดนี้”
“โปรดเรียกว่าหมอเทวดาน้อยแห่งเขาชิงอวิ๋น เซี่ยงเฟิง”
“เซี่ยงเฟิง”
หลิ่วหรูอวิ๋นพึมพำเบาๆ สายตาเหลือบเห็นหีบยาสมัยเก่าตรงปากเรือ ในใจเชื่อไปหลายส่วน
“เซี่ยงเฟิง ขอบคุณที่ช่วยชีวิตฉัน เอ่อ คุณออกไปข้างนอกก่อนได้ไหม ฉันใส่เสื้อผ้าก่อนแล้วค่อยคุยกันต่อ”
เมื่อสบรอยยิ้มสะอาดบริสุทธิ์ของเซี่ยงเฟิง หลิ่วหรูอวิ๋นก็หน้าแดงระเรื่อ
ตัวเปล่าเล่าเปลือยคุยกับคนอื่น ความรู้สึกนี้มัน...
“ได้ครับ ผมออกไปรอข้างนอก”
เซี่ยงเฟิงตอบรับ ยื่นเสื้อผ้าให้หลิ่วหรูอวิ๋น แล้วก็ถอยออกไป
“หมอนี่ถอดให้ข้าคนนี้เกลี้ยงจริงๆ แม้แต่กางเกงในก็ไม่เหลือ...”
หลิ่วหรูอวิ๋นถือเสื้อผ้าอายจนหน้าแดงก่ำ โดยเฉพาะเมื่อพบว่ากางเกงในถูกเซี่ยงเฟิงซักให้ด้วย ยิ่งอายจนอยากจะกระโดดลงน้ำให้มันตายไปเลย
“เซี่ยงเฟิง ฉันอยากคุยกับคุณ”
ใส่เสื้อผ้าเสร็จ หลิ่วหรูอวิ๋นก็ก้าวออกจากห้องเรือ
“ได้ครับ คุณหลิ่ว จะคุยอะไรครับ” เซี่ยงเฟิงยิ้มรับอย่างยินดี
“คุณเห็นเรือนร่างของฉันแล้ว คุณต้องรับผิดชอบ”
หลิ่วหรูอวิ๋นโพล่งออกมา สีแดงระเรื่อนวลดวงหน้างดงามประณีต
“รับผิดชอบ รับผิดชอบยังไง”
เซี่ยงเฟิงชะงัก แทบจะถลนตา
“กลับบ้านกับฉัน แต่งงานกับฉัน เป็นสามีของฉัน”
หลิ่วหรูอวิ๋นกัดริมฝีปาก พูดเด็ดขาด
“แต่งงานกับคุณ”
เซี่ยงเฟิงอ้าปากค้าง ลังเล
ไอ้แก่ไม่ตายให้เขาลงเขาไปเปิดโรงหมอ
บอกว่ารอให้โรงหมอใหญ่โต มีชื่อเสียงแล้ว อาจารย์พี่และอาจารย์หญิงจะมาหาเขาเอง
ถึงตอนนั้นเขาจะมีภารกิจที่สำคัญกว่า
แต่นี่โรงหมอยังไม่ได้เปิดเลย ผู้หญิงที่เขาเคยช่วยชีวิตคนนี้ ถึงกับอยากแต่งงานกับเขา!
แต่ว่า...
ตอนช่วยหลิ่วหรูอวิ๋น เขาก็เข้าใจสรีระของหลิ่วหรูอวิ๋นอย่างละเอียดแล้ว
หลิ่วหรูอวิ๋นไม่ใช่คนธรรมดา เพราะนางมีร่างวิญญาณเสวียนปิงที่พบยากในรอบร้อยปี
หากประกอบกิจเพาะบ่มตัวอ่อนกับนางได้ ฝีมือตนเองย่อมพัฒนาเร็วขึ้นอย่างมาก!
อีกอย่าง แต่งงานกับผู้หญิงคนนี้ ก็ไม่เห็นจะกระทบกับการทำภารกิจที่ไอ้แก่ไม่ตายมอบหมายเลย
พูดแบบนี้ การแต่งงานครั้งนี้...
รับปากได้!
ดังนั้น เขาจึงเอ่ยถาม “ผมไม่มีปัญหาที่จะแต่งงานกับคุณ แต่คุณรับปากมีลูกกับผมได้ไหม”
——
คะแนนหนังสือเล่มนี้พุ่งเกิน 9 คะแนนแล้ว เป็นงานคุณภาพเยี่ยมแน่นอน รับประกันคุณภาพ รับประกันอัปเดต หนุ่มหล่อทั้งหลายวางใจติดตามได้!