ในค่ายทหารรักษาชายแดน ซึ่งอยู่ห่างจากหมู่บ้านเถาฮวาไปยี่สิบลี้
หลี่อวี้ยืนอยู่หน้าแผนที่หนังแกะ มือหนึ่งยกตะเกียงน้ำมัน สายตาจับจ้องตำแหน่งเมืองหลิ่วซานบนดินแดนของกองทัพศัตรู
หลี่อู่ออกเดินทางไปหลายวันแล้ว บัดนี้น่าจะไปถึงที่นั่นแล้ว
ทว่าช่วงนี้ชายแดนกลับมีเรื่องแปลกอยู่บ้าง
เกลือที่ท่านแม่บุญธรรมมอบให้ช่วยคลี่คลายวิกฤตที่เมืองถูกปิดล้อม เมื่อมีเกลือ ทหารก็ฟื้นกำลังและฮึกเหิมขึ้นมาก จนสามารถตีฝ่าวงล้อมของอีกฝ่ายได้ในคราวเดียว
หลายวันติดต่อกัน พวกเขาตีจนอีกฝ่ายถอยร่นไม่เป็นท่า แต่ช่วงนี้ฝ่ายนั้นกลับมีความเคลื่อนไหวผิดปกติขึ้นมาอย่างกะทันหัน ดูท่าจะคิดหวนกลับมาตีอีกครั้ง อีกทั้งหลายวันนี้ยังลอบขนเสบียงไปยังแนวหน้าอยู่ตลอด
การกระทำเช่นนี้แตกต่างจากก่อนหน้านี้โดยสิ้นเชิง ตอนนั้นพวกเขาคิดจะถอยทัพกลับไปแท้ ๆ
“ท่านแม่ทัพ!” หน่วยสอดแนมเดินเข้ามาในกระโจม คุกเข่าข้างหนึ่งพร้อมประสานมือกล่าว “หลังจากข้าน้อยลอบสืบข่าว จึงทราบว่าแม่ทัพหลีคู่แห่งกองทัพหัวอินทรีไม่ได้อยู่ในค่ายขอรับ!”
“เขาไม่ได้อยู่ในค่ายหรือ?”
“แล้วเหตุใดกองทัพของเขาจึงเคลื่อนไหวผิดปกติ?” หลี่อวี้ถามอย่างสงสัย
หน่วยสอดแนมก้มหน้าลง เห็นได้ชัดว่าไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นภายในกองทัพหัวอินทรี หรืออาจมีใครจงใจปกปิด...
หลีคู่
แม่ทัพใหญ่แห่งกองทัพหัวอินทรี ผู้เป็นต้นเหตุที่ล้อมเมืองของพวกเขามาหลายเดือน!
เขาคิดจะทำอะไรกันแน่?
...
ฟ้ายังสางไม่เต็มที่ ชาวหมู่บ้านเถาฮวาก็ตื่นกันแต่เช้าตรู่
ตั้งแต่สวีตงเหลียนนำแผ่นรองนอนฟองน้ำกับผ้านวมใยไหมจากโลกยุคปัจจุบันกลับมา การนอนยามค่ำคืนก็กลายเป็นความสุขอย่างหนึ่ง ช่วงแรกทุกคนติดเตียงจนตื่นสาย
บัดนี้พวกเขาชินกับการตื่นแต่เช้าแล้ว แต่ละคนจึงกระปรี้กระเปร่ากันถ้วนหน้า!
ริมคูน้ำ ชาวบ้านยืนเรียงแถวแปรงฟัน ยาสีฟันกลิ่นสะระแหน่ทำให้ฟันสะอาดเอี่ยมหลังแปรงเสร็จ ลมหายใจก็สดชื่น
ที่จริงคนส่วนใหญ่ในหมู่บ้านเถาฮวาไม่คุ้นกับการแปรงฟัน อย่างไรเสียก็ใช้ชีวิตกันมาเช่นนี้ทั้งชีวิต พออายุมากแล้วค่อยเริ่มใส่ใจสุขอนามัย นิสัยเช่นนี้มิใช่จะปลูกฝังกันได้ในเวลาอันสั้น