สวีตงเหลียนรับหยกที่เขามอบให้มา พลางคิดว่าหยกชิ้นนี้ขายได้ถึงสามร้อยตำลึงในสมัยโบราณ ถ้านำไปขายในโลกปัจจุบันก็น่าจะมีราคาไม่น้อยเช่นกัน
บางทีหยกชิ้นนี้อาจแลกเกลือได้มากพอให้กองทัพใช้ประทังชีวิตตลอดหนึ่งเดือนจริง ๆ!
หลังจากทหารของหลี่อวี้กินอิ่มและพักผ่อนกันครู่หนึ่ง ก็เตรียมออกเดินทาง
สวีตงเหลียนกับป้าจ่าวนำหมั่นโถวที่นึ่งเสร็จแล้วไปส่งให้พวกเขา
หลี่อวี้ประสานมือคารวะ ก่อนจากไป เขามอบนกพิราบสื่อสารตัวหนึ่งให้สวีตงเหลียน
หากนางซื้อเกลือได้จริง ก็ให้ปล่อยนกพิราบสื่อสารออกมา เมื่อได้รับสัญญาณแล้ว เขาจะส่งคนมาหา
หลี่อวี้เดินนำอยู่หน้าขบวน รองแม่ทัพที่เดินอยู่ข้างกายหันมองเขา
“ท่านแม่ทัพ ท่านคิดจริง ๆ หรือว่าพวกเขาจะหาเกลือมาได้?”
หลี่อวี้ส่ายหน้า “ไม่”
“เช่นนั้นเหตุใด...”
“พวกเขาช่วยหลี่อู่ไว้ นี่คือของตอบแทน ส่วนนกพิราบสื่อสารที่มอบให้ ก็เพราะเกรงว่าหากพวกเขาประสบอันตรายจะไม่มีผู้ใดช่วยเหลือ”
รองแม่ทัพเข้าใจแล้ว จึงประสานมือคารวะ “ท่านแม่ทัพมีคุณธรรมยิ่งนัก”
“ไปเถอะ ศึกหนักรออยู่เบื้องหน้า มื้ออิ่มหนำในวันนี้อาจเป็นมื้อสุดท้ายของพวกเราแล้ว!”
เมื่อมองส่งพวกเขาจนลับตา ป้าจ่าวก็หันมาถามสวีตงเหลียน “ตงเหลียน เกลือมากมายขนาดนั้นจะหามาได้หรือ?”
นี่ไม่ใช่จำนวนน้อย ๆ เลย
“ลองดูก่อนเถิด ข้าก็ยังไม่แน่ใจ”
“อ้อ จริงสิ”
สวีตงเหลียนหันไปมองป้าจ่าว “รังแมวที่ท่านทำ วันนี้ข้าถ่ายรูปลงขาย ไม่นานก็มีคนซื้อไปแล้ว ได้เงินมาตั้ง 298 หยวน!”
ป้าจ่าวชะงักไป “มีคนซื้อจริง ๆ หรือ?”
“นอกจากซื้อแล้ว ผู้หญิงคนนั้นยังกดติดตามร้านค้าออนไลน์ของเราด้วย!”
“ฝีมือของป้าจ่าวไม่ด้อยไปกว่าช่างฝีมือระดับปรมาจารย์ในยุคปัจจุบันเลยแม้แต่น้อย”
ตระกูลของป้าจ่าวสานเครื่องจักสานจากไม้ไผ่มาหลายชั่วอายุคน ส่วนนางเองก็สานงานเช่นนี้มาตลอดชีวิต
ฝีมือของนางย่อมไร้ที่ติ!
คำพูดนี้ช่วยเสริมความมั่นใจให้ป้าจ่าวอย่างยิ่ง นางรู้สึกปลอดโปร่งขึ้นมาก
“ป้าจ่าว เงินก้อนนี้เป็นของท่านเอง อยากซื้ออะไรบอกข้าได้ ข้าจะซื้อจากโลกปัจจุบันกลับมาให้”