ไม่ใช่แค่เสิ่นซิงฉือ แม้แต่เฟิงเหิงผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องก็ยังถูกความงามของฉู่เหยาทำให้ตะลึงไปชั่วขณะ
แต่ผู้หญิงยิ่งโตยิ่งเปลี่ยน พออายุสิบสามสิบสี่ปี ย่อมงดงามขึ้นทุกปี
เฟิงเหิงออกไปค้าขายข้างนอกมาหลายปี บางครั้งยังต้องออกทะเล หลายเดือนหรือถึงครึ่งปีก็มีที่ไม่ได้กลับบ้าน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการไปเยี่ยมป้าของเขา
เขาเองก็ไม่คิดว่าเด็กหญิงตัวน้อยจอมเอาแต่ใจและเอาแต่ใจตัวเองในวันวาน จะเติบโตมางดงามได้ถึงเพียงนี้
ทั้งสองต่างมีความคิดของตนเอง จึงเงียบไปชั่วขณะ
เวลานี้เอง พลันมีเสียงซู่เยว่กับพนักงานโรงเตี๊ยมพูดคุยกันดังมาจากด้านนอก
“ห้องนี้แหละ!”
“แขกผู้มีเกียรติ เชิญด้านในขอรับ”
บังเอิญว่าพวกนางเข้าไปในห้องส่วนตัวที่อยู่ติดกับห้องของทั้งสองพอดี
เสิ่นซิงฉือใจลอยอยู่บ้าง ด้านหนึ่งพูดกับเฟิงเหิงถึงเรื่องที่ตนอยากหาต้นปะการังวิเศษจากแดนหนานหยางมามอบเป็นของขวัญวันเกิดให้มารดา อีกด้านหนึ่งก็อดสนใจความเคลื่อนไหวจากห้องข้าง ๆ ไม่ได้
“หมวกคลุมผ้าบังหน้าไร้สาระนี่ ข้าไม่ใส่อีกแล้ว! วันนี้ที่ใส่มาก็เพราะกลัวฉู่อวี๋เห็นหน้า สุดท้ายก็ยังถูกนางเห็นจนได้ ซวยจริง ๆ! แม้แต่มวยผมของข้าก็ยังยุ่งเหยิงไปหมด!”
แม้หญิงสาวห้องข้าง ๆ จะพูดจาไม่น่าฟัง แต่น้ำเสียงกลับนุ่มนวลออดอ้อน อีกทั้งเจ้าของเสียงยังงดงามยิ่งนัก เมื่อได้ยินในหูของเสิ่นซิงฉือ กลับกลายเป็นภาพอันมีชีวิตชีวางดงาม ราวกับเขาเห็นท่าทางงอแงบ่นกระปอดกระแปดของหญิงสาวด้วยตาตนเอง
เวลานี้ซู่เยว่กล่าวขึ้นว่า “คุณหนูไม่ควรถอดหมวกคลุมผ้าบังหน้าเพราะคนพเนจรคนหนึ่งเลยเจ้าค่ะ ตอนนี้คุณหนูรองเห็นเข้าแล้ว กลับไปคงเอาไปพูดต่อหน้ายายใหญ่อีกแน่”
“ฮึ! นางไม่กล้าหรอก! ไม่เห็นหรือว่าเมื่อครู่นางถูกข้าพูดจนร้องไห้แล้ว ไร้ประโยชน์จริง ๆ!”
“คุณหนูคิดตื้นเขินเกินไปแล้วเจ้าค่ะ ก่อนหน้านี้คุณหนูรองครั้งไหนบ้างที่ไม่พูดว่าไม่ฟ้อง แต่พออยู่ต่อหน้าผู้อาวุโส กลับให้คุณชายใหญ่กับซื่อซูเป็นคนพูดแทน? ทุกครั้งก็พูดหลุดปากทั้งนั้น จะบังเอิญเช่นนี้ได้อย่างไรเจ้าคะ? อีกอย่าง คุณหนูทะเลาะกับนางกลางถนน พอกลับไปนางบำเรอของนางคงต้องให้คนเอาเรื่องไม่ดีไปพูดต่อแน่เจ้าค่ะ”