ขณะที่ซู่เยว่ประคองฉู่เหยาไปเปลี่ยนเสื้อผ้า หลิวอวิ๋นก็พูดขึ้นข้าง ๆ ว่า “ก็แค่มีคนมาเพิ่มอีกสองคนเพื่อรับใช้คุณหนูเท่านั้น ทำไมคุณหนูต้องไปต้อนรับด้วยตัวเองด้วยเล่า”
ฉู่เหยายิ้มแล้วกล่าวว่า “ฉันจะไปต้อนรับพวกเขาทำไมกัน? พอดีแม่นางมาหา ฉันก็เลยไปนั่งคุยเป็นเพื่อนนางสักครู่ ไม่อย่างนั้น ในสายตาของยายใหญ่กับท่านพ่อมีแต่นางบำเรอฉิน แม่นางจะอึดอัดแค่ไหนที่ต้องอยู่ในจวนนี้”
นางตั้งใจจะไปอยู่ที่เรือนหลักให้นานหน่อย จะได้รอให้สายสืบของฉู่อวี๋วิ่งไปส่งข่าวให้นาง
พูดถึงเรื่องนี้ หลายวันมานี้นางให้ 008 คอยจับตาดูรอบด้านอยู่ไม่น้อย
ฉู่อวี๋มีข่าวคราวในจวนนี้รวดเร็ว แต่กลับไม่เห็นบ่าวในเรือนของนางวิ่งวุ่นกันเลยสักคน
ดูท่าว่าคนที่ไม่อยู่นิ่งจะเป็นบ่าวในเรือนของแม่นางเสียมากกว่า
วันนี้ถือโอกาสจัดการให้เรียบร้อยไปพร้อมกันเลย
ฉู่เหยาเปลี่ยนเป็นเสื้อคลุมสีเขียวไข่เป็ดลายดอกกลมซ่อนลาย เหมาะสำหรับสวมไปพบผู้ใหญ่ จากนั้นก็พาซู่เยว่กับหลิวอวิ๋น สาวใช้ทั้งสองคน ไปหานางเฟิ่ง
“ฉันยังนึกว่าเจ้าช่วยแม่ลูกคู่นั้นเพราะเหตุใด ที่แท้ก็เพราะเห็นหญิงผู้นั้นป่วย เลยนึกถึงฉันขึ้นมา”
นางเฟิ่งได้ฟังลูกสาวเล่าเหตุผลที่ช่วยคน ใจก็รู้สึกอบอุ่นยิ่งนัก นางโอบฉู่เหยาไว้ในอ้อมแขน พลางพร่ำเรียกว่า “ลูกแม่เอ๋ย”
เซียวเหย่กับนักรบพลีชีพที่ปลอมตัวเป็นแม่ของเขาถูกปล่อยให้ยืนอยู่ข้าง ๆ ฉู่เหยาไม่ได้ชายตามองพวกเขาแม้แต่ครั้งเดียว
เซียวเหย่รู้ว่านางเพียงเกิดความสงสารขึ้นมาชั่วขณะ พอคลายความระแวงลง เขากลับรู้สึกเสียดายขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว
เขาเงยหน้ามองหญิงสาวแสนบอบบางที่ซบอยู่ในอ้อมแขนของนางเฟิ่ง แม่นมข้างกายนางเฟิ่งเห็นเข้าจึงเตือนเบา ๆ ว่า “แม่นาง...”