ถึงเวลารับประทานอาหาร จี้หานชวนเคาะบานประตูอย่างสุภาพ สายตาเบนไปทางอื่น ไม่มองเข้าไปข้างใน
“พวกคุณสองคนอยากกินอะไร ฉันจะไปซื้อให้”
ยังคงพูดน้อยเหมือนเคย น้ำเสียงห่างเหินแต่สุภาพ
เสิ่นไต๋ทำเหมือนไม่ได้ยินความเย็นชาในน้ำเสียงของชายหนุ่ม เอ่ยอย่างไม่เกรงใจว่า “กับข้าวขอผักเยอะเนื้อน้อย ถ้าเป็นเนื้อก็เอาเนื้อไม่ติดมัน ฉันไม่ชอบกินมัน ข้าวเอาเท่ากำปั้นก็พอ”
คุณหนูอย่างเธอไม่มีความรู้สึกผิดที่สั่งให้คนอื่นทำอะไร ทั้งยังกลัวว่าชายหนุ่มจะไม่รู้ว่าขนาดเท่ากำปั้นนั้นเป็นอย่างไร จึงชูกำปั้นเล็ก ๆ สีชมพูของตัวเองขึ้นมาเทียบให้ดู
จี้หานชวนเงียบไปชั่วขณะ รู้สึกว่าต่อให้เป็นตอนรื้อระเบิดเมื่อก่อนก็ยังไม่ยุ่งยากเท่านี้
เมื่อเห็นดังนั้น เสิ่นน่วนน่วนก็รีบหยิบซาลาเปาลูกโตที่ห่อด้วยกระดาษไขออกมาจากห่อผ้าใต้เตียง “พี่หานชวน แม่เตรียมของกินมาให้หนูแล้ว พี่ไม่ต้องซื้ออาหารบนรถไฟให้หนูหรอกค่ะ เปลืองเงินเปล่า ๆ”
พูดจบ เธอก็หันไปพูดกับเสิ่นไต๋อย่างคนที่คิดแทนจี้หานชวนว่า “พี่ไต๋ พวกเราเดินทางทั้งที กินอะไรง่าย ๆ ก็พอ อย่าให้พี่หานชวนต้องเสียเงินมากเลยค่ะ”
ทุกคำพูดล้วนเน้นย้ำว่าเธอรู้ความแค่ไหน กลับยิ่งทำให้เสิ่นไต๋ดูเป็นคนเอาแต่ใจและถูกตามใจจนเสียคน
เสิ่นไต๋ไม่สะทกสะท้านกับคำพูดกดดันนั้น มองเสิ่นน่วนน่วนราวกับมองคนโง่ “ป้าเฉินเตรียมของกินให้เธอ แต่ไม่ได้เตรียมให้ฉัน ถ้าฉันไม่ซื้ออาหารกิน แล้วจะให้ฉันอดตายหรือไง”
เสิ่นน่วนน่วนได้ยินแล้วก็อับอายจนหน้าเขียวคล้ำ แอบโกรธตัวเองที่เผลอพูดความจริงออกไป