ฉู่เหยาจ้องเครื่องประดับราคาสูงลิบที่วางอยู่ในกล่องอย่างเหม่อลอย แววตาเต็มไปด้วยความตื่นตะลึงในความงาม
แต่ไม่นานเธอก็ได้สติ รีบคว้าแขนเสื้อของกู้เยี่ยนโจวไว้แล้วพูดเสียงเบา “พี่รหัส เรากลับกันเถอะ... ของพวกนี้ดูแพงมากเลย... ฉันรับไว้ไม่ได้หรอก”
กู้เยี่ยนโจวเหลือบมองเครื่องประดับที่พนักงานสาวประจำเคาน์เตอร์นำมาให้ แล้วพูดอย่างไม่ใส่ใจนัก “ก็แค่ของชิ้นเล็ก ๆ ราคาหลักล้านเอง ของที่แพงจริง ๆ ไม่มีทางเอามาวางไว้ตรงนี้หรอก”
ในสายตาของคนรวย เครื่องประดับชั้นสูงเองก็ยังมีระดับต่างกัน อย่างสร้อยคอที่มีอัญมณีเม็ดหลักขนาดใหญ่ แต่มีอยู่เพียงไม่กี่เม็ดแบบนี้ ราคามักอยู่ในช่วงหลักล้านไปจนถึงสิบล้าน ถือเป็นเพียงเครื่องประดับชั้นสูงเท่านั้น
ส่วนเครื่องประดับที่มีให้เห็นเฉพาะในงานประมูลหรืองานแสดงสินค้า ซึ่งมีมูลค่าหลายสิบล้านไปจนถึงหลายร้อยล้านต่างหาก ถึงจะเรียกว่าเครื่องประดับชั้นยอด
สำหรับกู้เยี่ยนโจวแล้ว ขอแค่เขาอารมณ์ดี เครื่องประดับตรงหน้าเหล่านี้ก็เป็นของที่หยิบมาแจกเล่นได้ตามใจ
วันนี้ฉู่เหยาสวมเดรสเปิดไหล่สไตล์ฝรั่งเศสสำหรับไปพักผ่อน เผยลำคอระหงราวกับคอหงส์และหัวไหล่ขาวผ่องออกมา เหมาะกับการสวมเครื่องประดับเป็นที่สุด
พนักงานสาวประจำเคาน์เตอร์ดูออกว่าฉู่เหยาคงไม่ใช่คุณหนูจากตระกูลร่ำรวย แต่ก็อ่านท่าทีของกู้เยี่ยนโจวได้เช่นกัน จึงรีบพูดอย่างกระตือรือร้น “คุณผู้หญิงคะ เครื่องประดับพวกนี้เหมาะกับสาวสวยวัยเยาว์อย่างคุณมากเลยค่ะ ในเมื่อคุณหนูกู้อยากให้ของขวัญคุณ ลองสวมดูก่อนแล้วค่อยตัดสินใจก็ได้นะคะ จะได้ไม่ทำให้น้ำใจของคุณหนูกู้ต้องเสียเปล่าด้วยค่ะ!”