【โฮสต์! โฮสต์! เซียวเหย่กำลังจ้องพวกคุณอยู่นะ! เหมือนผีผู้ชายเลย!】
ฉู่เหยาได้ยินเสียงแหลมบาดหูของ 008 แต่ไม่ได้แสดงปฏิกิริยาอะไรเป็นพิเศษ ยังคงตั้งใจพันแผลให้เสิ่นซิงฉือจนเรียบร้อย แล้วจึงพูดว่า “กลับไปเถอะ! คุณเป็นผู้ชายแปลกหน้า เอาแต่มาอยู่ที่นี่กับฉันแบบนี้ มันไม่เหมาะสม”
“ถ้าอย่างนั้น... อีกสองสามวันฉันจะมาเยี่ยมคุณใหม่นะ”
เสิ่นซิงฉือจากไปอย่างอาลัยอาวรณ์ โดยไม่ทันสังเกตว่าตอนเดินผ่านประตูโค้งรูปพระจันทร์ ยังมีองครักษ์คนหนึ่งอยู่แถวนั้นด้วย
แต่ฉู่เหยารู้ว่าเซียวเหย่ยังไม่ไปไหน จึงนั่งลงในศาลาพักร้อน แล้วหยิบขวดยาเล็ก ๆ ที่ยังไม่ได้เก็บไปมาเล่น
ตอนนั้นเอง ซู่เยว่ได้ยินเสียงขวดกระเบื้องกระทบกันเบา ๆ จึงเดินเข้ามาพูดว่า “คุณหนู ให้ฉันจัดการเองค่ะ!”
ฉู่เหยาจึงวางขวดยาลง มองซู่เยว่เก็บของอยู่เงียบ ๆ
เป็นไปตามคาด ไม่นานซู่เยว่ก็อดถามไม่ได้ว่า “คุณหนูกับท่านอ๋องรุ่นเล็กตระกูลเสิ่น...”
ฉู่เหยาทำเป็นไม่รู้เรื่อง “ฉันกับเขาทำไมเหรอ?”
“จะทำไมได้อีกล่ะคะ? ใคร ๆ ก็มองออกว่าท่านอ๋องรุ่นเล็กปฏิบัติต่อคุณหนูไม่เหมือนคนอื่น แต่ถึงอย่างไรเขาก็เป็นท่านอ๋อง ถ้าคุณหนูชอบเขาจริง ๆ ก็ควรวางแผนไว้แต่เนิ่น ๆ นะคะ ท่านอ๋องรุ่นเล็กยังเหลืออีกสามปีกว่าจะถึงวันเพชรากรรม ถ้าไม่รีบหมั้นหมายกันไว้ก่อน เกรงว่าจะมีเรื่องพลิกผันเสียก่อน...”
ฉู่เหยาหลุดหัวเราะออกมา แล้วหยอกว่า “เธอนี่ช่างเป็นห่วงเรื่องคนอื่นเสียจริง ยังจะพูดเรื่องมีเรื่องพลิกผันอีก!”
“โธ่ คุณหนู ฉันก็เป็นห่วงคุณหนูนี่คะ! ถ้าคุณหนูยังเป็นเพื่อนร่วมศึกษา ฉันคงไม่ต้องมาคอยกังวลแบบนี้ แต่ตอนนี้คุณหนูไม่ได้เป็นเพื่อนร่วมศึกษาแล้ว แถมใต้เท้ายังสั่งกักบริเวณคุณหนูอีก ถ้าไม่รีบฉวยโอกาสตอนที่เจ้าหญิงฟู่คางยังอดทนรอ ช่วยจัดการเรื่องสำคัญนี้ให้เรียบร้อย พอพลาดโอกาสนี้ไปแล้วก็ไม่มีอีกนะคะ!”