ฉู่เหยาเห็นดังนั้นก็แอบส่งสายตาให้นางเฟิ่ง นางเฟิ่งจึงรู้ว่านางแค่ขู่ฉู่หมิงลี่ คำพูดที่จวนจะหลุดจากปากจึงถูกกลืนกลับลงไป ปล่อยให้ฉู่เหยาจูงมือเดินไปแต่โดยดี
แม่นมฟางกลับมาถึงก็เห็นลานบ้านวุ่นวายราวกับหม้อข้าวแตก รีบเข้าไปดูนางเฟิ่งทันที
แม่นมชราผู้นี้มากประสบการณ์ สมองปราดเปรียว เพียงชะงักไปไม่กี่วินาทีก็จับต้นชนปลายจากคำพูดกระท่อนกระแท่นของคนรอบข้างได้ จากนั้นก็ตบต้นขาร้องไห้ว่า “คุณหนูผู้น่าสงสารของข้า! ก่อนออกเรือนเคยได้รับการปรนนิบัติราวกับไข่มุกล้ำค่า! แต่พอมาอยู่ในจวนนี้ กลับไม่มีแม้แต่ที่ให้มีชีวิตอยู่!”
เรียกได้ว่าเข้าร่วมวงปุ๊บก็โหมโรงตามทันที
ฉู่เหยาได้ยินดังนั้นก็ฉวยโอกาสพูดทันทีว่า “ร้องไห้ทำไม? ยังไม่รีบเรียกคนไปเก็บข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวของท่านแม่ แล้วกลับบ้านเก่าที่ซูโจวเดี๋ยวนี้อีก!”
ฉู่หมิงลี่รีบตะโกนขึ้นมาอีกครั้ง “ขวางนางไว้!”
“ข้าดูสิว่าใครกล้า!”
ฉู่เหยาชูคิ้วขึ้น พูดว่า “ข้าอยากเห็นนักว่าใครจะขวางข้าได้!”
แม้ยายใหญ่กับนางบำเรอฉินจะกุมอำนาจในเรือนหลังมาหลายปี แต่นางเฟิ่งกับฉู่เหยาก็มีคนจากตระกูลเฟิ่งอยู่ข้างกาย
คนใช่ว่าจะยิ่งมากยิ่งดี ยายใหญ่ฉู่กับนางบำเรอฉินจะดูแลจวนอย่างไร แต่ก็ไม่ได้มีเงินมากมาย และใช่ว่าคนทั้งจวนจะยอมทุ่มเทชีวิตให้พวกนาง
แต่ตระกูลเฟิ่งร่ำรวยมหาศาล ไม่ต้องพูดถึงเงินรางวัล แค่การฝึกฝนคนรับใช้ก็ทุ่มทุนเต็มที่แล้ว
ผู้คุ้มกันหลายคนมีฝีมือไม่เลว กระทั่งในหมู่สาวใช้ก็ยังมีสาวใช้ฝีมือด้านสัปหาดอยู่หลายคน
หากยังทำตามบทเดิม คิดเพียงแค่ชิงความโปรดปรานจากฉู่หมิงลี่ในเรือนหลัง คนรับใช้เหล่านี้ก็คงไม่ได้มีประโยชน์อะไรมากนัก