“กรี๊ดดดดด! ฉู่เหยาถูกพาเข้าไปอยู่ในวงสังคมของตระกูลมหาเศรษฐีระดับท็อปแล้ว!”
[รูปภาพ]
“ขอรับดวงการงาน!”
“ขอรับดวงความรัก!”
“ฉันอิจฉาแล้ว ทำไมถึงไม่มีหนุ่มหล่อสูงหนึ่งเมตรเก้าสิบ แถมมีทรัพย์สินเป็นล้านล้านมาตกหลุมรักฉันตั้งแต่แรกเห็นบ้างนะ! ฉันก็อยากได้ความมั่งคั่งมหาศาลแบบนี้เหมือนกัน!”
“ที่สำคัญคือกู้เฟย์ยวนไม่ค่อยทำตัวสนิทสนมกับใครแบบนี้นี่นา? ถึงกับบีบแก้มเหยาเหยาเลย!”
“ดอกลิลลี่แห่งบ้านเกิดผลิบานแล้ว! จะให้ฉันเป็นพี่สาวเศรษฐีนีก็ได้นะ! ว่าไปแล้ว ฉันเองก็เห็นหน้าเหยาเหยาทีไรก็อยากบีบแก้มอยู่หลายครั้ง แค่ไม่กล้าทำถึงขนาดนั้นก็เท่านั้น”
“แต่ฉันก็แอบกังวลนะ ตอนนี้เล่นใหญ่กันขนาดนี้ ถ้าวันหนึ่งเฉียวหวั่นกลับมา แล้วประธานเพยเปลี่ยนใจขึ้นมา จะจัดการยังไงล่ะ!”
“ฉันว่าอย่าไปเชื่อคำพูดของผู้ชายเลยดีกว่า! ร่างกายของพวกเขาซื่อตรงกว่าปากตั้งเยอะ……”
“นั่นสิ จะเชื่อว่าประธานเพยทุ่มเงินสดเกินร้อยล้านให้ฉู่เหยาภายในครึ่งเดือนแค่เล่น ๆ หรือจะเชื่อว่าฉันคือจิ๋นซีฮ่องเต้ดีล่ะ?”
ฉู่เหยาได้รับการยอมรับให้เข้ามาอยู่ในวงสังคมเล็ก ๆ ของทายาทสี่ตระกูลใหญ่ ไม่เพียงเจียงชูหยาที่เห็นเท่านั้น คนอื่น ๆ ในงานเลี้ยงก็เห็นเช่นกัน
ในบรรดาคนเหล่านั้น มีคนที่สนิทกับเฉียวหวั่นแอบถ่ายภาพเหตุการณ์นี้ไว้ แล้วส่งไปให้เฉียวหวั่นด้วย
“เฉียวหวั่น ถ้าคุณยังไม่รีบกลับมา ประธานเพยก็จะถูกผู้หญิงคนอื่นแย่งไปแล้วนะ!”
อิตาลี
เฉียวหวั่นกำลังฝึกแกะสลักทองด้วยมืออยู่ในห้องเรียนอัญมณี พอได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ เธอก็ไม่ได้หยิบขึ้นมาดูทันที
เธอรอจนแกะสลักเส้นพื้นฐานเสร็จ ถึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู