ฉู่เหยาเดินไปยังเคาน์เตอร์ที่วางกล่องสุ่มซีรีส์ใหม่ แล้วหันกลับมา พูดอย่างซุกซนว่า “เร็วเข้า! เอาดวงเฮงของคุณมาให้ฉันยืมหน่อย ให้ฉันสุ่มได้ตัวลับสักที!”
“ดวงเฮง?”
ขณะที่กู้เยี่ยนโจวยังอึ้งอยู่ ฉู่เหยาก็ยกมือเขาขึ้นมาประสานนิ้วกับเธอ พลางพึมพำอะไรบางอย่าง “ก็กลิ่นอายของจักรพรรดิยุโรปไง! ดูก็รู้แล้วว่าคุณไม่เล่นเกมสุ่มการ์ด ปกติพวกเราเรียกคนดวงดีว่าคนยุโรป ส่วนคนดวงไม่ดีเรียกคนแอฟริกา คนที่ดวงดีสุด ๆ คือจักรพรรดิยุโรป ส่วนคนที่ดวงแย่สุด ๆ คือหัวหน้าแอฟริกา อย่างคุณที่เกิดมาก็อยู่กรุงโรมแล้ว ดวงเฮงต้องพุ่งทะลุเพดานแน่!”
ฉู่เหยาทำท่าทางเหมือนกำลังดูดดวงเฮงจากมือกู้เยี่ยนโจวอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะแสดงให้เห็นถึงการ “ใช้เสร็จแล้วทิ้ง” ในทันที เธอปล่อยมือเขาแล้วเดินไปเลือกกล่องสุ่ม
ในฐานะนักธุรกิจ กู้เยี่ยนโจวย่อมรู้ว่าของสะสมสไตล์สตรีทคืออะไร เพียงแต่ไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมถึงมีคนคลั่งไคล้ของที่ดูเหมือนของเล่นเด็กพวกนี้ได้ขนาดนั้น
แต่พอเห็นท่าทางตอนฉู่เหยาเลือกกล่องสุ่ม เขากลับสัมผัสได้ถึงความสนุกของการซื้อกล่องสุ่มอยู่บ้าง
ฉู่เหยาหยิบกล่องสุ่มขึ้นมาใบหนึ่ง แล้วเอาไปเขย่าข้างหู ดวงตาจิ้งจอกคู่งามฉายแววครุ่นคิด ราวกับว่าเขย่าไม่กี่ครั้งก็จะเดาออกจริง ๆ ว่าข้างในมีอะไร
“อันนี้เขย่าไม่ออกเลยแฮะ…แต่ก็อาจจะเป็นตัวที่น่าเกลียดที่สุดก็ได้…”
ฉู่เหยาหยิบกล่องสุ่มอีกใบขึ้นมา ชั่งน้ำหนักในมือทั้งสองข้าง จากนั้นก็ยื่นกล่องทั้งสองให้กู้เยี่ยนโจว แล้วถามอย่างจริงจังว่า “คุณลองดูหน่อย อันที่อยู่มือซ้ายฉันหนักกว่าหรือเปล่า?”