เจ้าหญิงชูฮุ่ยมองเจ้าหญิงฟู่คางด้วยสายตาเปี่ยมความคาดหวัง ราวกับกำลังรอให้อีกฝ่ายรับคนที่ตนคัดทิ้งไปแล้ว
การกระทำเช่นนี้ทำให้คุณหนูตระกูลเฉิงยิ่งอับอาย แทบอยากวิ่งหนีออกจากฮงเหวินกวนไปเสียเดี๋ยวนั้น
ทว่าชาติตระกูลของนางก็พอ ๆ กับฉู่เหยา อีกทั้งที่บ้านยังมีแม่เลี้ยง นางจึงไม่กล้าล่วงเกินเชื้อพระวงศ์ผู้สูงศักดิ์เหล่านี้เป็นอันขาด
นางจึงทำได้เพียงอดกลั้นความอัดอั้น ยืนก้มหน้าร้องไห้เงียบ ๆ อยู่กับที่
เจ้าหญิงฟู่คางเห็นนางเป็นเช่นนี้ก็ได้แต่ถอนหายใจในใจ ก่อนจะกล่าวว่า “เสด็จพี่ก็ทรงทราบว่าหม่อมฉันเป็นคนรักอิสระ ไม่ค่อยจริงจังกับอะไรมาแต่ไหนแต่ไร คุณหนูตระกูลเฉิงขยันเล่าเรียน นิสัยจึงไม่เข้ากับหม่อมฉัน อีกอย่าง หม่อมฉันกับฉู่เหยาก็เข้ากันได้ดี ย่อมต้องรอนางกลับมาอยู่แล้ว”
“ฉู่เหยาหรือ? นางถูกถอดจากตำแหน่งเพื่อนร่วมศึกษา พระบิดาก็ทรงเห็นชอบแล้ว เจ้ามีความสามารถแค่ไหนกัน ถึงจะทำให้พระบิดาทรงเปลี่ยนพระทัยได้? ข้าว่าเจ้าเลือกคุณหนูตระกูลเฉิงเสียยังดีกว่า อย่างน้อยนางจะได้ไม่ต้องถูกไล่กลับบ้าน น่าสงสารจริง ๆ!”
“คุณหนูตระกูลเฉิงไม่ได้ทำผิด คำพูดของเสด็จพี่ออกจะรุนแรงเกินไปแล้ว ส่วนเรื่องพระบิดา พระองค์เพียงทรงอนุญาตให้ฉู่เหยาขอถอนตัวจากหน้าที่เพื่อนร่วมศึกษาเอง ไม่ได้มีพระราชโองการห้ามนางเป็นเพื่อนร่วมศึกษาอีกเสียหน่อย แล้วจะพูดถึงการเปลี่ยนพระทัยได้อย่างไรเพคะ?”
ฉู่อวี๋สังเกตเห็นสีหน้าไม่พอใจของเจ้าหญิงชูฮุ่ย ก็รู้ทันทีว่าอีกฝ่ายถูกพูดจนจนคำ จึงก้าวออกไปยอบกายเล็กน้อย ก่อนเอ่ยเสียงนุ่มว่า “ฝ่าบาททรงเมตตา ไม่ทรงเอาความผิดของพี่สาวใหญ่ของหม่อมฉันมาเอาความ นับเป็นพระมหากษัตริย์ผู้ทรงพระเมตตาอย่างแท้จริง เพียงแต่พี่สาวใหญ่ของหม่อมฉันทำผิดก่อนจริง ๆ ท่านพ่อจึงลงโทษให้นางกักบริเวณอยู่ที่บ้าน เพราะไม่เคารพอาจารย์ ต่อให้ฝ่าบาททรงเห็นแก่หน้าผู้อาวุโสเซี่ย ก็คงไม่ทรงให้นางกลับมาที่ฮงเหวินกวนอีกหรอกเพคะ”