หลังส่งรูปไปแล้ว สวีตงเหลียนก็ถือโทรศัพท์รอ
รออยู่นานก็ยังไม่มีข้อความตอบกลับ
สวีตงเหลียนรู้สึกฉงน คนคนนี้เหตุใดถึงไม่ตอบอีกแล้ว?
กำลังจะเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า เสียงติ๊งต่องก็ดังขึ้น
สวีตงเหลียนเปิดวีแชต ข้อความจำนวนหนึ่งก็เด้งขึ้นมาเรียงกัน
“คุณอยู่ที่ไหน?”
“ส่งที่อยู่มาให้หน่อย”
“อยู่ตรงไหน?”
“แชร์ตำแหน่งให้ผมหน่อย”
“นัดสถานที่กัน คุณเลือกที่ก็ได้”
“หรือจะมาหาผมที่ร้านของเก่าก็ได้”
“อยู่ไหม?”
“ตอบข้อความหน่อย อย่าไปหาคนอื่น ผมถูกใจแล้วจะจ่ายเงินทันที”
สวีตงเหลียนกำลังคิดจะส่งข้อความเสียงไปหา
อีกฝ่ายกลับโทรผ่านวีแชตเข้ามาเสียก่อน
สวีตงเหลียนกดรับสาย ก็ได้ยินเสียงชายวัยชราที่ฟังดูมีอายุ ทว่าน้ำเสียงกลับหนักแน่นเปี่ยมพลังดังมาจากปลายสาย
“จี้หยกขาวมันแพะนั่น ผมเอา คุณอยู่ที่ไหน ผมจะขับรถไปรับเดี๋ยวนี้”
“สวัสดีค่ะ ฉันอยู่ที่สวนสาธารณะซิ่งฝู...”
ในโทรศัพท์มีเสียงเปิดประตูรถดังขึ้น จากนั้นอีกฝ่ายก็ตัดสายไป ไม่ถึง 15 นาที รถยนต์สีดำคันหนึ่งก็มาจอดบนถนนลาดยางด้านนอกสวนสาธารณะ ชายชราในชุดจงซานเดินมองไปรอบ ๆ ตามทางเดินเล็ก ๆ
กลุ่มผู้สูงอายุสามถึงห้าคนกำลังสีเอ้อร์หูและร้องเพลง ไม่ใช่
กลุ่มสี่คนเต้นรำคู่ แม้จะไม่แน่ว่าเป็นสามีภรรยากัน ไม่ใช่
กลุ่มชายชราที่ล้อมวงดูหมากรุกจีน ก็ไม่ใช่
ชายชรากวาดตามอง ก่อนสายตาจะไปหยุดอยู่ที่สวีตงเหลียนซึ่งนั่งอยู่ข้างกระบะดอกไม้ สวมชุดผ้าฝ้ายลายดอก!
เขาก้าวฉับ ๆ เข้าไปหา
“ขอถามหน่อยครับ คุณคือคนที่ต้องการขายจี้หยกขาวมันแพะใช่ไหม?”
สวีตงเหลียนพินิจชายตรงหน้า อายุราวหกสิบหรือเจ็ดสิบปี ผมหวีเสยไปด้านหลัง สวมชุดจงซานสีเขียวคล้ำ ใบหน้าขาวเกลี้ยงเกลาไร้หนวด สวมแว่นกรอบทอง
รูปลักษณ์ดูไม่ต่างจากพี่ ๆ ในสวนสาธารณะมากนัก ทว่าเครื่องแต่งกายและบุคลิกกลับแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง
“ใช่ค่ะ”
“เราไปหาที่คุยกันเถอะครับ”
ชายชราพาสวีตงเหลียนไปยังร้านน้ำชาแห่งหนึ่ง ร้านแห่งนี้ตกแต่งอย่างเก่าแก่คลาสสิกและโอ่อ่ายิ่งนัก สวีตงเหลียนไม่เคยไปเมืองในยุคโบราณ แต่เคยได้ยินเหลาหูพูดถึง
เหลาหูบอกว่า วังของเหล่าขุนนางและอ๋องในเมืองนั้นโอ่อ่าเพียงใด การจัดวางห้องหับประณีตงดงามเพียงไหน