ฉู่เหยาขอบตาแดงก่ำ ซุกตัวเข้าไปในอ้อมแขนของกู้เยี่ยนโจว “ทำไมคุณถึงดีกับฉันขนาดนี้…”
“เพราะเหยาเหยาของผมคู่ควรกับสิ่งที่ดีที่สุดในโลก” กู้เยี่ยนโจวประคองใบหน้าของฉู่เหยาไว้ พลางพูดเสียงอ่อนโยนว่า “วันนี้เป็นวันเกิดของคุณ ห้ามร้องไห้นะ มา ผมจะพาคุณไปดูบนเรือสำราญ…”
กู้เยี่ยนโจวยื่นมือออกไป ประคองฉู่เหยาให้ก้าวขึ้นบันไดไปจนถึงดาดฟ้าเรือสำราญ
เหล่าแขกเหรื่อก็เดินตามขึ้นไปบนเรือสำราญด้วย
“พระเจ้า! นี่เป็นเรือสำราญส่วนตัวที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมาเลย!”
“ตรงนั้นเหมือนจะมีสวนด้วยนะ!”
บนเรือสำราญลำนี้มีสวนกลางอยู่จริง ๆ ทั้งยังปลูกพืชเขตร้อนไว้หลากหลายชนิด
สองฝั่งของสวนยังมีร้านอาหารและบาร์เครื่องดื่มหลายแห่ง ภายในมีเชฟมิชลินสามดาวและพนักงานบริการประจำอยู่
นอกจากนี้ บนดาดฟ้ายังมีสระว่ายน้ำกลางแจ้ง สนามเทนนิส และลู่วิ่งอีกด้วย
บริเวณท้ายเรือยังมีโรงละครกลางแจ้งริมน้ำที่จัดเป็นขั้นบันไดหลายชั้น
ส่วนด้านในมีศูนย์สปาและฟิตเนส ถนนคนเดินที่มีสินค้าใหม่จากแบรนด์ดังส่งมาให้เป็นระยะ ห้องเกม ห้องบิลเลียด บาร์ และร้านอาหารกว่ายี่สิบแห่งที่รวบรวมอาหารจากทั่วโลก โดยมีพนักงานคอยให้บริการอยู่ตลอดเวลา
ห้องสวีตในห้องโดยสารต่างก็มีระเบียงส่วนตัว พร้อมหัวหน้าบ้านประจำห้องคอยดูแล
เรือสำราญมีดาดฟ้าทั้งหมดแปดชั้น ฉู่เหยาเดินไปข้างหน้าพร้อมกับกู้เยี่ยนโจว เมื่อมาถึงบริเวณใกล้ใจกลางเรือ ก็ได้เห็นโรงละครหลวงที่เปิดโถงสูงทะลุหลายชั้น
ทันทีที่ฉู่เหยาก้าวเข้าไปในโรงละคร วงดนตรีที่เตรียมพร้อมอยู่ก่อนแล้วก็เริ่มบรรเลง