เวลานี้ เซี่ยหลินหยวนย่อมไม่รู้เรื่องนี้เลย
เขายืนอยู่ที่เรือนนอกของจื่อจู๋เยว่ได้ครู่หนึ่ง ฉู่หมิงลี่ก็กลับมา
เมื่อเห็นเขาอยู่ที่เรือนนอกเพียงลำพัง ฉู่หมิงลี่ก็อดลอบร้องทุกข์ในใจไม่ได้
เด็กตัวแสบนี่ ทำไมถึงปล่อยให้อัครมหาเสนาบดีรออยู่ข้างนอกคนเดียวได้เล่า?
“บุตรสาวของข้ายังเยาว์วัยและไม่รู้ความ หากล่วงเกินท่านอัครมหาเสนาบดีประการใด ขอท่านโปรดอภัยด้วย”
เซี่ยหลินหยวนมองฉู่หมิงลี่ พลางนึกถึงคำพูดของฉู่เหยาก่อนจากไป แววตาจึงปรากฏความเย็นชาเล็กน้อย
“ท่านเฉ่าฉู่กล่าวเกินไปแล้ว เป็นข้าเองที่ผิดก่อน”
ที่แท้เวลานางอยู่บ้าน ก็ถูกตัดสินความผิดโดยไม่แยกแยะถูกผิดเช่นนี้มาตลอด
ไม่น่าแปลกใจที่วันนั้นในฮงเหวินกวน นางถึงมีปฏิกิริยารุนแรงนัก
ท่าประสานมือของฉู่หมิงลี่ชะงักค้าง ใจเต็มไปด้วยความสงสัยและหวาดหวั่น
ผู้อาวุโสเซี่ยจะทำผิดอะไรต่อหน้าบุตรสาวที่ไม่ได้เรื่องของเขาได้เล่า?
หรือว่ากำลังพูดประชดอยู่?
แต่ฉู่หมิงลี่ก็ไม่กล้าโต้แย้งคำพูดของเซี่ยหลินหยวน ระหว่างเดินไปห้องหนังสือพร้อมกัน เขาจึงกระวนกระวายใจอยู่ตลอด กลัวว่าภัยจะมาถึงตัว
ทว่าเซี่ยหลินหยวนมาขอโทษฉู่เหยา ต่อให้ถูกปฏิเสธไม่ให้เข้าบ้าน ก็ไม่มีทางหันไปตำหนิบิดาของนาง
ไม่เช่นนั้น หากฉู่หมิงลี่ถูกตำหนิ กลับไปก็ย่อมทำให้ฉู่เหยาลำบากอีก
ด้วยเหตุนี้ เซี่ยหลินหยวนจึงดูภาพเขียนและลายมืออยู่ไม่กี่ชิ้นอย่างใจลอย ก่อนจะเอ่ยลาแล้วจากไป
ทำเอาฉู่หมิงลี่งุนงงไปหมด ไม่เข้าใจว่าการมาเยือนอย่างยิ่งใหญ่ครั้งนี้มีจุดประสงค์อะไรกันแน่
เมื่อเซี่ยหลินหยวนกลับถึงจวน ก็ตรงไปยังห้องหนังสือของตน เขาหยิบชุดหมากที่ฉู่เหยามอบให้ขึ้นมาพลิกเล่น พลางครุ่นคิดถึงความรู้สึกนึกคิดของนาง