ฉู่เหยาเงยหน้าขึ้นทันที แล้วกล่าวด้วยสีหน้าถูกกล่าวหาอย่างไม่เป็นธรรมว่า “คุณผู้ชาย ฉันเอากระดานหมากนี้มาด้วย ไม่ได้ตั้งใจจะเอามาเล่นสนุกตั้งแต่แรก...”
“ของเดิมพันก็วางอยู่ตรงนี้ ยังจะบอกว่าไม่ได้เอามาเล่นอีกหรือ” เซี่ยหลินหยวนสูดลมหายใจลึก ถามอย่างอดทนว่า “ถ้าอย่างนั้นเจ้าว่ามาสิ ว่าทำไปเพื่ออะไร”
“ก็เพื่อ—”
ฉู่เหยาพูดได้ครึ่งเดียวก็ชะงักไป มองเซี่ยหลินหยวนแล้ววอนขอว่า “คุณผู้ชาย ตอนนี้ฉันยังพูดไม่ได้ ขอ...ขออีกสักสองสามวันค่อยบอกคุณได้ไหมคะ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เซี่ยหลินหยวนก็รู้สึกอึดอัดขึ้นมาในใจ
“เจ้าคิดว่าการศึกษาเล่าเรียนในฮงเหวินกวนเป็นเรื่องเล่นขายของของเด็กหรือ”
เจ้าหญิงฟู่คางเห็นสีหน้าของเซี่ยหลินหยวนก็รู้ว่าเขาโกรธจริง จึงรีบดึงฉู่เหยาไว้แล้วพูดว่า “ฉู่เหยา เจ้าอย่าพูดอีกเลย...รีบก้มหัวให้คุณผู้ชายสักหน่อยเถอะ...”
แต่ฉู่เหยากลับดื้อรั้น ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ไม่พูดไม่ขยับ ทำท่าทางน้อยใจและไม่ยอมแพ้
เมื่อเห็นเช่นนั้น เสิ่นซิงฉือก็รีบก้าวออกมาพูดว่า “คุณผู้ชายเซี่ย เรื่องนี้เป็นความคิดของผมเอง ไม่เกี่ยวกับเจ้าหญิงและคุณหนูฉู่ ถ้าจะลงโทษก็ลงโทษผมเถอะครับ!”
เซี่ยหลินหยวนหัวเราะขึ้นมา “ท่านอ๋องรุ่นเล็กช่างรักพวกพ้องนัก ในเมื่อเป็นเช่นนี้ หนังฝ่ามือคนละสิบครั้งของเจ้าหญิงฟู่คางกับคุณหนูฉู่ ก็ให้เจ้ารับแทนเถอะ! รวมกับของเจ้าอีกยี่สิบครั้ง เป็นสี่สิบครั้งพอดี”
สิ้นเสียงของเขา ฉู่เหยาก็เบิกตากว้าง “แบบนี้ได้อย่างไรคะ หนังฝ่ามือสี่สิบครั้ง มือของเขาจะยังไหวหรือคะ ต่อให้คุณเป็นคุณผู้ชาย ก็ไม่ควรลงโทษหนักขนาดนี้โดยไม่แยกแยะถูกผิด!”