“คุณผู้ชายจะมาขอคำแนะนำจากฉันก็ได้ แต่ฉันไม่รู้เรื่องการสอนหนังสือ คงได้แต่เชิญคุณผู้ชายมาเล่นหมากกับฉันเท่านั้น”
ฉู่เหยาได้รับแต่งตั้งเป็นท่านหญิงแล้ว ย่อมพูดจาง่ายกว่าเมื่อวานอยู่มาก ทว่าสีหน้ากลับเจือแววเจ้าเล่ห์ ดูกระตือรือร้นอยากเอาชนะเซี่ยหลินหยวนให้ราบคาบ
สาวใช้ในจื่อจู๋เยว่เห็นดังนั้น บ้างก็ตื่นเต้น บ้างก็แอบหัวเราะ คิดว่าวันนี้ผู้อาวุโสเซี่ยอาจได้ขายหน้าเป็นแน่
เซี่ยหลินหยวนสังเกตเห็นสีหน้าของเหล่าสาวใช้ จึงหัวเราะอย่างจนใจแล้วกล่าวว่า “แข่งกันเสร็จแล้ว พรุ่งนี้เจ้าต้องกลับไปอ่านหนังสือแต่โดยดี”
“แน่นอนอยู่แล้ว พระบัญชาของฝ่าบาท ถ้าฉันไม่กลับไปก็เท่ากับขัดพระบัญชาไม่ใช่หรือ แต่ถ้าวันนี้ฉันชนะคุณผู้ชาย คุณผู้ชายต้องรับปากทำตามคำขอของฉันหนึ่งข้อ”
“ก็ได้ ตามใจเจ้า”
เซี่ยหลินหยวนนั่งลงในศาลาที่เรือนชั้นนอก แล้วเล่นเกมคนรวยกับฉู่เหยาและสาวใช้คนสนิทอีกหลายคน
เพราะกติกาบนกระดานเปลี่ยนไปตามเวลา ระหว่างที่เล่นจึงต้องมีคนคอยดูแลและนับคะแนนอยู่ข้าง ๆ
เพื่อจำลองการทำธุรกิจให้สมจริง ฉู่เหยาออกแบบการ์ดไว้หลากหลายรูปแบบ
เช่น จุดไหนต้องเพิ่มค่าผ่านทาง จุดไหนขึ้นค่าเช่า หรือเมื่อไรต้องเพิ่มอัตราภาษี เป็นต้น
นอกจากนี้ในเกมยังมีกลไกความไม่พอใจของประชาชน ไม่ใช่แค่เจ้ามือเท่านั้นที่ทอยลูกเต๋าเพื่อจั่วการ์ด พ่อค้า ชาวนา ช่างฝีมือ และคนอื่น ๆ ก็จั่วการ์ดได้เช่นกัน
หาก “ประชาชน” มากกว่าครึ่งใช้การ์ดใบเดียวกันคัดค้านนโยบายของ “ขุนนาง” การ์ดของเจ้ามือก็จะถูกเปลี่ยน และผลของช่องที่เกี่ยวข้องเมื่อเดินผ่านก็จะเปลี่ยนไปด้วย