ในสายตาของฉู่เหยา หลังฉู่อวี๋กลับไปแล้ว คงไม่หยิบเรื่องนี้ขึ้นมาพูดทันที
พฤติกรรมของคนเรามักสัมพันธ์กับนิสัย ฉู่อวี๋เป็นคนประเภทที่ทำอะไรย่อมคิดคำนวณไว้ก่อน ไม่ลงมือโดยพลการ
นางเอกประเภทนี้มักไม่เผยเจตนาออกทางสีหน้า บางทียังจงใจทำให้คู่ต่อสู้คาดเดาความคิดไม่ออก เพื่อปั่นป่วนแผนการของอีกฝ่าย
เมื่อคุณคิดว่าเธอกำลังจะทำอะไรสักอย่างในทันที เธอกลับอาจเลือกนิ่งเฉย ปล่อยให้คุณหวาดระแวงอยู่หลายวัน รอจนคุณเริ่มเหนื่อยล้าและคลายความระมัดระวัง แล้วค่อยหวนกลับมาโจมตีอย่างกะทันหันจนคุณตั้งรับไม่ทัน
หรือไม่ก็จงใจทำตรงกันข้าม หรือไม่ก็แสร้งโจมตีลวงให้ตายใจ
ยิ่งไปกว่านั้น นางเอกประเภทนี้มักมีฝีมือในการต่อสู้ในคุ้มเรือนเป็นเลิศ เพื่อเน้นจุดนี้ นิยายโรแมนติกย้อนยุคแนวนี้จึงมักจัดงานแต่งในซีนไว้ช่วงกลางเรื่อง ให้นางเอกย้ายไปสังเวียนใหม่ แล้วต่อสู้กับแม่สามี พี่สะใภ้ น้องสะใภ้ ลุงอา และคนอื่น ๆ ในศึกเรือนหลังช่วงต่อไป
ฉู่เหยาไม่เคยคิดจะเดินบนเส้นทางนี้ตั้งแต่แรก
เธอไม่อยากถูกขังอยู่ในเรือนหลังไปตลอดชีวิต คอยต่อสู้แย่งชิงกับคนอื่นทุกวัน แถมยังมองว่านั่นเป็นรางวัลของตัวเอง
ในยุคโบราณที่คำว่า “กตัญญู” เพียงคำเดียวก็ใช้บีบคนให้ตายได้เช่นนี้ เธอไม่มีทางยอมให้ตัวเองมีพ่อแม่สามีเด็ดขาด
อีกอย่าง ด้วยมาตรฐานการแพทย์ในยุคโบราณ เธอก็ไม่คิดจะมีลูกเช่นกัน
ถ้ามีพ่อแม่สามี พี่สะใภ้ น้องสามี หรือน้องสาวสามีอะไรพวกนั้น เธอคงถูกเร่งให้มีลูกจนตายแน่!
ขณะที่ฉู่เหยากำลังคิดเรื่องนี้ ปั่นเซี่ยก็หิ้วขนมหลายกล่องกลับมา
ซู่เยว่ทำหน้าขรึมตำหนิว่า “เด็กนี่ คุณหนูให้ไปซื้อขนม แค่เอาเงินแตกสักสองสามก้อนติดตัวไปก็พอแล้ว ทำไมถึงเอาถุงเงินไปทั้งถุงด้วย ทำให้คุณหนู...”