ฉู่ฝานมองเงินสองร้อยหยวนนั้น เจ็ดปี ก่อนหน้านี้กินข้าวมื้อเดียวก็ยังแพงกว่านี้
แต่เขาก็ยังรับไว้ "ขอบคุณครับ"
ออกจากบ้านอารอง ฉู่ฝานเดินไปตามถนนอย่างไร้จุดหมาย
ลมกลางคืนปลายฤดูใบไม้ร่วงหนาวเหน็บ เขาสวมแค่แจ็กเก็ตบาง ๆ ตัวเดียว
ผ่านร้านสะดวกซื้อแห่งหนึ่ง เขาซื้อขนมปังกับน้ำหนึ่งขวด นั่งกินอยู่ริมทาง
กินไปได้ครึ่งหนึ่ง จู่ ๆ ก็นึกถึงคนคนหนึ่งขึ้นมา——น้าสาว
น้องสาวคนเล็กของแม่ ตอนเด็ก ๆ รักเขาที่สุด
น้าสาวอาศัยอยู่ในย่านเก่าแก่ทางตะวันตกของเมือง
ฉู่ฝานหาจนเจอ เกือบสี่ทุ่มแล้ว
เขาเคาะประตู เสียงระแวดระวังดังมาจากข้างใน "ใครน่ะ"
"น้าสาว ผมเอง ฉู่ฝาน"
ประตูเปิดเป็นช่องแคบ ๆ ใบหน้าของน้าสาวปรากฏอยู่หลังประตู
เห็นฉู่ฝาน หล่อนชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นขอบตาก็แดงขึ้นทันที เปิดประตู "เสี่ยวฝาน จริง ๆ ด้วย รีบเข้ามา"
บ้านน้าสาวเล็กมาก มีแค่ห้องนอนกับห้องนั่งเล่น แต่สะอาดตา หล่อนจูงฉู่ฝานให้นั่งลง พินิจมองเขาละเอียด "ผอมลง...คงลำบากมากสินะในนั้นน่ะ"
"พอได้ครับ" ฉู่ฝานว่า "น้าสาว ผมอยากรู้ว่า..."
"รู้หมดแล้วละ" น้าสาวปาดน้ำตา "ก่อนแม่แกสิ้นลม มาหาฉันครั้งหนึ่ง ให้รูปถ่ายมาใบหนึ่ง บอกว่าถ้าแกออกมา ให้ส่งต่อให้แก"
หล่อนนำรูปถ่ายสีเหลืองซีดใบหนึ่งออกมาจากกล่องเหล็ก
เป็นรูปถ่ายครอบครัว พ่อ แม่ พี่สาวเสี่ยวเยว่ น้องสาวเสี่ยวเสวี่ย แล้วก็ฉู่ฝานตอนสิบเจ็ด บนสนามหญ้าหน้าคฤหาสน์ ยิ้มสดใส
ปลายนิ้วของฉู่ฝานลูบไล้ใบหน้าของแม่บนรูปถ่ายเบา ๆ
"แม่แกบอกว่า ขอโทษแก ไม่ได้รอจนแกออกมา" น้าสาวพูดเสียงสะอื้น "หล่อนให้ฉันบอกแก ต้องตามหาเสี่ยวซีกับเสี่ยวเยว่ให้เจอ พวกเขากลับบ้าน"
ฉู่ฝานพยักหน้า เก็บรูปถ่ายใส่กระเป๋าอย่างระมัดระวัง
"น้าสาว ตอนนี้ผม...ต้องการงาน ที่พัก"
"แกก็อยู่ที่นี่สิ" น้าสาวตอบทันที "ถึงที่เล็ก แต่ก็ยังดีกว่านอนข้างถนน"
"เรื่องงาน...เดี๋ยวนะ อ้อ ฉันรู้จักหัวหน้าสถานีส่งเดลิเวอรีคนหนึ่ง ตอนนี้พวกเขากำลังรับคนอยู่"
"ส่งเดลิเวอรีถึงจะเหนื่อย แต่รายได้ก็พอได้ ไม่ต้องมีคุณสมบัติอะไรมาก"
ฉู่ฝานไม่มีทางเลือก "ได้ครับ ขอบคุณน้าสาว"
วันรุ่งขึ้น น้าสาวพาเขาไปลงทะเบียนซิมการ์ด ซื้อมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้ามือสองคันหนึ่ง แล้วก็พาเขาไปสัมภาษณ์งานที่สถานีส่งเดลิเวอรี
หัวหน้าสถานีรู้ว่าเขาเคยเป็นผู้พ้นโทษ ขมวดคิ้ว แต่น้าสาวออดอ้อนอยู่นาน แถมยัดเงินให้อีกสองร้อย อีกฝ่ายถึงยอมให้ทดลองงานหนึ่งสัปดาห์
บ่ายวันนั้น ฉู่ฝานก็เริ่มรับออร์เดอร์
