“ทำได้จริง ๆ หรือคะ?”
ดวงตาคู่งามของฉู่เหยาเป็นประกายระยิบระยับ ยามมองเซี่ยหลินหยวนมีแววเคารพรักและพึ่งพิงอยู่เล็กน้อย
ตามเหตุผลแล้ว ในฐานะอาจารย์ เซี่ยหลินหยวนย่อมถูกคนรุ่นหลังมองด้วยสายตาเคารพรักและพึ่งพิงเช่นนี้อยู่บ่อยครั้ง
แต่ฉู่เหยางดงามเกินไป กลับทำให้ในใจเขารู้สึกอึดอัดบางอย่างที่ไม่อาจเอ่ยออกมาได้
เขาหลบสายตาของฉู่เหยา ทำท่าวางอำนาจแล้วกล่าวว่า “ข้าเคยหลอกเจ้าตอนไหน?”
“ขอบคุณคุณผู้ชาย! ฉันรู้อยู่แล้วว่าคุณผู้ชายดีกับฉันที่สุด!”
ฉู่เหยาเขย่าแขนเสื้อของเซี่ยหลินหยวนสองสามที ไม่รอให้เขาทันได้ตอบสนอง ก็วิ่งออกไปอย่างตื่นเต้น
เซี่ยหลินหยวนได้ยินเสียงนางพูดคุยกับสาวใช้ ไพเราะร่าเริงราวกับเสียงนกขมิ้น
“คุณผู้ชายจะสอนฉันคัดอักษรแล้ว! รีบไปที่ประตูวัง บอกให้คนกลับบ้านไปเอาพู่กัน หมึก กระดาษ และแท่นฝนหมึกที่ดีที่สุดมาให้ฉัน! ฉันจำได้ว่าในหีบมีแท่นฝนหมึกตวนอยู่หนึ่งแท่ง ยังต้องเตรียมพู่กันทะเลสาบหู่ไว้อีกหลายด้าม หมึกฮุยกับกระดาษเฉิงซินถังด้วย แล้วก็เอากระแจะหินเทียนหวงมาให้ฉันด้วย…”
เซี่ยหลินหยวนได้ยินว่าฉู่เหยาแค่จะเรียนคัดอักษร แต่แทบจะขนสมบัติทั้งบ้านมาแล้ว ก็เผลอยกมุมปากขึ้นโดยไม่รู้ตัว
อีกด้านหนึ่ง ทันทีที่ซู่เยว่จากไป เสียงของ 008 ก็ปรากฏขึ้นในห้วงความคิดของฉู่เหยา
【โฮสต์วางแผนเรื่องนี้ไว้ตั้งแต่ตอนเล่นหมากรุกกับเซี่ยหลินหยวนเมื่อหลายวันก่อนแล้วหรือ?】
“ใช่แล้ว! แต่ที่ฉันเอาชนะเขาก็เพื่อจะได้ยื่นข้อเรียกร้องอย่างสมเหตุสมผล ล่อให้เขาติดกับเอง ไม่ได้คิดจะใช้คำขอนั้นจริง ๆ ในสายตาคนนอก คำมั่นสัญญาของอัครมหาเสนาบดีแห่งราชสำนักมีค่ามากแค่ไหนกัน? แต่ฉันกลับขอแค่เรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ เซี่ยหลินหยวนต้องสงสัยแน่ แล้วก็จะถามเหตุผลฉันเอง จากนั้นทุกอย่างก็จะเป็นไปอย่างราบรื่น”