พี่ชายคนโตตระกูลเซี่ยเห็นน้องชายคนที่สามของตัวเองเปลี่ยนสีหน้า ก็อดรู้สึกประหลาดใจไม่ได้
คนคนนี้มีอะไรแปลก ๆ หรือเปล่านะ?
ส่วนคุณชายที่พูดออกมาก่อนหน้านี้กลับถูกเพื่อนร่วมสำนักถลึงตาใส่ พากันตำหนิว่าเขาช่างไม่รู้จักดูสถานการณ์เอาเสียเลย
ไม่เห็นหรือว่าคุณผู้ชายเซี่ยโกรธจนสีหน้าเปลี่ยนไปแล้ว?
เสิ่นซิงฉือเห็นภาพตรงหน้า กลับรู้สึกไม่พอใจยิ่งกว่าบรรดาคุณชายตระกูลสูงศักดิ์เสียอีก
เขาเหลือบมองเซี่ยหลินหยวนแวบหนึ่ง แล้วคิดในใจว่า
เป็นถึงอัครมหาเสนาบดีแห่งคณะรัฐมนตรีแท้ ๆ! แต่ใจกว้างสู้ใครไม่ได้เลย ไม่น่าแปลกใจที่ฉู่เหยาไม่ยอมมา!
ถ้ามาจริง ๆ ไม่แน่ว่าคงต้องมารับคำตำหนิฟรี ๆ!
คิดได้ดังนั้น เสิ่นซิงฉือก็ยิ่งไม่ยอมปล่อยเรื่องนี้ผ่านไปง่าย ๆ กลับเสนอขึ้นว่า “ไม่อย่างนั้นเราไปดูกันดีกว่าว่าเพื่อนร่วมสำนักแต่ละคนเอาของขวัญอะไรมาบ้าง! พอดีข้าเองก็อยากรู้ว่าฉู่เหยาส่งอะไรมา! วันนี้คุณผู้ชายเซี่ยอารมณ์ดี ก็พาพวกเราไปเปิดหูเปิดตาหน่อยสิ!”
พี่ชายคนโตตระกูลเซี่ยเองก็กลัวว่าบรรดาหนุ่ม ๆ เหล่านี้จะนำของมีค่ามาให้ หากไม่ตรวจสอบให้ชัดเจนต่อหน้าตอนนี้ ภายหลังคงคืนของได้ไม่สะดวก อีกทั้งยังอาจกระทบชื่อเสียงในหน้าที่ราชการด้วย
เขาจึงยิ้มแล้วกล่าวว่า “วันนี้อารมณ์ดี น้องสามก็ไปเถอะ!”
เซี่ยหลินหยวนจึงลุกขึ้นอย่างเสียไม่ได้ด้วยสีหน้าซับซ้อน ก่อนเชิญทุกคนไปที่ลานด้านหลัง
เหล่าบัณฑิตต่างพากันนำของขวัญที่เตรียมมาออกมาให้ชม
ส่วนใหญ่ก็เป็นพู่กัน หมึก กระดาษ แท่นฝนหมึก กระแจะ ฉากกั้น และภาพเขียนอักษรภาพวาดอะไรทำนองนั้น ต่อให้มีราคาสูงก็แพงได้ไม่มาก เซี่ยหลินหยวนในฐานะผู้อาวุโสเซี่ย รับไว้ก็ยังไม่ถึงกับน่าสงสัยว่าเป็นสินบน
แม้ทุกคนจะไม่พูดออกมา แต่ต่างก็จับตาดูเจ้าหญิงฟู่คางอยู่เงียบ ๆ อยากรู้ว่าฉู่เหยาส่งอะไรมา