“พวกเธอเป็นเด็กฝึกงานจากแผนกข่าวภาคค่ำ เป็นรุ่นน้องของเจียงลี้ วันนี้แวะมาดูกองถ่ายก็เลยมาทางนี้”
“มาดูกองถ่ายหรือ?” ผู้อำนวยการสถานีดูเหมือนจะค่อนข้างเกรงใจเจียงลี้ จึงเผลอถามกลับไปโดยไม่รู้ตัว
พนักงานของแผนกสัมภาษณ์ต่างรู้จักนิสัยของผู้อำนวยการสถานีเป็นอย่างดี พนักงานที่ถูกถามจึงตอบอย่างคลุมเครือว่า “ดูเหมือนสาวสวยสองคนนั้นจะสนิทกับเขาทั้งคู่ ไม่รู้เหมือนกันว่ากำลังตามจีบคนไหนอยู่”
คำตอบนี้แทบเท่ากับไม่ได้ตอบอะไรเลย ผู้อำนวยการสถานีไม่ค่อยพอใจนัก เขาจึงทำหน้าขรึมโบกมือ แล้วไล่อีกฝ่ายไป
เขาจ้องฉู่เหยาอย่างละโมบอยู่สองสามวินาที ก่อนจะหันไปมองเหวินอี้หนิงที่ยืนอยู่ข้างเธอ ความคิดในหัวแล่นปรู๊ดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
เจ้าเจียงลี้นั่นช่างมีเสน่ห์ดึงดูดสาว ๆ เสียจริง...
เขาต้องดูให้รู้ว่าเจ้านั่นชอบคนไหน ขออย่าให้เป็น...
พอคิดถึงตรงนี้ ผู้อำนวยการสถานีก็อดเหลือบมองฉู่เหยาอีกครั้งไม่ได้
เขาทำงานอยู่สถานีโทรทัศน์ประจำเมืองมาหลายปี เจอดาราดังมาไม่น้อย สาววัยรุ่นหน้าตาสะสวยในสถานีก็มีอยู่หลายคน แต่เพิ่งเคยเห็นคนที่สวยขนาดนี้เป็นครั้งแรก
หน้าตาดีขนาดนี้ จะมาเป็นเด็กฝึกงานทำไม?
แค่ยอมอยู่เป็นเพื่อนเขาสักหน่อย การได้เป็นผู้ประกาศข่าวตัวเล็ก ๆ ก็ไม่ใช่เรื่องยากแล้วไม่ใช่หรือ?
ผู้อำนวยการสถานีไต่เต้าขึ้นมาจนถึงตำแหน่งนี้ได้ อย่างไรก็ยังมีความระมัดระวังอยู่บ้าง
เขากวาดตามองการแต่งกายของฉู่เหยา แล้วพบว่าเครื่องประดับที่เธอสวมแม้จะเป็นแบรนด์ดัง แต่ล้วนเป็นรุ่นพื้นฐานราคาหลักหมื่น
สาวน้อยที่ค่อนข้างรักสวยรักงามแต่มีเงินไม่มากแบบนี้ เป็นประเภทที่เข้าหาได้ง่ายที่สุด