เซียวเหย่เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่เรือนนอกได้ไม่นาน กำลังทำความคุ้นเคยกับจำนวนคนและผังเรือนต่าง ๆ ในจวน จู่ ๆ ก็มีเรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้น พอเห็นฉู่เหยากลับมา เขาก็ถูกเหยียบเข้าให้หนึ่งที
เขาก้มมองรอยเท้าเล็ก ๆ บนรองเท้าบูตสีดำ ก่อนจะเงยหน้ามองฉู่เหยาอย่างงุนงง
“เจ้ายังกล้าถลึงตาใส่ข้าอีก!”
บนใบหน้าของหญิงสาวยังมีหยดน้ำตาเกาะอยู่ พอยามโกรธกลับดูเอาแต่ใจอยู่หลายส่วน จนคนมองโกรธไม่ลง
เซียวเหย่ถูกอดีตข้าราชการของรัชทายาทพาตัวไปเลี้ยงดูตั้งแต่ยังเล็ก และได้รับการฝึกฝนให้เป็นทหาร เขาแทบจำชีวิตที่เคยสวมเสื้อผ้าแพรพรรณและกินดีอยู่ดีในอดีตไม่ได้แล้ว ที่ผ่านมาจึงรู้สึกเพียงว่าบรรดาผู้สูงศักดิ์ในเมืองหลวงล้วนช่างน่าปวดหัว
แต่ยามนี้เมื่อเผชิญหน้ากับฉู่เหยา เขากลับไม่รู้ว่าควรตอบสนองอย่างไร
หากจะบอกว่ายอมรับโทษ อีกฝ่ายก็เพียงเหยียบเขาไปทีเดียว ดูไม่เหมือนจะลงมือต่อ
แต่ถ้าจะให้ประจบเอาใจ เขาเกิดมาก็ไม่ถนัดเรื่องนี้
คราวนี้ที่ลอบเข้ามาในเมืองหลวง ก็เพื่อหาทางไปเป็นบ่าวผู้ซื่อสัตย์ในจวนขุนนางสักแห่ง จะได้หาโอกาสถูกพาเข้าไปในวัง
กลอุบายเล็ก ๆ อย่างการประจบสอพลอเช่นนั้น ไม่จำเป็นต้องเอามาใช้เลยจริง ๆ
เมื่อเห็นเซียวเหย่ยืนนิ่งไม่ขยับ ซู่เยว่ก็เอ่ยอย่างขัดใจที่สอนไม่รู้จักจำว่า “เจ้าโง่หรือไง ยังไม่รีบไปอีก!”
หลังจากหลิวอวิ๋นดึงฉู่เหยาเข้าไปในเรือนชั้นในแล้ว ซู่เยว่ก็หันมาเตือนอีกว่า “ช่วงนี้เจ้าไปหลบสักสองสามวัน อย่าไปเดินให้คุณหนูเห็นหน้า ไม่อย่างนั้นพอคุณหนูเห็นเจ้าเข้า ก็จะโกรธอีก”
เซียวเหย่ก้มหน้าก้มตาถามว่า “ไม่ทราบว่าคุณหนูโกรธเรื่องอะไรหรือ”