ป้าจ่าวกำลังกดจุดกึ่งกลางใต้จมูกของหลินตู้เจวียน
สวีตงเหลียนถือพัดโบกให้เธอ
หวังชิวจวี๋นวดง่ามนิ้วโป้งกับนิ้วชี้ให้เธอ
หัวหน้าหมู่บ้านหูกับชาวบ้านคนอื่น ๆ รายล้อมอยู่รอบ ๆ
“ตู้เจวียน เธอเป็นอะไรไป?” หัวหน้าหมู่บ้านหูถาม
“ตื่นเต้นเกินไปน่ะ” สวีตงเหลียนตอบพลางโบกพัดให้หลินตู้เจวียน
ไม่นานนัก หลินตู้เจวียนก็ลืมตาขึ้น แววตาพร่าเลือนด้วยม่านน้ำตา ริมฝีปากสั่นระริกเล็กน้อย
“พี่สวี”
สวีตงเหลียนกุมมือเธอไว้ “ฉันอยู่นี่”
“คนยุคปัจจุบันยินดีซื้อเสื้อผ้าที่ฉันตัดเย็บหรือ? ราคา 480 หยวนหรือ?”
หลินตู้เจวียนไม่รู้ราคาสินค้าในโลกยุคปัจจุบัน แต่รู้ว่ารองเท้าฟางของหัวหน้าหมู่บ้านหูขายคู่ละ 31 หยวน รังแมวที่ป้าจ่าวทำขายชิ้นละ 149 หยวน ส่วนตะกร้าไม้ไผ่ที่หวังซิ่วจวี๋สานขายใบละ 21 หยวน
เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว ส่วนต่างของราคาย่อมเห็นได้ชัด!
สวีตงเหลียนพยักหน้า ยืนยันคำตอบเดิมอีกครั้ง
“ขายได้แล้วหนึ่งรายการ อีกฝ่ายส่งเสื้อผ้าที่อยากให้แก้มาไว้ที่คลังสินค้าของเราฝั่งโลกยุคปัจจุบัน รออีกสักสามถึงห้าวัน พอเราได้รับของแล้วจะเอามาให้เธอ ถึงตอนนั้นเธอค่อยแก้ให้เขา เรื่องนี้จะสำเร็จหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับฝีมือของเธอ”
“ถ้าทำออกมาไม่ดีจนอีกฝ่ายไม่ยอมจ่าย เราก็ทำได้แค่คืนเงินให้เขา” สวีตงเหลียนกล่าว
ที่จริงเธอเชื่อมั่นในตัวหลินตู้เจวียน เพียงแต่จากสถานการณ์ตอนนี้ หลินตู้เจวียนยังไม่เชื่อมั่นในฝีมือของตัวเอง
ดังนั้นสวีตงเหลียนจึงพูดให้ตรงกับสิ่งที่หลินตู้เจวียนคาดหวัง อีกฝ่ายจะได้ยอมรับได้ง่ายขึ้น
เป็นอย่างที่คิด พอได้ยินคำพูดนั้น หลินตู้เจวียนก็ค่อย ๆ สงบลง ก่อนจะกลับมามีไฟเต็มเปี่ยม
“คุณป้าสวี ฉันจะตั้งใจทำ ฉันจะต้องตัดเย็บเสื้อผ้าที่ทำให้คนยุคปัจจุบันพอใจให้ได้!”
เมื่อเห็นหลินตู้เจวียนมีแรงฮึด สวีตงเหลียนก็พยักหน้า
จากนั้นเธอหันไปมองเหลาหูกับพวกพ้อง “วันนี้ฉันไปรับอุปกรณ์ทำแบบพิมพ์จากสถาบันมาแล้ว เหลาหู นายช่วยทำแบบพิมพ์ให้เหลาผิงกับคนอื่น ๆ ที ฉันต้องขึ้นเขาสักเที่ยว ตู้เจวียน เธอไปกับฉันด้วย”
สวีตงเหลียนส่งวัสดุทำแม่พิมพ์ให้เหลาหู คราวก่อนเขาเป็นคนทำแบบพิมพ์เกือบทั้งหมดด้วยตัวเอง จึงมีประสบการณ์