“พวกคุณสองคน ทำไมจู่ ๆ ถึงนึกชวนฉันออกมากินข้าวกันตามลำพังล่ะ?”
เจียงลี้ยังจำได้ดีว่าครั้งก่อนกู้เยี่ยนโจวหึงหวงอย่างไร้เหตุผล จนทำอีกฝ่ายโมโหร้องไห้ แล้วต้องเป็นคนปลอบให้หายเอง
เพราะอย่างนั้นพอมาถึงร้านอาหารแล้วเห็นฉู่เหยาอยู่ด้วย เธอจึงอดแปลกใจไม่ได้
ฉู่เหยาพูดอย่างกระดากอายเล็กน้อยว่า “จริง ๆ แล้วฉันอยากมาเล่าเรื่องลับให้ฟัง แต่กลัวเพื่อนร่วมงานที่สถานีโทรทัศน์เห็นเข้า ก็เลยให้เยี่ยนโจวชวนคุณออกมาน่ะ!”
เจียงลี้ชะงักไปครู่หนึ่ง “เล่าเรื่องลับ?”
“ก็เรื่องที่อี้หนิงโดนคนในออฟฟิศเพ่งเล็งไง เธอเป็นคนทะนงตัวมาตลอด แถมไม่ชอบรบกวนคนอื่น ฉันเดาว่าเธอคงไม่เป็นฝ่ายบอกคุณเองแน่ ๆ”
เป็นอย่างที่คิด พอฉู่เหยาพูดจบ สีหน้าของเจียงลี้ก็เปลี่ยนไปทันที
“มีคนในออฟฟิศของพวกคุณหาเรื่องเธอเหรอ?”
“ฉันก็ว่าแล้วว่าเธอคงไม่พูด...ก็สวี่หรานคนนั้นน่ะสิที่เพ่งเล็งเธอ! ในบรรดาพวกเราสี่คน อี้หนิงมีแววเป็นผู้ประกาศมากที่สุด เมื่อวานหลังเลิกงานพวกเราคุยกันแล้วคิดว่า สวี่หรานคงไม่อยากให้อี้หนิงอยู่แผนกข่าวภาคค่ำ ก็เลยจงใจหาเรื่องเธอ”
ตามพล็อตเรื่องเดิม เหวินอี้หนิงจะไปฝึกงานที่แผนกสัมภาษณ์
แผนกสัมภาษณ์มักเชิญบุคคลมีชื่อเสียง นักการเมือง และคนดังที่กำลังได้รับความนิยมมาเป็นเกสต์ งานเตรียมการเบื้องหลังก็ซับซ้อนที่สุดด้วย
ยิ่งไปกว่านั้น ผู้ดำเนินรายการหลายคนของแผนกสัมภาษณ์ก็เป็นอาชีพที่ต้องอาศัยความสาว หลายคนมีความเกี่ยวข้องกับผู้อำนวยการสถานี ดังนั้นในพล็อตเรื่องเดิม คนที่ผู้อำนวยการสถานีหมายตาและคิดจะใช้อำนาจกดขี่ผู้หญิงในวงการก็คือเหวินอี้หนิง