วันรุ่งขึ้น
หลังเลิกประชุมเช้า เซี่ยหลินหยวนก็ไปยังพระตำหนักบูเอิงเพื่อเข้าเฝ้าองค์จักรพรรดิเป็นการส่วนพระองค์
หนึ่งชั่วยามต่อมา องค์จักรพรรดิวางหมากลงด้วยสีหน้าพึงพอใจแล้วตรัสว่า “ไม่คิดว่าท่านเซี่ยจะเห็นอกเห็นใจผู้ใต้ปกครองถึงเพียงนี้ เพื่อให้พวกเขาคุ้นเคยกับงานในกรมทรัพย์สินโดยเร็ว ถึงกับคิดวิธีเรียนรู้ผ่านการเล่นเช่นนี้ได้ ดีมาก! ดีมาก!”
เซี่ยหลินหยวนเพิ่งเล่นหมากกับองค์จักรพรรดิจบไปหนึ่งกระดาน เมื่อได้ยินเช่นนั้นก็ลุกขึ้นทันทีแล้วกล่าวว่า “พระองค์ทรงชมเกินไปแล้ว ความจริงวิธีนี้ไม่ใช่สิ่งที่กระหม่อมคิดขึ้นมาเอง วันนี้กระหม่อมเข้าเฝ้าพระองค์ เพื่อมาขอให้ทรงลงโทษกระหม่อมพ่ะย่ะค่ะ”
บัลลังก์ขององค์จักรพรรดิได้มาอย่างไม่ชอบธรรม พระองค์จึงระแวดระวังตระกูลใหญ่ที่เคยช่วยตนวางแผนชิงอำนาจ แต่กลับทรงไว้วางพระทัยเซี่ยหลินหยวน ผู้ที่พระองค์ทรงเลื่อนตำแหน่งขึ้นมาด้วยพระองค์เอง เพื่อใช้ถ่วงดุลตระกูลใหญ่เป็นอย่างยิ่ง
ที่สำคัญที่สุด เซี่ยหลินหยวนเป็นขุนนางที่ทำเพื่อบ้านเมืองและประชาชน ไม่มีผลประโยชน์ส่วนตนในการทำงาน อีกทั้งยังเป็นอันดับหนึ่งการสอบในหลวงที่พระองค์ทรงเลือกเองหลังขึ้นครองราชย์ จึงไม่รู้เรื่องราวในอดีตแม้แต่น้อย
มีขุนนางบริสุทธิ์ใจเช่นนี้ซึ่งมีตำแหน่งสูงและอำนาจมากคอยถ่วงดุลอยู่ ราชสำนักฝ่ายหน้าจึงจะมั่นคงได้
ดังนั้นเมื่อได้ยินเซี่ยหลินหยวนขอให้ทรงลงโทษ สีหน้าขององค์จักรพรรดิกลับแฝงความกังวล พระองค์ทรงวางพระหัตถ์บนพระชานุแล้วตรัสถามว่า “ท่านเซี่ยพูดเช่นนี้ได้อย่างไร?”
เซี่ยหลินหยวนประสานมือคารวะแล้วกล่าวว่า “หลายวันก่อน กระหม่อมเคยกราบทูลพระองค์ว่า เพื่อนร่วมศึกษาของเจ้าหญิงฟู่คางมีนิสัยชอบเล่น ไม่เหมาะจะเป็นเพื่อนร่วมศึกษาต่อไป เมื่อวานกระหม่อมถึงได้รู้ว่าตนเองมีอคติและเข้าใจนางผิด อีกทั้งยังทำให้พระองค์ทรงเข้าใจผิดไปด้วย...”
ต่อหน้าองค์จักรพรรดิ เซี่ยหลินหยวนเล่าเรื่องตั้งแต่ต้นจนจบอย่างละเอียด ว่าตนใส่ร้ายฉู่เหยาอย่างไร และรู้ตัวว่าทำผิดได้อย่างไร