ทุกคนช่วยกันหามคนเหล่านั้นไปยังบ้านเชิงเขา บ้านหลังนี้เหลาหูกับพวกพ้องเพิ่งซ่อมแซมในช่วงหลายวันที่ผ่านมา ใช้ไม้ทำเสาแล้วมุงหลังคามุงจาก แม้จะเรียบง่ายไปสักหน่อย แต่ก็พอกันลมกันฝนได้ ชาวบ้านที่คอยเฝ้าไร่นาในช่วงนี้ผลัดกันมาพักที่นี่
สวีตงเหลียนป้อนน้ำเกลือผสมน้ำตาลให้พวกเขาทีละคน
ป้าจ่าวไปต้มแกงแป้งก้อนใส่ไข่หม้อใหญ่ ควันร้อนลอยกรุ่น
เมื่อเห็นอาหารร้อน ๆ ที่มีไอควันลอยขึ้นจากชาม คนหนีภัยแล้งเหล่านี้ต่างมีประกายในดวงตา
บางคนเริ่มกลืนน้ำลาย แต่เพราะขาดเกลือจนคอแห้ง ลำคอจึงแสบระคาย
เสียงท้องร้องโครกครากดังขึ้นระงม
“นี่ทำจากแป้งหรือ? ข้ากำลังฝันอยู่หรือเปล่า?” ชายผู้นั้นพูดด้วยเสียงแหบพร่า เจือสะอื้น
“หอมเหลือเกิน ข้าได้ยินมาว่าคนใกล้ตายจะเห็นภาพหลอน ข้ากำลังจะตายหรือ?”
“ข้ากินผักป่าอยู่ในเขามาสองเดือน ไม่ได้แตะเกลือสักเม็ด พวกท่านให้น้ำอะไรข้าดื่มกัน ในปากข้ามีรสเค็มแล้ว”
“นี่คือความฝันหรือ?”
“ที่นี่ที่ไหน?”
“พวกเรายังมีชีวิตอยู่หรือตายไปแล้ว?”
แววตาของพวกเขามีทั้งความตื่นตระหนก ความสิ้นหวัง และความด้านชาที่คิดว่าตนเองตายไปแล้ว
บางคนร้องไห้ออกมา บางคนตัวสั่นด้วยความไม่ยินยอม
“พวกเจ้ายังมีชีวิตอยู่ ยังไม่ตาย คนที่ยังมีแรงก็เข้ามารับชามไปกินเองเถิด” ป้าจ่าวกล่าว
มีคนเดินเข้ามารับแกงแป้งก้อนที่ป้าจ่าวต้มไว้
“ไข่ไก่ แป้งก้อนสีขาว หอมเหลือเกิน...”
“เค็ม มีรสชาติด้วย!”
“เป็นของจริง อาหารร้อน ๆ!”
คนผู้นั้นร้องเสียงดัง
คนอื่น ๆ ทยอยเข้ามา ไม่นานแกงแป้งก้อนทั้งหม้อที่ป้าจ่าวต้มไว้ก็ถูกแบ่งจนหมด
พวกเขาประคองชามไว้ในมือ แล้วดื่มกินคำโต ๆ จนเลียชามสะอาดเอี่ยม
“ฮือ ๆ ข้ากินอิ่มแล้ว ข้าได้ลิ้มรสเค็มแล้ว!”
“ข้ายังมีชีวิตอยู่!”
“ข้าไม่ได้ฝันไป ฮือ ๆ อ๊าก!”
ภายในกระท่อมมุงจาก หลังจากกินจนอิ่ม พวกเขากอดชามเปล่าไว้
บางคนร้องไห้โฮ บางคนคุกเข่าคำนับชาม
บางคนหลับตาซึมซับความอบอุ่นในท้องหลังจากได้กินอิ่ม
ป้าจ่าว หัวหน้าหมู่บ้าน และชาวบ้านหมู่บ้านเถาฮวาคนอื่น ๆ มองภาพตรงหน้า