เซียวเหย่เป็นผู้ฝึกยุทธ์ ฝีเท้าเบาหวิวและว่องไว แม่นมผู้นั้นย่อมไม่ทันสังเกตเห็น
เขาแอบย่องไปจนถึงประตูชั้นนอก ก็พบกับคนรับใช้ประจำบ้านวัยราวสามสิบปีคนหนึ่ง
ทั้งสองเดินไปยังมุมเงียบสงบ แม่นมผู้นั้นก็หยิบกระดาษแผ่นเล็กออกมา กดเสียงต่ำกล่าวว่า “พรุ่งนี้เจ้าออกไปข้างนอก หาพวกอันธพาลเร่ร่อนกับเด็กขอทานสักสองสามกลุ่ม แล้วช่วยกันแพร่คำพูดในกระดาษแผ่นนี้ออกไป”
คนรับใช้ประจำบ้านรับกระดาษไป แล้วขยับเข้าไปดูใต้โคมที่แขวนอยู่ริมตรอก สีหน้าลังเลขณะกล่าวว่า “เรื่องนี้พาดพิงถึงนายท่าน แถมยังเป็นเรื่องในเรือนชั้นในด้วย หากแพร่ไปถึงหูนายท่าน เขาต้องสงสัยคนในจวนแน่ ถ้าหากว่า...”
“เจ้าจะกลัวอะไร? พอไปถึงก็สอนคนพวกนั้นพูดเพิ่มอีกสองสามประโยค บอกว่าคนที่แพร่ข่าวอายุราวสิบแปดสิบเก้าปี รูปร่างสูงใหญ่ หน้าตาหล่อเหลาเหมือนผานอัน เอาแต่กล่าวโทษนายท่านไม่หยุด...ถึงตอนนั้นนายท่านย่อมไม่สืบสาวมาถึงพวกเรา”
“แล้วกำลังพูดถึงใครหรือ?”
“จะใครเสียอีก ก็ชายหนุ่มที่คุณหนูใหญ่ช่วยกลับมานั่นไง! ข้าว่าคุณหนูใหญ่ทำอะไรตามใจตัวเองมาแต่ไหนแต่ไร บางทีอาจเห็นหนุ่มน้อยหน้าตาหล่อเหลาแล้วเกิดหวั่นไหวขึ้นมาก็เป็นได้...”
“ก็จริงนะ พวกเราไม่มีวาสนาได้ความรักแบบนั้นหรอก...”
ตรงหัวมุมตรอก เซียวเหย่ได้ยินคำพูดเหล่านั้น แววอำมหิตพลันวาบผ่านหว่างคิ้ว
คนรับใช้ในจวนฉู่หมิงลี่ช่างไร้มารยาทนัก!
หญิงสาวที่ยังไม่ออกเรือน พวกมันยังกล้าเอาไปพูดจาใส่ร้ายเช่นนี้!
เมื่อนึกถึงจุดประสงค์ที่ตนมาอยู่ในจวนแห่งนี้ เขาก็คิดแผนขึ้นมาได้ทันที
เวลานั้นแม่นมยื่นเงินก้อนหนึ่งให้ คนรับใช้รีบลอบเก็บใส่แขนเสื้อ แล้วกล่าวว่า “แม่นมวางใจได้ พอเปลี่ยนเวรหลังยามห้า ข้าจะจัดการเรื่องนี้ให้นางบำเรอเรียบร้อย”
เซียวเหย่ได้ยินเสียงฝีเท้าเดินมาทางนี้ จึงถอยหลบเข้าไปในเงามืดอีกครั้ง พอแม่นมเดินจากไปไกลแล้ว เขาก็มุ่งหน้าไปยังเรือนหลักที่ภรรยาเอกพักอยู่