ฉู่เหยาได้ยินเสียงคลิกดังขึ้น
แต่ไม่ใช่เสียงเข็มขัดนิรภัยของเธอที่ล็อกเข้าที่ หากเป็นเสียงเข็มขัดนิรภัยของกู้เยี่ยนโจวที่ถูกปลดออก
พนักพิงเบาะเอนลงทันที
ผมยาวสลวยราวสาหร่ายของฉู่เหยาแผ่สยายอยู่ด้านหลัง มือที่ถือไอศกรีมยื่นออกมานอกเบาะ ท่าทางดูทำอะไรไม่ถูก
กู้เยี่ยนโจวเหลือบมองไอศกรีมที่กำลังละลายไหลตามปลายนิ้วของเธอ แววตาลึกล้ำ ขณะซ่อนเจตนาร้ายที่พูดออกมาไม่ได้ไว้ในใจ เขาเอ่ยว่า “ถือให้ดีนะ เครื่องหนังในรถเป็นของเฮอร์เมสสั่งทำพิเศษ ถ้าหยดใส่ขึ้นมาจะทำความสะอาดยากมาก”
“อะไรนะ—อื้อ…”
ฉู่เหยายังไม่ทันได้ถามต่อ กู้เยี่ยนโจวก็โน้มตัวลงมาจูบเธออย่างดุดันและเร่งร้อน
ทั้งที่ผู้ชายคนนี้รู้ดีว่าถ้าจูบกันแบบนี้ เด็กสาวในอ้อมแขนจะอ่อนระทวยไปทั้งตัว แต่เขาก็ยังจูบเธออย่างลึกซึ้งโดยไม่ยั้งมือ
ไอศกรีมในมือฉู่เหยาเริ่มจับไว้ไม่อยู่ ก่อนจะร่วงลงพื้นดังแปะ
ไอศกรีมละลายเลอะเทอะอยู่บนเบาะหลัง
พอฉู่เหยาถูกปล่อยออกมาอย่างมึนงง เธอก็พบว่าตัวเองก่อเรื่องเข้าแล้ว
“มันตกลงไปแล้ว…”
กู้เยี่ยนโจวจับข้อมือเธอไว้ ทิ้งรอยจูบชุ่มฉ่ำต่อเนื่องเป็นทาง สายตาเต็มไปด้วยความปรารถนาครอบครองขณะเอ่ยว่า “เพราะงั้นต้องลงโทษเธอ… ให้เป็นเด็กดีที่รักความสะอาดหน่อย…”
ฉู่เหยาถูกเขามองจนหดตัวเล็กน้อย
แต่ไม่นานเธอก็ต้องเงยหน้าขึ้น รับจูบที่ล้ำเส้นยิ่งกว่าเดิม
ไอศกรีมที่หยดลงบนตัวเธอหายไปแล้ว แทนที่ด้วยรอยจูบสีแดงระเรื่อเต็มไปหมด
“หวานจัง”
ฉู่เหยาครางอู้อี้ ก่อนจะแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น ซุกหน้าไว้กับอกของกู้เยี่ยนโจว