เจ็ดปีไม่ได้ขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้า เขาใช้เวลาพอควรถึงปรับตัวได้
ออร์เดอร์แรก ๆ ล้วนส่งไปที่ตึกสำนักงานหรือหมู่บ้าน ยังราบรื่นดี
สองทุ่ม เขารับออร์เดอร์หนึ่งจากสถานบันเทิงยามค่ำคืน
เคทีวี หวงเจียอีห่าว ห้อง 888 สั่งเหล้านำเข้าราคาแพงสองขวดกับของว่าง
ฉู่ฝานไม่คุ้นเคยเจียงเฉิงแล้ว ต้องพึ่งนำทางถึงหาไนท์คลับที่ตั้งอยู่กลางย่านศูนย์กลางเมืองอันคึกคักนี้เจอ
หน้าตึกโอ่อ่าสีทองอร่าม หน้าร้านเต็มไปด้วยรถหรูจอดเรียงราย
เขาถือถุงเดลิเวอรีเดินเข้าไป โดน รปภ. หยุดไว้
"คนส่งของเดินเข้าประตูข้าง"
ฉู่ฝานอ้อมไปประตูข้าง เดินผ่านทางเดินสลัว ห้องคาราโอเกะ 888 จนเจอ
เคาะประตู เสียงดนตรีข้างในดังสนั่น
ประตูเปิด เด็กสาวแต่งตัวโป๊คนหนึ่งโผล่หัวออกมา "ของที่สั่งเหรอ"
"ครับ รอยัลซาลูทสองขวด จานผลไม้กับของว่าง" ฉู่ฝานยื่นถุงให้
เด็กสาวรับไป หันตะโกนเข้าไปข้างใน "พี่หว่าน เหล้าพี่มาส่งแล้ว"
เสียงคุ้นเคยดังมาจากข้างใน "เท่าไหร่คะ จ่ายมือถือ"
ฉู่ฝานตัวแข็งอยู่ตรงนั้น ต่อให้ผ่านไปเจ็ดปี เขาก็ยังจำเสียงนี้ได้ทันที
ซูหว่าน
ผู้หญิงในห้องเดินมาที่ประตู หล่อนใส่ชุดเดรสสายเดี่ยวสีดำ แต่งหน้าประณีต มือถือมือถือรุ่นใหม่ล่าสุด
เมื่อเงยหน้าเห็นฉู่ฝาน รอยยิ้มบนใบหน้าก็แข็งค้างทันที
สองคนสบตากัน เวลาคล้ายหยุดนิ่ง
ในห้องยังมีเสียงดนตรีดังอยู่ แต่สำหรับพวกเขา โลกพลันเงียบสงัด
ซูหว่านตั้งสติได้ก่อน สีหน้าจากตกตะลึงกลายเป็นเย็นชา "ฉู่ฝาน"
"ใช่แล้ว" ฉู่ฝานพูดเรียบ ๆ "ทั้งหมดแปดร้อยหกสิบหยวน สแกนหรือเงินสดครับ"
ซูหว่านจ้องมองเขาไม่กี่วินาที จู่ ๆ ก็หัวเราะ รอยยิ้มนั้นไร้ซึ่งความอบอุ่นใด ๆ "สแกนแล้วกัน"
หล่อนหยิบมือถือออกมา สแกนคิวอาร์โค้ดรับเงินของฉู่ฝาน จ่ายตังค์
"ตอนนี้นาย...ส่งเดลิเวอรีเหรอ" หล่อนถาม น้ำเสียงฟังไม่ออกว่าคิดอะไร
"อืม"
"ก็ดี" ซูหว่านพยักหน้า "พึ่งพาตัวเองได้"
ฉู่ฝานไม่ตอบรับ แค่พูดว่า "ออร์เดอร์ส่งถึงแล้วครับ ช่วยกดรีวิวห้าดาวให้หน่อย"
เขาหมุนตัวจะเดินไป ซูหว่านก็เรียกเขาไว้ "ฉู่ฝาน"
เขาหยุดฝีเท้า แต่ไม่หันกลับไป
"นายเกลียดฉันไหม" เสียงหล่อนเบามาก
ฉู่ฝานเงียบอยู่นาน พูดว่า "ผมเกลียดตัวเอง"
จากนั้นเขาก็เดินจากไป เดินผ่านทางเดินสลัว ออกจากประตูข้างไนท์คลับ
ลมกลางคืนปลายฤดูใบไม้ร่วงปะทะใบหน้า หนาวเสียดแทง
ตอนขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้า ฉู่ฝานเหลือบมองมือถือแวบหนึ่ง
ออร์เดอร์เสร็จสิ้นแล้ว ซูหว่านให้รีวิวห้าดาวเขา แถมทิปให้อีกยี่สิบหยวน
