“ปล่อยนะ...อย่ามาลากกันไปลากกันมา!”
ฉู่เหยาถูกพามาถึงใต้ต้นหลิวต้นหนึ่งนอกตำหนัก ถึงได้อาศัยจังหวะสะบัดหลุดจากมือเสิ่นซิงฉือ พลางคลึงข้อมือตัวเองแล้วพูดอย่างไม่พอใจว่า “มีอะไรก็รีบพูดสิ ฉันยังต้องกลับไปกินขนมอยู่นะ!”
เสิ่นซิงฉือเห็นท่าทางไร้หัวใจของเธอแล้วก็รู้สึกอึดอัดใจ
“ฉันถามเธอ เธอเห็นเชือกตรงประตูตั้งนานแล้วใช่ไหม?”
ฉู่เหยาทำราวกับเพิ่งนึกอะไรขึ้นมาได้ สีหน้าเผยแววรู้สึกผิดออกมาเล็กน้อย
แต่แล้วก็ปากแข็งว่า “ใช่แล้วจะทำไม? ไม่ใช่แล้วจะทำไม?”
“ใช่แล้วจะทำไม? เห็นแล้วทำไมไม่เตือนฉัน ทำให้ฉันล้มคว่ำต่อหน้าคนอื่นแบบนั้น!”
คำพูดของเขาทำให้ฉู่เหยานึกถึงเรื่องนั้นขึ้นมา จนอดหัวเราะพรืดออกมาไม่ได้
เสิ่นซิงฉือเบิกตากว้าง “เธอยังจะหัวเราะอีก! ถ้าเธอกลัวโจวหยวนหลางรังแก บอกฉันก็ได้ ฉันย่อมช่วยออกหน้าให้เธออยู่แล้ว ทำไมต้องทำให้ฉันขายหน้าต่อหน้าคนอื่นขนาดนั้นด้วย?”
“นายพูดเอาง่าย ๆ เลยนะ! นายจะช่วยออกหน้าให้ฉันได้ยังไง? แค่ไม่ไปร่วมมือกับเขารังแกฉันก็ดีแค่ไหนแล้ว!”
เสิ่นซิงฉือรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจอย่างยิ่ง “ฉันเคยรังแกเธอตอนไหน?”
“ยังไม่ยอมรับอีก! คราวก่อนในวัง ตอนเจอกันครั้งแรก นายก็เข้ามาใกล้เสียขนาดนั้น แถมยังจ้องฉันไม่วางตา แล้วยังมาขวางรถม้าฉันกลางถนนอีก!”
เสิ่นซิงฉือจึงพูดเสียงอ่อนลงเล็กน้อยว่า “ก็พอเธอโกรธ ฉันไม่ได้หลีกทางให้ทันทีหรือไง...”
“นายหลีกทางเพราะเห็นฉันโกรธที่ไหนกันล่ะ เห็นชัด ๆ ว่าฉันพูดแทงใจดำ นายถึงได้หลบไปเพราะใจไม่ดีต่างหาก!”
เสิ่นซิงฉือรู้แก่ใจว่าตนคิดอะไรอยู่ ใบหน้าจึงแดงขึ้นมาอีกครั้ง
ฉู่เหยายกนิ้วแตะแก้มตัวเองทันที พูดอย่างลำพองใจว่า “เห็นไหม ฉันพูดถูกอีกแล้ว! คนมีเรื่องในใจปิดไม่มิดหรอก! นายก็ชอบรังแกสาวน้อยน่ะสิ! อีกอย่าง คนที่ทำให้นายสะดุดก็คือโจวหยวนหลาง นายมาหาฉันคิดบัญชีแบบนี้มันเรื่องอะไรกัน?”