ตอนที่ 10 ซื้อใจ
......
“ขอโทษนะ เมื่อกี้ฉันเผลอออกแรงเต็มที่ไปหน่อย ถือว่าฉันทำผิดกติกา รอบนี้นายชนะก็แล้วกัน”
เฮ่าซีกระโดดลงจากเวทีอย่างรีบร้อน พอเห็นว่าเฉินยวี่ไม่เป็นอะไรก็ถอนหายใจโล่งอกทันที
ถ้ามีเรื่องเกิดขึ้นในสำนักยุทธ์ของตัวเอง หลังจากนี้คงมีปัญหาตามมาอีกไม่น้อย
“ขั้นหลอมกายระดับแปด เก่งจริง ๆ” เฉินยวี่อดทอดถอนใจไม่ได้
ถึงจะมีพรสวรรค์หลายอย่างช่วยเสริม แต่ช่องว่างด้านระดับขั้นถึงห้าระดับก็ยังชดเชยกันไม่ได้
ไม่ว่าจะกรแขนวานรหรือคู่ขาราชสีห์ สุดท้ายก็แค่มีพรสวรรค์เหนือกว่าคนทั่วไปอยู่บ้าง แล้วจะสู้กับช่องว่างถึงห้าระดับได้อย่างไร
ทั้งพละกำลัง ความเร็ว และสภาพร่างกายต่างกันมากเกินไป เขารับมือแม้แต่กระบวนท่าเดียวยังไม่ไหว
แม้ตอนนี้เขาจะมีพรสวรรค์【รากกระดูกยุทธ์ระดับอี๋】แล้ว แต่การยกระดับวิถียุทธ์ในเวลาอันสั้นก็ยังเป็นไปไม่ได้
เว้นแต่ว่าจะได้พรสวรรค์ที่แข็งแกร่งกว่านี้!
เฉินยวี่ไม่ได้คิดอะไรมาก เขาลุกขึ้นยืนแล้วส่ายหน้า
“พูดตามตรง ฉันแค่อยากท้าประลองกับผู้แข็งแกร่งเท่านั้น แพ้หรือชนะไม่สำคัญกับฉัน”
เหมือนที่เขาเคยบอกหวังเชียนจวิน ในความคิดของเขา ระดับขั้นวิถียุทธ์ก็เป็นส่วนหนึ่งของความแข็งแกร่งอยู่แล้ว ไม่มีอะไรต้องแก้ตัว
แถมคราวนี้ยังคัดลอกพรสวรรค์คุณภาพสีน้ำเงินมาได้อีกหนึ่งอย่าง นับว่าได้ผลเกินคาด เขาย่อมไม่มีอะไรให้ขุ่นเคือง
“ท้าประลองกับผู้แข็งแกร่งงั้นเหรอ จริงหรือเปล่า?” เฮ่าซานกุ้ยเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนถามเสียงเบา
“นายไม่ใช่คนที่สำนักยุทธ์คู่แข่งจงใจส่งมาเตะสำนักหรอกหรือ?”
เขาไม่เชื่อเลยว่าอัจฉริยะอย่างเฉินยวี่จะมาเพื่อเงินรางวัลท้าประลองแค่นิดเดียว
แต่ถ้าแค่ชอบท้าประลองกับผู้แข็งแกร่ง ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้
“สำนักยุทธ์คู่แข่งเหรอ?” เฉินยวี่ชะงักไป เขาไม่คิดว่าเจ้าของสำนักยุทธ์จะมองเขาแบบนี้