ตอนที่ 12 ผมกลัวอะไรนักหนา
......
หมู่บ้านชุมชนเหอหวัน
ในฐานะหมู่บ้านชุมชนสำหรับมนุษย์ธรรมชาติ สภาพแวดล้อมน่าอยู่ พื้นที่สีเขียวอุดมสมบูรณ์ อาคารเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ
ภายในห้องเลขที่ 702 ไอน้ำลอยอวล ทำให้ใบหน้าของเซียวเฟิงพร่าเลือนอย่างยิ่ง
ตรงหน้าเขา หม้อใบใหญ่กำลังเดือดพล่าน เครื่องในที่แหลกเหลวในหม้อถูกต้มจนซีดขาว ลอยขึ้นลอยลงอยู่ในน้ำ
“เฉินยวี่......หวังเชียนจวิน......คนสุดท้ายคือฟางสง”
“ไม่ต้องรีบ......ไม่ต้องรีบ รออีกสักระยะ พอมีพี่น้องทั้งหลายช่วยเหลือ ฉันก็จะได้ลองชิมรสชาติของพวกเขาด้วยปากตัวเอง”
รอยยิ้มผิดธรรมชาติผุดขึ้นบนใบหน้าของเซียวเฟิง จากนั้นเขาก็เอื้อมมือลงไปในหม้ออย่างไม่ใส่ใจ ตักชิ้นปอดสีขาวปนแดงขึ้นมา ยัดเข้าปากแล้วเคี้ยวอย่างละเอียด
“ตึง! ตึง! ตึง!”
เสียงเคาะประตูเร่งรัวดังขึ้นอย่างกะทันหัน
“ใครน่ะ?”
เซียวเฟิงเก็บรอยยิ้ม สีหน้ากลับคืนสู่ความสงบ แล้วค่อย ๆ เดินไปหลังประตู เอ่ยถามเสียงต่ำ
ขณะเดียวกัน เขาก็มองออกไปนอกประตูผ่านช่องตาแมว แต่กลับพบว่าด้านนอกมืดสนิท เห็นได้ชัดว่ามีคนบังช่องตาแมวไว้
“ตึง! ตึง! ตึง!”
“ตึง! ตึง! ตึง!”
คนด้านนอกไม่ตอบ มีเพียงเสียงเคาะประตูที่เร่งรัวขึ้นเรื่อย ๆ
“ตัวอะไรน่ะ?!”
ภาพชวนพิศวงตรงหน้าทำให้เซียวเฟิงฉงนอยู่บ้าง แต่ครู่ต่อมาเขาก็หัวเราะอย่างไม่ใส่ใจ
“ไม่คิดเลยว่าจะมีคนมาส่งตัวเองถึงหน้าประตู”
“ดีเลย วัตถุดิบกำลังจะไม่พออยู่พอดี”
วินาทีถัดมา เขาค่อย ๆ เปิดประตูออก
ป้าบ!
เพิ่งเปิดออกมาเป็นช่องแคบ ๆ แขนข้างหนึ่งก็ฝืนสอดเข้ามาค้ำไว้ ก่อนจะผลักประตูเปิดออกอย่างแรง