“วันนี้ข้าลงจากแปลงนาแล้วก็ไปทำรองเท้าฟาง ทำได้แค่หนึ่งคู่” เหลาหูกล่าว
“ข้าสานตะกร้าไม้ไผ่ใบหนึ่ง เอาไว้ใส่แป้งอบได้พอดี” ป้าจ่าวกล่าว
เหลาหูเข้าไปหยิบรองเท้าฟางในห้องออกมาก่อน แล้วยื่นให้สวีตงเหลียน
สวีตงเหลียนรับมาพิจารณา รองเท้าฟางคู่นี้เป็นแบบที่พบเห็นได้ทั่วไปในหมู่บ้าน สานจากหญ้ากก พื้นรองเท้าหนาแน่น ขอบเก็บเรียบร้อยมั่นคง
“เป็นอย่างไรบ้าง ดีกว่าที่คนยุคปัจจุบันทำใช่หรือไม่” เหลาหูลูบเคราแพะอันบางเบาของตน
“การทำรองเท้าฟาง สิ่งสำคัญที่สุดไม่ใช่การสาน แต่เป็นการบิด ต้องบิดเชือกหญ้าให้แน่น ถึงจะทนหินในภูเขาได้ ขอบต้องเก็บให้แน่น พื้นหนา ส่วนด้านบนต้องละเอียดเช่นนี้จึงจะไม่กัดเท้า สวมแล้วถึงจะสบาย”
“เจ้าลองดูภาพที่ข้าให้มาก่อนหน้านี้สิ รองเท้าฟางคู่นี้สานออกมาเป็นอย่างไร พื้นหลวมเสียขนาดนี้ เดินไม่กี่ก้าวก็หลุดลุ่ยแล้ว เชือกหญ้าก็ทั้งหนาทั้งหลวม หากสวมแล้วนิ้วเท้าไม่เจ็บ ข้ายอมแซ่เดียวกับเขาเลย!”
เหลาหูเริ่มจริงจังขึ้นมาแล้ว
สวีตงเหลียนมองรองเท้าฟางในมือ ด้านบนลูบแล้วไม่ระคายมือ พื้นก็แน่นหนา ฝีมือของเหลาหูไม่มีที่ติ
ป้าจ่าวหยิบตะกร้าไม้ไผ่ออกจากห้อง เส้นตอกไม้ไผ่ผ่านการเผาไฟ ลอกเปลือกและส่วนด้านในที่หยาบออก เหลือเพียงเส้นตอกบาง ๆ นำมาสาน ไม้ไผ่ที่ผ่านการเผาจะทนเชื้อรา เหมาะสำหรับใส่แป้งอบและอาหารอื่น ๆ ที่สุด
ขอบตะกร้าสานเป็นลายข้าวหลามตัดด้วยเส้นตอกสีเข้มสลับอ่อน เมื่อสัมผัสก็เรียบลื่นเป็นเงา ไม่มีเสี้ยนแม้แต่น้อย
“ตะกร้าใบนี้ขายแลกเงินได้จริงหรือ” ป้าจ่าวถาม
หมู่บ้านเถาฮวาขาดแคลนไม้ไผ่เสียที่ไหน ทั้งยังมีคนสานไม้ไผ่เป็นกันมาก นี่แทบจะเป็นทักษะที่ทุกคนในหมู่บ้านเถาฮวามี
แม้แต่ผิงผิงก็ยังสานกระชังจากไม้ไผ่ไปจับปลาได้
ของที่ทุกคนทำเป็น ย่อมไม่มีราคา ต่อให้เอาไปขายในเมืองก็ใช่ว่าจะขายออก
ป้าจ่าวไม่คิดว่าคนยุคปัจจุบันจะยอมจ่ายเงินจริง ๆ น่าจะได้แค่สิบกว่าหยวน
สวีตงเหลียนบอกว่าเกลือหนึ่งห่อในยุคปัจจุบันราคาสองหยวน แล้วตะกร้าใบนี้จะมีค่าเท่าเกลือหกหรือเจ็ดห่อหรือ
อย่างน้อยในความคิดของป้าจ่าว เกลือมีค่ามากกว่านั้นเสียอีก