มีคนเดินเข้ามาในร้านตัดเสื้อ ก่อนจะเดินไปคุยกับเจ้าของร้านที่อยู่ด้านข้าง
สวีตงเหลียนกะว่าจะอาศัยจังหวะที่เจ้าของร้านกำลังคุยกับคนอื่น ขนข้าวของเหล่านี้กลับไปยังยุคโบราณ
นางเพิ่งจะเตรียมตัวออกไป ก็ได้ยินเสียงคนทางนั้นพูดขึ้น
“คุณน้าหิมะ ฉันคืนค่าเช่าร้านนี้ให้คุณได้มากที่สุดแค่สามเดือนนะ” เจ้าของบ้านกล่าว
“แต่สัญญาเช่ายังเหลืออีกตั้งครึ่งปี คุณช่วยเห็นใจฉันหน่อย คืนให้ฉันทั้งหมดเถอะ”
“คุณทำให้ฉันลำบากใจแล้วนะ”
“ฉันไม่ปิดบังคุณหรอก ลูกชายฉันป่วย ตอนนี้ต้องใช้ค่ารักษาห้าแสนหยวน ฉันรวบรวมเงินจากทางนั้นทีทางนี้ได้สามแสน ยังขาดอีกสองแสน ค่าเช่าสองเดือนอาจไม่มาก แต่ก็เป็นเงินเหมือนกัน หากไม่ใช่เพราะกำลังเดือดร้อนเรื่องเงิน ฉันคงไม่มาตามตื๊อคุณเพราะค่าเช่าสองเดือนหรอก”
เจ้าของบ้านชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะไม่พูดอะไรอีก
“คุณน้าหิมะ ฉันคืนทั้งค่าเช่ากับเงินประกันให้คุณทั้งหมดแล้ว เฮ้อ…”
สวีตงเหลียนมองแผ่นหลังของเจ้าของร้าน นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงพยักหน้า ก่อนจะหายวับไปจากที่เดิม
สวีตงเหลียนกลับถึงหมู่บ้านก็เป็นยามโหย่วแล้ว
วันนี้นางกลับมาพร้อมข้าวของเต็มมือ เก็บเกี่ยวได้ไม่น้อย
พอถึงลานบ้าน นางก็หยิบเสื้อผ้าที่เพิ่งซื้อมาออกมาทั้งหมด
ชุดฮั่นฝูแสนสวยชุดนั้น ดูราวกับเป็นชุดที่มีเพียงคุณหนูผู้สูงศักดิ์เท่านั้นที่สวมไหว สวีตงเหลียนห่อแยกไว้ต่างหาก
ชุดฮั่นฝูแบบนี้มีอยู่พอดีสองชุด ชุดหนึ่งให้อผิงผิง อีกชุดให้เสี่ยวฮวา
พอเด็กหญิงตัวน้อยทั้งสองสวมชุดเข้ากับกิ๊บดอกไม้ที่สวีตงเหลียนซื้อจากร้านสองหยวนก่อนหน้านี้แล้ว ก็ดูสวยเหลือเกิน
พวกนางสวมชุดแล้วกระโดดโลดเต้น หมุนตัวไปมาอย่างมีความสุขจนแทบเก็บอาการไม่อยู่
ส่วนจู้จื่อกับสือโถวได้ชุดเสื้อฮู้ดกับกางเกงขายาว เสื้อแขนยาวบนตัวมีตัวอักษรสมัยใหม่พิมพ์อยู่
ด้านหลังพิมพ์รูปสิงโตเชิดสองตัวสีสันสดใส สวีตงเหลียนเห็นรูปลักษณ์พิสดารของมันแล้วคิดว่าใช้ขับไล่สิ่งชั่วร้ายได้แน่