เซี่ยหลินหยวนจ้องบทความตรงหน้า เพียงอ่านไปไม่กี่บรรทัดก็เริ่มปวดหัว
ลายมือเขียนได้ขนาดนี้ ต่อให้บทความดีแค่ไหน ใครจะมีความอดทนอ่านต่อไปไหว?
เขาอดไม่ได้ รีบพลิกบทความไปหน้าสุดท้ายเพื่อดูชื่อที่ลงไว้
“ใครคือฉู่เหยา?”
ฉู่เหยาถูกเรียกชื่อ จึงค่อย ๆ ลุกขึ้นจากที่นั่งอย่างอิดออด พลางพูดเสียงเบาว่า “คุณผู้ชาย ฉันเองค่ะ”
เซี่ยหลินหยวนเงยหน้ามองฉู่เหยา แล้วนึกขึ้นได้ว่าเธอคือนักเรียนหญิงที่เขาพบตรงประตูในวันที่เปิดสอน
ช่วยไม่ได้ รูปโฉมของฉู่เหยาโดดเด่นเกินไป ต่อให้เป็นเซี่ยหลินหยวนก็ยังยากจะมองข้าม
เซี่ยหลินหยวนเองก็คาดไม่ถึงว่าเด็กสาวหน้าตาสะสวยเช่นนี้จะเขียนหนังสือได้แย่ขนาดนี้ จึงรู้สึกแปลกใจอยู่ไม่น้อย
แต่ถึงอย่างไรฉู่เหยาก็เป็นเด็กผู้หญิง เขาจึงไม่ได้ตำหนิรุนแรง เพียงทำหน้าขรึมแล้วกล่าวว่า “ลายมือยังต้องฝึกอีกหน่อย ต่อไปให้เขียนอักษรตัวใหญ่วันละสิบแผ่นแล้วส่งมา”
“สิบแผ่น...” ฉู่เหยาทำหน้าเหมือนฟ้าถล่ม รีบประจบเอาใจว่า “คุณผู้ชายคะ ฉันต้องอยู่ในวังวันละสี่ชั่วยาม กลับไปยังต้องทบทวนตำราและทำการบ้านอีก อักษรตัวใหญ่สิบแผ่นมากเกินไปแล้วค่ะ...ลดลงสักหน่อยได้ไหมคะ?”
พูดพลางวิ่งไปข้างโต๊ะของเซี่ยหลินหยวน แล้วชี้บทความของตัวเอง “ถึงลายมือของนักเรียนจะไม่ดี แต่บทความนี้นักเรียนก็ใคร่ครวญอยู่นานเลยนะคะ! ใคร ๆ ก็พูดว่าการอ่านหนังสือมีไว้เพื่อเข้าใจหลักการ หากกลับไปแล้วนักเรียนเอาแต่เขียนอักษรตัวใหญ่ทุกวัน จะเหลือเวลาที่ไหนไปขบคิดหลักการที่คุณผู้ชายสอนล่ะคะ?”
เซี่ยหลินหยวนเพิ่งเคยเจอนักเรียนที่กล้าวิ่งมาหาเขาตรงหน้ากลางชั้นเรียนเป็นครั้งแรก อดมองฉู่เหยาอย่างพินิจไม่ได้ ก่อนจะกล่าวว่า “กลับไปที่นั่งของเธอ ไม่มีระเบียบ!”