เซียวเหย่ ยักษ์ใหญ่ทึ่มทื่อ ยืนเฝ้าอยู่นอกประตูเรือนชั้นใน พอได้ยินคำพูดนั้นก็เงียบไป
ตอนนั้นเองหลิวอวิ๋นก็พูดขึ้นว่า “เมื่อเช้าแม่นมฟางมา บอกว่าฮูหยินสั่งให้เซียวเหย่เป็นองครักษ์ของคุณหนู ตอนนี้เขากำลังเฝ้าอยู่หน้าประตูนี่เองค่ะ!”
“ทำไมจู่ ๆ แม่ถึงให้เขามาเป็นองครักษ์ของฉัน?”
ฉู่เหยานั่งอยู่บนชิงช้าด้วยสีหน้าสงสัย พลางแกว่งไปมาแล้วพูดว่า “เรียกเขาเข้ามา ฉันมีเรื่องจะถาม”
หลิวอวิ๋นจึงไปเรียกเซียวเหย่าเข้ามา
ส่วนซู่เยว่อยู่ด้านหลังฉู่เหยา คอยผลักชิงช้าเบา ๆ
เซียวเหย่ายืนอยู่ไม่ไกลตรงหน้าฉู่เหยา ขณะที่ฉู่เหยานั่งอยู่บนชิงช้าก็จงใจยื่นเท้าไปเตะเขา ทำท่าทางเหมือนเด็กที่ตั้งใจแกล้งคนอย่างไรอย่างนั้น
“พูดมา! นายไปเป่าหูแม่ฉันด้วยน้ำเสน่ห์อะไร ถึงได้เลื่อนขั้นมาเป็นองครักษ์ของฉัน!”
เซียวเหย่ก้มตามองหญิงสาวที่แกว่งไปมาบนชิงช้าและทำท่าจะเตะเขา ก่อนพูดว่า “ผู้น้อยแค่บังเอิญพบว่าคนของนางบำเรอฉินคิดจะปล่อยข่าวลือใส่ร้ายคุณหนู จึงนำเรื่องไปบอกฮูหยินขอรับ”
ฉู่เหยาชะงัก เท้าทั้งสองยันพื้นไว้ ขมวดคิ้วเรียวงามแล้วพูดว่า “อะไรนะ? นางบำเรอฉินกล้าปล่อยข่าวลือใส่ร้ายฉันด้วยหรือ? นางพูดว่าอะไร?”
“ผู้น้อยไม่ทราบขอรับ เพียงเห็นแม่นมข้างกายนางส่งกระดาษแผ่นหนึ่งให้พวกองครักษ์”
ขณะนั้นเองแม่นมหลิวก็เดินเข้ามาจากด้านนอก แล้วกระซิบข้างหูฉู่เหยาอยู่สองสามคำ
ฉู่เหยารู้ทันทีว่านางบำเรอฉินทำอะไรลงไป จึงพูดอย่างเดือดดาลว่า “แค่ถูกกักบริเวณสามเดือน ยังถือว่าถูกเกินไปสำหรับนาง!”
แม่นมหลิวยืนอยู่ข้าง ๆ เพียงเหลือบมองเซียวเหย่ครั้งหนึ่ง แล้วไม่ได้พูดอะไร