เขาจ้องเงินยี่สิบหยวนนั้น จู่ ๆ ก็นึกถึงเมื่อเจ็ดปีก่อน ที่เขาใช้เงินเก็บจากการฝึกงานทั้งปีซื้อแหวนเพชรให้หล่อน
ตอนนั้นเขารู้สึกว่า ให้สิ่งที่ดีที่สุดกับหล่อนเป็นเรื่องสมควรแล้ว
ตอนนี้ หล่อนให้ทิปค่าส่งของยี่สิบหยวนกับเขา
ฉู่ฝานเก็บมือถือ ติดเครื่องมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้า มุ่งสู่กระแสรถราตรียามค่ำคืน
เขารู้ดี เขาเป็นหนี้ซูหว่านไม่มีวันใช้คืนหมด
แต่บางคน เขาก็จำเป็นต้องตามหา
พ่อ แม่ พี่สาว น้องสาว——หนี้ของพวกเขา ถึงเวลาที่ต้องมีคนมาชำระ
และค่ำคืนนี้ เพิ่งเป็นจุดเริ่มต้น
"โย่ ฉู่ฝาน" ตอนนั้นเอง มีหนุ่มคนหนึ่งเดินสวนมา มองอย่างเหยียดหยามอยู่สองสามที "เฮอะ นี่นายออกจากคุกแล้วเหรอ"
ฉู่ฝานแววตาประหลาดใจ "จางฮ่าว"
จางฮ่าวเป็นเพื่อนมหาวิทยาลัยของเขา
สมัยมหาวิทยาลัยก็ไม่ค่อยถูกชะตากับฉู่ฝาน หนำซ้ำสองคนยังเคยมีเรื่องชกต่อยกัน
"คุณชายจาง นี่ใครน่ะ" ผู้หญิงที่คลอเคลียอยู่ในอ้อมกอดของจางฮ่าวถามอย่างเหยียดหยัน
จางฮ่าวหัวเราะเยาะ "เพื่อนมหาวิทยาลัยเมื่อก่อน หลังจากนั้นก็ก่อคดีข่มขืน"
"แหมะ เขาหัวคุกนี่เอง" ผู้หญิงแต่งหน้าจัด เสื้อผ้าเปิดเผย สายตาเหยียดหยาม
ฉู่ฝานชำเลืองมองจางฮ่าว "เจ็ดปีแล้ว นายก็ยังรสนิยมแย่เหมือนเดิม"
จางฮ่าวหน้าตึงขึ้นทันที จากนั้นก็ควักมือถือออกมา เปิดวิดีโอคลิปหนึ่ง โบกไปมาต่อหน้าฉู่ฝานแป๊บหนึ่ง
"ฉันรสนิยมแย่จริง แต่พี่สาวกับน้องสาวของนาย ก็เคยโดนฉันนอนด้วยเหมือนกันนี่"
"ตอนนั้นสองพี่น้องปรนนิบัติฉันพร้อมกัน โดนฉันเล่นทุกรูปแบบ เฮ้อ อย่าให้พูดเลยว่ามันเสียวแค่ไหน"
เมื่อได้เห็นสภาพอนาถของน้องสาวกับพี่สาวอีกครั้ง ฉู่นฝานพลันแววตาเย็นยะเยือก ก้าวเข้าไปจะแย่งมือถือจางฮ่าว แต่เขาหลบไปได้
มือของฉู่ฝานค้างกลางอากาศ แสงจากหน้าจอมือถือในทางเดินสลัวนั้นราวกับคมมีดเย็นเฉียบ ทิ่มแทงเข้าที่ดวงตาของเขา
วิดีโอมีแค่ไม่กี่วินาที แต่มันมากเกินพอแล้ว
เขาเห็นพี่สาวฉู่เยว่ถูกกดอยู่บนเตียง ใบหน้ามีรอยน้ำตา แววตาว่างเปล่า
น้องสาวฉู่เสวี่ย蜷缩อยู่ที่มุมกำแพง ผมเผ้ายุ่งเหยิง หัวไหล่สั่นเทา
พื้นหลังเป็นห้องสลัว ๆ ม่านหน้าต่างถูกดึงปิดสนิท แต่วอลเปเปอร์ลายเสือดาววาบหวิวแผ่นนั้นบนผนัง ฉู่ฝานเคยเห็นคล้าย ๆ กันนี้ในห้องเคทีวีแห่งหนึ่ง
"จางฮ่าว" เสียงของฉู่ฝานสงบนิ่ง สงบจนน่ากลัว
"ทำไม อยากต่อยฉันเหรอ" จางฮ่าวยั่วยุ สะบัดมือถือไปมา "ข้าวคุกเจ็ดปีกินไม่หนำใจล่ะสิ ลงมืออีกสิ ฉันรับรองได้เลยว่าจะให้นายเข้าไปอีกสิบปี"