“โชคชะตาก็ผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันไปจริง ๆ...” นางบำเรอฉินนั่งอยู่บนเก้าอี้ หมุนกำไลหยกที่ข้อมืออย่างกระหยิ่มยิ้มย่อง แล้วกล่าวว่า “ข้าว่าฉู่เหยาไปล่วงเกินคนในวังเข้าแล้ว คราวนี้นางเฟิ่งจะยังกล้าหน้าไหนปกป้องนางอีก!”
“ลูกบอกแต่แรกแล้วว่าฉู่เหยาเป็นคนวางอำนาจบาตรใหญ่ ให้นางไปเป็นเพื่อนร่วมศึกษาได้ไม่กี่วัน นางก็ต้องเผยธาตุแท้ออกมาอยู่ดี!”
ฉู่อวี๋พูดจบก็ขยับเข้าไปใกล้นางบำเรอฉิน แล้วถามว่า “ท่านแม่ เรื่องที่ลูกให้ท่านไปสืบก่อนหน้านี้ มีความคืบหน้าบ้างหรือยังคะ”
นางบำเรอฉินจึงปรับสีหน้าให้จริงจัง แล้วกล่าวว่า “มีความคืบหน้าบ้างแล้ว คนของเราไปสืบมาว่าเจ้าหญิงชูฮุ่ยกับเจ้าหญิงฟู่คางไม่ลงรอยกันมาแต่ไหนแต่ไร อีกทั้งเจ้าหญิงชูฮุ่ยก็ไม่เหมือนเจ้าหญิงฟู่คางที่รู้จักแต่กินดื่มเที่ยวเล่น กลับแตกฉานทั้งบทกวีและตำรา หากนางตั้งใจจะหาเรื่องให้เจ้าหญิงฟู่คางอึดอัดจริง ๆ เลือกเจ้าไปเป็นเพื่อนร่วมศึกษา ก็เหมาะที่สุดแล้ว...”
ความตื่นเต้นยินดีของนางบำเรอฉินกับฉู่อวี๋ดำเนินไปได้ถึงแค่ช่วงบ่าย
เพราะพอถึงยามเซิน เจ้าหญิงฟู่คางกับเสิ่นซิงฉือก็มาถึง
“ฮูหยินเจ้าคะ เจ้าหญิงฟู่คางกับท่านอ๋องรุ่นเล็กตระกูลเสิ่นอยู่หน้าจวน บอกว่าจะมาเยี่ยมคุณหนูใหญ่เจ้าค่ะ!”
“เร็วเข้า! เจ้าไปตามยายใหญ่มา! ส่วนเจ้ารีบออกไปตามนายท่านกลับมา พวกเราก็รีบไปต้อนรับกัน!”
นางเฟิ่งไม่คิดว่าลูกสาวจะไม่ได้เป็นเพื่อนร่วมศึกษาแล้ว เจ้าหญิงยังจะเสด็จมาเยี่ยมด้วยพระองค์เอง จึงวุ่นวายกันอยู่พักใหญ่กว่าจะเตรียมตัวไปต้อนรับแขกผู้สูงศักดิ์ทั้งสองที่หน้าประตูได้
“หม่อมฉันไม่ทราบล่วงหน้าว่าเจ้าหญิงกับท่านอ๋องรุ่นเล็กจะมาเยือน จึงไม่ได้ออกไปต้อนรับแต่เนิ่น ๆ ขอเจ้าหญิงกับท่านอ๋องรุ่นเล็กโปรดอภัยด้วยเพคะ”